Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 104/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] zank [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 104/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie znak [...], nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi.

Sąd mając na uwadze treść art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, stwierdził, że skoro pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych z dnia 24 lutego 2017 r. do dnia 3 marca 2017 r. skarżący nie nadesłał 8 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych a jedynie pisma, które nie stanowią odpisów skargi, to należało skargę odrzucić. Sąd zauważył, że dostarczone przez skarżącego pisma nie stanowią odpisów skargi, bowiem nie ma tożsamości tych pism oraz wniesionej wcześniej skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o uznanie pierwotnie złożonej skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. za wadliwie złożoną i uznanie za skargę pisma z dnia [...] lutego 2017 r. gdyż uściśla żądanie w sposób merytoryczny.

W uzasadnieniu skarżący przywołuje okoliczności będące podstawą do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą. Skarżący nie wskazał powodów, które wskazywałyby na wadliwość wydanego przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z treści art. 57 § 1 P.p.s.a. wynika, że skarga powinna odpowiadać wszelkim wymaganiom jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 P.p.s.a. Oprócz wymagań wskazanych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, przepis art. 47 § 1 P.p.s.a przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 P.p.s.a. należy traktować wymogi z art. 47 P.p.s.a. (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego; wyd. CH Beck, Warszawa 2015, s. 271-272).

Jak wynika z akt sprawy, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie 8 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wezwanie to zostało odebrane w dniu 24 lutego 2017 r. W wykonaniu wezwania skarżący złożył do sądu 9 egzemplarzy pisma z dnia [...] lutego 2017 r. (k. 18 akt). Termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął bezskutecznie 3 marca 2017 r.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ustalenie czy pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r. są odpisem złożonej przez niego skargi z dnia [...] grudnia 2016 r.

Słusznie zauważył Sąd I instancji, że odpis stanowi odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Odpisem pisma procesowego czy załącznika jest każdy jego dalszy egzemplarz zgodny z oryginałem. Może to być kopia pisma, wykonana dowolną techniką, osobno wykonany duplikat bądź zgodnie z brzmieniem § 2 art. 47 - fotokopia lub wydruk poczty elektronicznej. Technika sporządzenia odpisu ma drugorzędne znaczenie, istotne jest, by odpis był treściowo zgodny z oryginałem i poświadczony za zgodność przez upoważnioną do tego osobę. Konieczne jest uwierzytelnienie (poświadczenie zgodności z oryginałem) przedstawionej fotokopii lub wydruku poczty elektronicznej.

Dokonując analizy skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., które miało stanowić odpis wcześniej złożonej skargi nie ulega wątpliwości, że to ostatnie pismo nie jest wiernym odwzorowaniem poprzednio złożonej skargi. Skarżący co prawda w treści koncentruje się na tych samych powodach zaskarżenia decyzji MWINB w Krakowie ale niewątpliwie przesłanego pisma z dnia [...] lutego 2017 r. w ilości 9 egzemplarzy nie sposób uznać za odpis skargi z dnia [...] grudnia 2016 r. Nie spełnia ono wymogu wiernego odwzorowania treści i układu graficznego wniesionej skargi. Bezsprzecznie nie jest ono zgodne z oryginałem, którego miały być odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanym.

W tych okolicznościach przyjąć należało, że skarżący nie wypełnił skierowanego do niego wezwania przez nadesłanie 8 odpisów skargi. Przesłane pismo z dnia [...] lutego 2017 r. nie jest odpisem skargi wniesionej w dniu [...] grudnia 2016 r.

Pomimo nadania przez skarżącego przesyłki w terminie zakreślonym przez Sąd, nie sposób było uznać aby strona skarżąca uzupełniła braki formalne skargi w postaci jej odpisów własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. Skarżący przesłał nowe pismo procesowe w sprawie a nie odpisy poprzednio złożonej skargi. Nawet jeśli przyjąć, że treściowo skarga i pismo z [...] lutego 2017 r. odnoszą się do tych samych zagadnień, to nie można przyjąć, że jedno stanowi odwzorowanie drugiego w dowolnej technice graficznej.

Sąd nie dopuścił się naruszenia przepisów procesowych formułując wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisów. Sąd nie wskazał w treści wezwania definicji odpisu z art. 47 § 2 P.p.s.a. (uwierzytelnione fotokopie, uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej) ale w pouczeniu przytoczył ten przepis. Zauważyć należy, że nawet brak zapoznania się przez skarżącego z obszernym pouczeniem dołączonym do wezwania nie był konieczny by wezwanie wykonać zgodnie z jego treścią. Sąd rzeczowo i jednoznacznie wskazał, że należy złożyć odpisy skargi poświadczone za zgodność z oryginałem lub opatrzone własnoręcznym podpisem. Sąd w ramach pomocy osobom nieznającym prawa w myśl zasady z art. 6 P.p.s.a. nie może czynić kolejnych wyjątków dla stron, które mimo rzetelnego, niebudzącego wątpliwości co do treści wezwania i stosownego pouczenia nie wykonują tychże wezwań. Sąd I instancji wypełnił zobowiązania wynikające z art. 6 i art. 49 P.p.s.a. Fakt, że strona nie dołożyła należytej staranności by wykonać wezwanie (nie zrozumiała wezwania) nie może stanowić podstawy do odstąpienia od skutków jakie rodzi dokonane uchybienie tj. nieuzupełnienie braków formalnych skargi. W tej sytuacji słusznie Sąd I instancji odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Nie ma ponadto żadnych podstaw do uznania pisma z [...] lutego 2017 r. za skargę z dnia [...] grudnia 2016 r. jak domaga się tego skarżący w zażaleniu. Nowe pismo nie jest odpisem wcześniejszego pisma toteż taki zabieg byłby niezgodny z treścią art. 47 P.p.s.a. mówiącego o obowiązku dołączenia do skargi jej odpisów dla doręczenia jej stronom postępowania. Nie spowoduje to usunięcia braku formalnego, do którego skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 6 lutego 2017 r.

Dla oceny słuszności zaskarżonego postanowienia nie ma znaczenia podniesienie w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. podobnych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, które zamieszczono w skardze.

Wskazać należy, że problem braku formalnego w postaci nieprzedłożenia odpisów wnoszonych do sądów administracyjnych pism procesowych był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której – koncentrując się na braku przedłożenia odpisów skargi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym – stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Wskazana uchwała w swojej sentencji zawiera wykładnię art. 49 § 1 i art. 47 § 1 P.p.s.a., która znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie, w myśl której nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 P.p.s.a. odpisów wniesionego pisma (m.in. skargi) jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.