Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del.WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1778/19 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 4 lutego 2020 r., sygn. I SA/Gd 1778/19 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Zgłoszeniem celnym z dnia 24 października 2016 r. nr OGL/321010/00/011474/2016 objęto procedurą dopuszczenia do obrotu folię aluminiową. Przesyłka została przywieziona z Chin. Do określenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną erga omnes w wysokości 7,5%. W dniu przyjęcia przesyłki do wnioskowanej procedury celnej, na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji - zgłoszenie podlegało rejestracji. Jednocześnie w dniu 16 lutego 2017 r. ukazało się rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cła antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady WE nr 925/2009, wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej. W związku z powyższym organ poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego SAD w celu określenia należnej kwoty cła antydumpingowego z tytułu przywozu na obszar UE towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 7607 11 19 40 (poz. 2 SAD) oraz do kodu TARIC 7607 11 19 30 (poz. 3 SAD).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Naczelnik UCS określił dla towaru w ww. zgłoszeniu celnym kwotę ostatecznego cła antydumpingowego Typ A 30 w wysokości 141.169 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej od ww. decyzji, Dyrektor IAS decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przywołując treść art. 73 ust. 1 i 2 Prawa celnego wskazał, że zgłoszenie celne zostało przyjęte w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej w skrócie: "WKC"). Zgodnie z art. 67 WKC datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W związku z dokonaną w dniu zgłoszenia celnego rejestracją (rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/865) oraz wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 rozszerzającego ostateczne cła antydumpingowe, organ celny I instancji prawidłowo określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego.

Dyrektor IAS uznał, że skarżąca nie spełniła wymogów do zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego, o którym mowa w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271, jak również nie spełniła warunków do zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego przewidzianych w art. 1 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271. Zdaniem organu zgłoszony do odprawy towar skarżąca zakupiła od firmy, która nie figuruje w wykazie przedsiębiorstw wymienionych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/271, w związku z czym nie może skorzystać ze zwolnienia z cła antydumpingowego. Ponadto towar nie został zgłoszony do procedury końcowego przeznaczenia z uwagi na brak pozwolenia na korzystanie z tej procedury specjalnej.

Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, iż "na potrzeby zwolnienia wymagane jest jedynie udowodnienie do jakich celów folia faktycznie była stosowana". Organ zauważył, iż w dniu zgłoszenia towaru do odprawy celnej skarżąca nie zadeklarowała kodu CN7607111960 (wskazanego w przedłożonym pozwoleniu) przewidzianego dla folii do innych zastosowań niż jako folia do użytku domowego, natomiast dokonała klasyfikacji tego towaru do kodu 7607 11 19 40 i do kodu 7607 11 19 30 Taryfy celnej. Gdyby sporny towar został zgłoszony jako folia dla innych zastosowań (kod 7607 11 19 60) wówczas nie podlegałby rejestracji, a w konsekwencji ostatecznemu cłu antydumpingowemu. Wobec powyższego dla towarów klasyfikowanych w 2016 r. do pozycji 7607 11 19 40 i 7607 11 19 30 Taryfy celnej, pochodzących z Chin, należało pobrać cło antydumpingowe ostateczne w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru.

Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 4 lutego 2020 r., sygn. I SA/Gd 1778/19 ją oddalił. Zdaniem Sądu I instancji organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zgromadziły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, realizując tym samym zasadę kompletności materiału dowodowego określoną w art. 187 § 1 O.p. W niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że organy nie kwestionowały udokumentowania przez skarżącą, iż przedmiotowa folia przeznaczona jest do użytku innego niż domowy. Jednocześnie organy dokonały ustaleń w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W uzasadnieniach decyzji organy w sposób właściwy przedstawiły przesłanki, którymi kierowały się dokonując określenia ostatecznego cła antydumpingowego, przywołując ustalony w sprawie stan faktyczny oraz znajdujące doń zastosowanie, a stanowiące podstawę zapadłych rozstrzygnięć, przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy nadto odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. Zapewniono przy tym czynny udział strony w postępowaniu, które prowadzone było z poszanowaniem przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów.

Sąd I instancji podkreślił, że mając na uwadze wskazany przez skarżącą w zgłoszeniu celnym kod TARIC nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowa folia należała do grupy towarów objętych ostatecznym cłem antydumpingowym. Kwestią sporną jest natomiast ustalenie, czy skarżąca spełniła warunki pozwalające na objęcie sprowadzonego przez nią towaru zwolnieniem z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271. Sąd I instancji podkreślił, że aby doszło do zwolnienia towaru z ostatecznego cła antydumpingowego, należy spełnić dwa warunki:

- po pierwsze należy wykazać, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego (ten warunek został sformułowany niejako dwukrotnie, w zbliżonej treści zarówno w ust. 4, jak i w ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271);

- po drugie należy spełnić warunki ustanowione w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności art. 254 unijnego kodeksu celnego (ten warunek został sformułowany w ust. 4, do którego wprost odsyła in fine ust. 5 artykułu 1 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271).

W ocenie Sądu I instancji spełnienie przez skarżącą pierwszego warunku omawianego zwolnienia – wykazanie, że folia aluminiowa została przywieziona z przeznaczeniem innym aniżeli do zastosowania jako folia aluminiowa do użytku domowego – było w niniejszej sprawie bezsporne. Natomiast spełnienie drugiego warunku dotyczącego procedury końcowego przeznaczenia, Sąd I instancji stwierdził, że prawidłowo oceniły organy, że nie doszło do jego ziszczenia się, bowiem w dacie zgłoszenia celnego, tj. w dniu 24 października 2016 r., skarżąca nie dysponowała pozwoleniem na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Natomiast przedłożone przez skarżącą pozwolenie na korzystanie z procedury końcowego przeznaczenia dla sprowadzanej folii aluminiowej do innych zastosowań (zaklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 60) zostało wydane dopiero w dniu 2 maja 2018 r. i jest ważne od tego dnia do dnia 20 marca 2021 r., tym samym nie obejmuje rozpatrywanego w niniejszej sprawie zgłoszenia celnego.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 24 października 2016 r. folii aluminiowej sklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 40 i do kodu TARIC 7607 11 19 30, podlegającego rejestracji, pomimo wykazania przeznaczenia towaru do innego zastosowania aniżeli użytek domowy, nie może podlegać zwolnieniu z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, z uwagi na brak dysponowania przez skarżącą pozwoleniem na skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Tym samym zasadnym było określenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru.

Następnie skarżąca, na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 5 w zw. z art. 1. ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z dnia 16 lutego 2017 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady (WE) nr 925/2009 wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej (dalej jako Rozporządzenie 2017/271) poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż w celu uzyskania zwolnienia z ostatecznego cła antydumpingowego w stosunku do towarów przywożonych w okresie 2.06.2016 r. - 16.02.2017 r. niezbędne było stosowanie procedury końcowego przeznaczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i wniosła:

- na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 188 p.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego wyroku i w tym zakresie uchylenie decyzji organu i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie nałożenia na skarżącą rozszerzonego cła antydumpingowego,

- o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania wg. norm

przepisanych, zgodnie z art. 200 p.p.s.a,

- na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a,, wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Ewentualnie, w razie nie podzielenia stanowiska skarżącej, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona i przyjęcia, że brak jest podstaw do wydania wyroku reformatoryjnego, skarżąca wniosła o:

- na podstawie art. 176 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji,

- o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania wg. norm

przepisanych, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Za podstawę wyroku z 4 lutego 2020 r., I SA/Gd 1778/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Zgłoszeniem celnym z 24 października 2016 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu folię aluminiową. Przesyłka została przywieziona z Chin. Do określenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę celną erga omnes w wysokości 7,5%. Folia aluminiowa objęta zgłoszeniem celnym w zależności od grubości została zaklasyfikowana odpowiednio do kodów Taric 7607 11 19 95 , 7607 11 19 40 oraz 7607 11 19 30. W dniu przyjęcia przesyłki do wnioskowanej procedury celnej, na podstawie art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/865 z dnia 31 maja 2016 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 2015/2384 na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej z Chińskiej Republiki Ludowej i poddające ten przywóz rejestracji - zgłoszenie podlegało rejestracji.

W dniu 16 lutego 2017 r. wydano rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/271 rozszerzające ostateczne cła antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady WE nr 925/2009, wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej. Pismem z dnia 1 sierpnia 2018 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni poinformował spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego SAD w celu określenia należnej kwoty cła antydumpingowego z tytułu przywozu na obszar UE towaru klasyfikowanego do kodu TARIC 7607 11 19 40 oraz 7607 11 19 30. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 141.169 złotych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 1 ust. 5 w związku z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z 16 lutego 2017 r. rozszerzającego cła antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Rady WE nr 925/2009, wobec przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz nieznacznie zmienionych niektórych rodzajów folii aluminiowej przez błędną wykładnię i przyjęcie, że do zwolnienia od cła antydumpingowego niezbędne było stosowanie procedury końcowego przeznaczenia.

Odnosząc się do tak skonstruowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł użytego w art. 1 ust 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z 16 lutego 2017 r. zwrotu "w szczególności". W tym zakresie nasuwa się spostrzeżenie, że wykładania wskazanego przepisu dokonana w skardze kasacyjnej jest zdecydowanie obarczona błędem w procesie wykładni językowej – pars pro toto (ustalenie treści normy prawnej w oparciu o fragment przepisu a nie całą jego treść). Pominięto bowiem użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".

Jak wynika z podstawowych dyrektyw prawotwórczych, jak i ogólnie przyjętych zasad wykładni dopuszczalne jest objaśnienie znaczenia danego określenia przez przykładowe wyliczenie jego zakresu, wskazując przykładowy charakter wyliczenia przez zastosowanie zwrotu "w szczególności". Taką też konstrukcję zastosowano w art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/271 z 16 lutego 2017 r. Skoro w tym przepisie, w zdaniu drugim, wskazano, że zwolnienie podlega warunkom ustanowionym w odpowiednich unijnych przepisach celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności w 254 unijnego kodeksu celnego, oznacza to, że przepis ten został wymieniony jedynie przykładowo, zaś rzeczą podmiotu który zechce skorzystać ze zwolnienia jest dostosowanie się do odpowiednich unijnych przepisów celnych dotyczących procedury końcowego przeznaczenia, a nie tylko i wyłącznie do art. 254 unijnego kodeksu celnego. Wśród tych przepisów, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest również art. 211 u.k.c.

Przedstawione powyżej stanowisko znajduje bezpośrednie potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., C-391/19 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej gdzie stwierdzono, że unijny kodeks celny opiera się na systemie zgłoszeniowym (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2011 r., DP grup, C-138/10, EU:C:2011:587, pkt 33, 34) w celu ograniczenia do minimum formalności i kontroli celnych przy jednoczesnym zapobieganiu nadużyciom finansowym lub nieprawidłowościom mogącym spowodować szkodę w budżecie Unii. To ze względu na znaczenie, jakie dla prawidłowego funkcjonowania unii celnej mają owe uprzednie zgłoszenia, unijny kodeks celny w art. 15 nakłada na zgłaszających obowiązek dostarczenia prawidłowych i kompletnych informacji. Co się tyczy procedury końcowego przeznaczenia, przewidzianej w art. 254 unijnego kodeksu celnego, pozwala ona na dopuszczenie towarów do obrotu z zastosowaniem zwolnienia z cła lub z zastosowaniem obniżonej stawki celnej ze względu na ich szczególne przeznaczenie. Opiera się ona na systemie uprzedniego pozwolenia, które wydawane jest na wniosek składany przez zainteresowane podmioty, zgodnie z art. 211 i 254 unijnego kodeksu celnego. Stosownie do art. 172 rozporządzenia delegowanego 2015/2446 pozwolenie, w razie jego udzielenia, zaczyna obowiązywać najwcześniej w dniu przyjęcia wniosku. Jedynie w drodze odstępstwa, gdy zachodzą "wyjątkowe okoliczności", ust. 2 tego artykułu przewiduje, że pozwolenie może zacząć obowiązywać przed dniem przyjęcia wniosku. Dodatkowo, art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2017/271 przewiduje, że ten sam system uprzedniego pozwolenia na zastosowanie procedury końcowego przeznaczenia stosuje się w odniesieniu do wniosków o zwolnienie z cła antydumpingowego dotyczących przywozu niektórych rodzajów folii aluminiowej z przeznaczeniem do użytku innego niż domowy. Rozporządzenie to zatem nie tylko stanowi, że przepisy prawa celnego nadal znajdują zastosowanie, ale ponadto uzależnia zwolnienie z cła antydumpingowego od spełnienia warunków dotyczących zastosowania procedury końcowego przeznaczenia przewidzianej w art. 254 unijnego kodeksu celnego. Następnie, co się tyczy okoliczności, że towaru użyto w celach zwolnionych z cła antydumpingowego, należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 2017/271 produkt taki jak będący przedmiotem postępowania głównego jest zwolniony z [rozszerzonego] cła antydumpingowego, jeśli jest on przywożony z innym przeznaczeniem niż do zastosowań jako folia aluminiowa do użytku domowego, o ile przestrzegane są przepisy celne dotyczące procedury końcowego przeznaczenia, w szczególności art. 254 unijnego kodeksu celnego. W konsekwencji, choć przeznaczenie towarów stanowi podstawę zwolnienia z cła antydumpingowego, nie może ono uzasadniać naruszenia przez importera procedury wniosku o zwolnienie z cła antydumpingowego ustanowionej przez to rozporządzenie.

Zważywszy na wykładnię przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz TSUE należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie naruszył prawa materialnego prezentując stanowisko, zgodnie z którym, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 24 października 2016 r. folii aluminiowej sklasyfikowanej do kodu TARIC 7607 11 19 40 oraz 7607 11 19 30, podlegających rejestracji, pomimo wykazania przeznaczenia towaru do innego zastosowania aniżeli użytek domowy, nie może podlegać zwolnieniu z ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 5 w zw. z ust. 4 Rozporządzenia wykonawczego nr 2017/271, z uwagi na brak dysponowania przez skarżącą pozwoleniem na skorzystanie z procedury końcowego przeznaczenia. Tym samym zasadnym było określenie ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 30% od wartości zgłoszonego towaru. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydanych decyzji, co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku. W świetle powyższego za pozbawiony usprawiedliwionej podstawy należało uznać zarzut naruszenia art. 1 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 2017/271.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., w zw. z 14 ust. 1 lit. a), § 14 ust. 2 lit. c), oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).

.