Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 roku sprawy ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej I. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołań: H. B. i W. B., I. P. i G. C. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [....] r., Nr [...], znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej 42,5 m każda, budowie stacji transformatorowej 15/04 kV i budowie przyłącza kablowego średniego napięcia 15 kV, na działkach nr ewid. 441 i 442 w miejscowości R., gm. W. - na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.) oraz w związku z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia rodzaju inwestycji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej 42,5 m każda, budowie stacji transformatorowej 15/04 kV i budowie przyłącza kablowego średniego napięcia 15 kV, na działkach nr ewid. 441 i 442 w miejscowości R., gm. W.; nadto uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 3, pkt 4 i pkt 5 rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekło ustalić następujące warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej:

1) inwestycja pod względem uciążliwości dla terenów sąsiednich powinna zamykać się w granicach działek o nr ewid. 441 i 442,

2) należy zastosować rozwiązania chroniące środowisko przed hałasem poprzez nie przekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu w stosunku do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej,

3) należy zastosować rozwiązania techniczne i technologiczne chroniące środowisko przyrodnicze zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.),

4) maszty i śmigła należy oznakować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję Kolegium utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło treść decyzji organu I instancji oraz złożonych odwołań H. B. i W. B., I.P. i G. C., wskazując na ich zarzuty.

H. B. i W.B. zarzucili brak załącznika graficznego do doręczonej im decyzji w sprawie warunków zabudowy, co w ich ocenie, uniemożliwiało dokładne zapoznanie się z warunkami zabudowy i ograniczało ich prawa w tym zakresie. Podkreślili, iż podjęcie inwestycji niekorzystnie wpłynie na ich interes, jako właścicieli działki o nr ewid. 435. Ponadto wywodzili, że wykonany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest niezrozumiały, i jest bardzo prawdopodobne, że usytuowanie inwestycji w tym miejscu będzie bardzo uciążliwe.

I. P. zarzuciła, iż załączona mapa nie uwzględnia zmian przeznaczenia sąsiednich działek, zaś oznaczenia na tej mapie (szkic zaznaczony literami A,B,C,D oraz nieprzekraczalna linia zabudowy) są niezrozumiałe. Skarżąca zarzuciła również, iż szkic przedstawiony na mapie powinien zawierać wskazanie odległości wiatraków od siebie, odległości wiatraków od działek sąsiednich, a także od najbliższej zabudowy. W ocenie skarżącej analiza wykonana przez architekta również zawiera nieścisłości, zwłaszcza w zakresie oceny działek oraz ich przydatności pod zabudowę. Skarżąca zarzuciła, iż wydana decyzja nie została oparta na warunkach określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na mapie w odległości 500 m, gdy tymczasem w raporcie z września 2008 r. analizę oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych w miejscowości R. zawężono do 200 m. Tym samym pozbawiono ochrony interesów własnych ponad 20 osób. Podczas analizy oddziaływania na środowisko stronami postępowania było 5 osób, a podczas analizy w sprawie decyzji o warunkach zabudowy - 26 osób. W ocenie skarżącej na działkach objętych inwestycją (działki o nr ewid. 441 i 442) nie zmieszczą się cztery turbiny wiatrowe. Powołując się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, skarżąca stwierdziła, że dla budowy wiatraków należy wykluczyć zarówno stosowanie trybu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i kwalifikację wiatraków, jako infrastruktury technicznej. Nadto do odwołania załączyła decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] roku o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego na działce nr 475/7.

G. C. w swym odwołaniu podniósł, iż nie rozumie dlaczego został wykluczony z udziału podczas wykonywania raportu, a przy tworzeniu decyzji o warunkach zabudowy prawa zostały mu przywrócone. Skarżący uważa, że powinien uczestniczyć jako strona podczas trwania całej sprawy, dlatego wnosi o cofnięcie decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W..

Kolegium odnosząc się do przedstawionych zarzutów oraz rozpoznając sprawę in meriti, podniosło iż decyzja z dnia [...] r., Burmistrza Gminy i Miasta W. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych w miejscowości R. została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [..] r., znak: [...] odmawiającej wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o wysokości całkowitej około 42,5 m każda, budowie stacji transformatorowej 15 kV, budowie przyłącza kablowego średniego napięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (decyzja [...] z dnia [...] r.).

W ocenie Kolegium planowana inwestycja jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej (stanowisko w tym zakresie Kolegium zajęło w decyzji z dnia [..] r., znak: [...]), co do których nie przeprowadza się analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy pod kątem warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dlatego należało pominąć analizę w zakresie warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy tymczasem dostrzegł, że uprawniony architekt, działający z upoważnienia organu pierwszej instancji, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunku "dobrego sąsiedztwa" określonego w art. 61 ust. 1 pkt, zaś organ pierwszej instancji w oparciu o wyniki dokonanej analizy ustalił warunki zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego w sposób następujący:

1. nieprzekraczalna linia zabudowy - określona na załączniku graficznym do decyzji (200 m od istniejącej zabudowy na okolicznych działkach oraz 15,3 od granic działek stanowiących własność inwestora),

2. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji - max. 3%,

3. udział powierzchni biologicznie czynnej - min. 90%,

4. gabaryty projektowanej zabudowy: wysokość - max. 45,0 m (pkt 3 sentencji decyzji).

Ustalenie w zaskarżonej decyzji wskazanych wyżej parametrów, cech i wskaźników planowanej zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych, która jest zaliczana do urządzeń infrastruktury technicznej, zdaniem Kolegium jest bezpodstawne. Nie znajduje bowiem uzasadnienia prawnego przeprowadzenie analizy i ustalenie warunków nowej zabudowy w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni biologicznie czynnej, czy ustalenie gabarytów projektowanej zabudowy wobec jasnego brzmienia art. 61 ust. 3 ustawy (przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej) oraz w sytuacji, gdy planowany obiekt budowlany w żaden sposób nie nawiązuje do zastanej na danym terenie zabudowy, a przede wszystkim w zakresie funkcji. Wniosek taki organ odwoławczy wyprowadził z istoty uregulowania zawartego w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu, którego celem jest wyłączenie stosowania zasady "dobrego sąsiedztwa" w stosunku do obiektów, które ze swej istoty nie stanowią kontynuacji istniejącej zabudowy zarówno w zakresie funkcji jak i parametrów, cech i wskaźników zabudowy, ponieważ zazwyczaj pełnią rolę służebną, czy uzupełniającą w stosunku do istniejącej zabudowy. Organ uznał, że przeciwna ocena charakteru takiej inwestycji prowadziłaby do wniosku, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej byłoby możliwe jedynie wówczas, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej byłaby zabudowana w ten sam sposób.

Dalej Kolegium argumentowało, że skoro warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, do których zalicza się elektrownie wiatrowe, to ustalenie, w zaskarżonej decyzji, warunków zabudowy w zakresie wymagań kształtowania ładu przestrzennego (pkt 3 osnowy) jest bezpodstawne.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że w oparciu o przeprowadzoną analizę w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy organ pierwszej instancji ustalił warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych (pkt 4 i 5 osnowy). W ocenie Kolegium ustalenia w tym zakresie odnoszą się, w przeważającej części, do środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia (np. narzucenie obowiązku przeprowadzenia na etapie projektu budowlanego szczegółowych badań w zakresie emisji hałasu, określenie warunków dotyczących ochrony środowiska podczas realizacji inwestycji oraz warunków, które winny być uwzględnione w projekcie budowlanym), których określenie w decyzji o warunkach zabudowy nie znajduje uzasadnienia. Wprawdzie zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. b ustawy w decyzji o warunkach zabudowy określa się, między innymi, warunki dotyczące ochrony środowiska, lecz swoim zakresem i stopniem szczegółowości winny się one odnosić do zastanego ładu przestrzennego. Tymczasem we wskazanej części rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zawarł uwarunkowania, które winny być ewentualnie uwzględniane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie określane są szczegółowo warunki ochrony środowiska, jakie winny być spełnione na etapie realizacji oraz eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Zamieszczenie warunków ochrony środowiska odnoszących się do etapu realizacji inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy – zdaniem Kolegium - nie znajduje uzasadnienia, ponieważ decyzja ta określa ogólne ramy przestrzenne planowanej inwestycji z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego. Z tego względu zaskarżoną decyzję – w ocenie Kolegium – należało w tym zakresie uchylić i ustalić warunki zabudowy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, stosownie do wyników analizy w tym zakresie oraz w granicach orzekania wyznaczonych przez obwiązujące przepisy. Kolegium nadto dostrzegło, że ustalenie warunków dotyczących projektu budowlanego w sposób określony w pkt 5 zaskarżonej decyzji (w istocie poprzez odesłanie do obowiązujących przepisów budowlanych), nie znajduje uzasadnienia w postanowieniach art. 54 ustawy, dlatego i w tym zakresie wydaną decyzję zreformowało.

W wydanej decyzji organ pierwszej instancji określając rodzaj inwestycji, poza danymi charakteryzującymi planowaną inwestycję wskazanymi przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji takimi jak: wysokość całkowita, moc stacji transformatorowej oraz średnie napięcie przyłącza kablowego, określił również średnicę śmigła -12,3 m. Kolegium stwierdziło, iż określenie parametrów śmigła planowanej inwestycji nie znajduje umocowania w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie wynika bowiem ani z wniosku inwestora, ani też z przeprowadzonej analizy, wobec czego zaskarżona decyzja i w tym zakresie została zreformowana.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium wyjaśniło, że dla planowanej inwestycji zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. Nr [...], znak: [...] z dnia [...[ r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Decyzja niniejsza, na skutek skargi I. P., była przedmiotem kontroli sądowej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt. [...], oddalił skargę.

Organ uznał za bezzasadny podnoszony przez skarżących zarzut odnośnie innego kręgu stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań niż ustalony w niniejszym postępowaniu, ponieważ w każdym z tych postępowań ta sama inwestycja oceniana jest pod kątem innych wymagań wynikających z odrębnych aktów prawa materialnego co, w zależności od okoliczności sprawy, może mieć wpływ na ustalenie stron postępowania.

Kolegium nie zgodziło się z zarzutem podniesionym przez I. P., iż oznaczenia na mapie załączonej do decyzji są niezrozumiałe oraz, że winna być określona odległość wiatraków od siebie, odległości wiatraków od działek sąsiednich, a także od najbliższej zabudowy. Organ podniósł, iż w decyzji w sprawie warunków zabudowy nie wskazuje się szczegółowego usytuowania planowanej zabudowy jedynie granice terenu, na którym zabudowa będzie realizowana, zaś wbrew twierdzeniom skarżącej załącznik graficzny do decyzji zawiera jasne oznaczenia graficzne, których znaczenie zostało opisane w legendzie mapy.

Kolegium wyjaśniło, iż z uwagi na to, że ustalenia w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy zostały uchylone niniejszą decyzją, określona w załączniku graficznym do decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. nieprzekraczalna linia zabudowy winna być pominięta przy wykonywaniu niniejszej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. I. P. wskazała, że zakwestionowana decyzja nie odzwierciedla stanu faktycznego jak też prawnego. W ocenie skarżącej fermy wiatrowe można budować po wykonaniu planu zagospodarowania przestrzennego dla danego obszaru. Następnie skarżąca zakwestionowała wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 200 m od istniejącej zabudowy, która jej zdaniem jest wynikiem sugerowania się treścią opracowania inwestora, jakim jest Raport Oddziaływania na Środowisko Elektrowni Wiatrowych w miejscowości R.: "Strefą ochronną powinien być objęty obszar ok. 150m. od masztu projektowanych elektrowni. (...) Przy wysokości wieży 30 m i prędkości wiatru 8-10 m/s, moc akustyczna może zmienić się w granicach 101 do 106dB." W ocenie strony odległość 200 m to granica w miarę bezpieczna przy założeniu, że elektrownie są fabrycznie nowe a nie z demobilu. Badania hałasu wytwarzane przez elektrownie wiatrowe to 40 dB w odległości 350 m. Skarżąca nadto zakwestionowała wskazaną przez organy odległość budynków mieszkalnych od wieży elektrowni wiatrowych i wskazała, że na należącej do niej działce nr 475/8 realizowana jest budowa domu jednorodzinnego wraz z garażem (do skargi załączyła kopię ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] roku). Skarżąca podkreśliła, iż odległość działki 475/8 od działek nr 441 i 442 (objętych inwestycją) to 8 m, a odległość od ściany budynku wynosi metrów 14 m. Długość działek przeznaczonych pod wiatraki to 225 m. W ocenie skarżącej brak rozmieszczenia elektrowni na działce inwestora uniemożliwia wykonanie prawidłowej symulacji hałasu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie i podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ust.1 p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd administracyjny stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niesporne było, że dla terenu objętego inwestycją, w dacie rozstrzygania przez organy, nie obowiązywał plan miejscowy.

W takiej sytuacji, zastosowanie znajduje przepis art. 61 ust. 1 ustawy, stanowiący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jednakże, w przypadku inwestycji polegających na budowie linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, nie stosuje się przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.).

Co prawda, w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zostało zdefiniowane pojęcie "urządzenia infrastruktury technicznej". To, wychodząc z założenia, iż racjonalny ustawodawca nadał temu pojęciu jednakowe znaczenia na gruncie całego systemu prawa, a przede wszystkim w obrębie tej samej ustawy należy podnieść, że skoro ustalenie warunków zabudowy wymagane jest w szczególności dla budowy obiektu budowlanego, co wynika z przepisu art. 59 ust. 1 u.p.z.p, to wskazane w art. 61 ust. 3 tej samej ustawy wyjątki, od reguły badania zachowania zasady "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej, w postaci budowy linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, muszą odnosić do szczególnych rodzajów obiektów budowlanych. Obiekt budowlany to m.in. budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przez budowlę należy zaś rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, taki jak m.in. części budowlane urządzeń technicznych (elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 1b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Tak więc, powyższe regulacje pozwalają na konstatację, iż inwestycja objęta wnioskiem to urządzenie infrastruktury technicznej stanowiące obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej, według definicji zawartej w art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 roku, Nr 102, poz. 651), rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Innymi słowy: urządzenie elektryczne wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią jest urządzeniem infrastruktury technicznej.

Zasadnym zatem pozostaje wniosek, iż budowa elektrowni wiatrowych to budowa urządzenia infrastruktury technicznej, o jakim mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W konsekwencji zaś, skoro stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie jest uzależnione od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej.

W sprawie niniejszej, organ w sposób właściwy zakwalifikował objęte wnioskiem zamierzenie i prawidłowo ocenił, iż warunki zawarte w art. 61 ust. 1 pkt 3-4 u.p.z.p. są spełnione, bowiem uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego i nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Do sprawdzenia pozostała zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, w tym, ze względu na specyfikę przedsięwzięcia, z przepisami z zakresu ochrony środowiska. Wynika ten obowiązek z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ale równie kategoryczny jest w tym względzie przepis art. 54 pkt 2 b w zw. z art. 64 ust. 1, który wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Nie ulega wątpliwości, iż wymienione aspekty winny podlegać analizie organu w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu orzekania. Obowiązek ten dotyczy również organu drugiej instancji, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ma obowiązek uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Niezrealizowanie tego obowiązku naraża organ za zarzut uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Nie zwalnia organu z tego obowiązku przeprowadzone wcześniej postępowanie w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Faktem jest, iż decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. Nr [...], znak: [..] z dnia [...] r. zostały określone środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji. A kontrola sądowa, w tym względzie, skutkowała oddaleniem skargi (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Ł., z dnia [...] r., w sprawie sygn. akt. [...]).

Niemniej, realizując obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania zmierzającego do ustalenia, czy decyzja określająca warunki zabudowy, w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, jest zgodna z przepisami odrębnymi, organ winien zbadać zgodność tego rodzaju inwestycji, jaką jest elektrownia wiatrowa, z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826). Rozporządzenie to określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane m.in. przez linie elektroenergetyczne w odniesieniu do jednej doby oraz długookresowej polityki w zakresie ochrony przed hałasem. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej i zamieszkania zbiorowego dopuszczalny poziom hałasu w decybelach wynosi w określonych przedziałach czasu, odpowiednio 50 dB i 45 dB.

Zaznaczyć należy, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki objętej zamierzeniem inwestorskim znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na co wskazują, załączone do akt administracyjnych, ostateczne decyzje Starosty [...]: z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...] roku, nr [...] zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę domów jednorodzinnych na działkach ewidencyjnych nr 475/7 i nr 475/8.

Z załącznika graficznego nr 1 do raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż rozkład izofon o wartościach 50 dB i 45dB wykracza poza granice działek o nr ewid. 441 i 442, na których planuje się inwestycję i obejmuje działkę nr 475 należącą do skarżącej. W ocenie sądu, chociaż raport ów został sporządzony na potrzeby postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odniesienie się do niego jest konieczne dla ustalenia, czy decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 129, poz. 902, ze zm.).

Zgodnie bowiem z treścią art. 144 tej ustawy, eksploatacja instalacji (do której, w myśl art. 3 pkt 6 tej ustawy, zaliczyć należy elektrownię wiatrową) powodująca m.in. emisję hałasu nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3 (odnoszącego się do obszarów ograniczonego użytkowania), powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza trenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

Rozpoznając ponownie sprawę organy winny uczynić przedmiotem pogłębionej analizy i oceny kwestię zgodności ustalonych warunków zabudowy z przepisami odrębnymi, w szczególności, wskazanymi wyżej, wymogami ochrony środowiska, mając przy tym na względzie aktualnie przeznaczenie i zagospodarowanie terenów sąsiednich, co pozwoli również na zachowanie chronionego prawem interesu osób trzecich.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

m.ch.