I OSK 1377/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-08-13	
Data wpływu	2007-08-30	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Janusz Furmanek
Małgorzata Borowiec /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Jaśkowska	
Symbol z opisem	6191 Żołnierze zawodowi	
Hasła tematyczne	Żołnierze zawodowi	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 290/07	
Skarżony organ	Minister Obrony Narodowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 1997 nr 10 poz 55; art. 78 ust. 2 pkt 2;  Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA: Janusz Furmanek Sędzia NSA: Małgorzata Jaśkowska Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 290/07 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 290/07, oddalił skargę W. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Rozkazem Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno - etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, WKU w G., w której W. P. pełnił zawodową służbę wojskową, uległa z dniem [...] przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną, w wyniku czego zmniejszył się jej stan etatowy. Wobec braku możliwości wyznaczenia wyżej wymienionego na inne stanowisko służbowe, stosowne do posiadanych przez niego kwalifikacji wojskowych i stopnia wojskowego, Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego, decyzją z dnia [...], nr [...], wypowiedział W. P. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Podstawę prawną wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej stanowił art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.).

Powyższej decyzji W. P. nie zaskarżył, wobec czego stała się ona ostateczna.

W dniu [...] W. P. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...], Nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...], Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Wskazał, że nie zawiera ona wad określonych w art. 156 § 1 Kpa. Bezspornym w sprawie jest, iż na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno - etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, jednostka wojskowa, w której W. P. pełnił zawodową służbę wojskową, uległa przeformowaniu z dniem [...], w wyniku czego utracił on zajmowane dotychczas stanowisko służbowe i brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych. Przedmiotowy rozkaz był formalnym aktem o przeformowaniu jednostki wojskowej, powodującym realne zmniejszenie struktury organizacyjnej, co w efekcie doprowadziło do zmniejszenia jej stanu etatowego i stanowiło podstawę do podjęcia działań personalnych do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiadania żołnierzom stosunku służbowego. Organ podał również, że w dniu [...] W. P. wystąpił z wnioskiem o skrócenie okresu wypowiedzenia o 7 miesięcy i za ten okres otrzymał stosowne odszkodowanie. Reasumując organ stwierdził, iż w tej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a zatem wydana decyzja jest zgodna z prawem.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...], Nr [...], podniósł zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 7 Kpa, jak również naruszenia przepisów stanowiących podstawę wydania przedmiotowych decyzji. Zdaniem skarżącego Minister Obrony Narodowej wykazał stronniczość przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Podniósł, iż stan etatowy jednostki wojskowej zmniejszył się dopiero z dniem [...], tak więc zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dopiero wtedy zaistniały przesłanki do dokonania mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, którą wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON wypowiadając decyzją z dnia [...] W. P. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej jako podstawę prawną wskazał art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że wypowiedzenie stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Przedmiotowa decyzja nie była oparta na przesłance likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego. Jej podstawą było zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej i brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe. Zmniejszenie stanu etatowego Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. nastąpiło w wyniku rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno - etatowych w wojskowych komendach uzupełnień. Wejście powyższego rozkazu w życie oznaczało przystąpienie do jego wykonania, w tym także podejmowania personalnych decyzji, których bezpośrednim celem było osiągnięcie w zakreślonym w rozkazie terminie - tj. do dnia [...] -stanu założonego przez rozkaz przeformowania jednostki. Dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne było, aby wydane one były najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...], a zatem od dnia [...]. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zostało dokonane decyzją z dnia [...], a zatem po wejściu w życie rozkazu nr [...] z dnia [...].

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z treści art. 78 ust. 2 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że musi istnieć związek przyczynowy między rozformowaniem jednostki wojskowej lub zmniejszeniem się jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego i taki związek w przedmiotowej sprawie niewątpliwie występuje. Rozformowanie jest procesem, który dla swojej prawidłowości wymaga czasu. Ustawodawca w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych posługuje się zwrotem "podlega rozformowaniu". Takie brzmienie przepisu wyraźnie wskazuje, że proces ten powinien być rozpoczęty z tym, że za jego rozpoczęcie w niniejszej sprawie należy uznać wydanie rozkazu Szefa Sztabu WP z dnia [...] nr [...]. Dodatkowo powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie likwidacji jednostki wojskowej lub zmniejszenia się jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procedur.

Ponadto, w ocenie Sądu pierwszej instancji, podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisu art. 78 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych mogłyby mieć ewentualnie znaczenie, gdyby skarżący skorzystał ze zwykłego trybu zaskarżenia decyzji o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu. Weryfikacja decyzji w trybie tzw. "zwykłym" i nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, podlega różnym reżimom. Skarżący w podnoszonych przez siebie zarzutach domaga się w istocie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie wypowiedzenia stosunku służbowego, nie dostrzegając, że wszczął postępowanie w trybie nadzwyczajnym, które podlega regułom określonym w art. 156 Kpa.

Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż fakt istnienia jednostkowych decyzji odmiennie traktujących innych żołnierzy, jak podaje pełnomocnik skarżącego, nawet przy identycznym stanie faktycznym, nie uzasadnia zarzutu nierównego traktowania obywateli. Sąd nie bada zasadności decyzji dotyczących innych żołnierzy, tudzież nie może oceniać, czy decyzje te są prawidłowe. Z tych względów zarzut naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, Sąd uznał za nieuzasadniony.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą P.p.s.a., skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. P. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a.) - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znalazł zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy jednostka wojskowa (Wojskowa Komenda Uzupełnień w G.), w której skarżący pełnił służbę podlegała przeformowaniu, lecz jej stan etatowy zmniejszył się dopiero w dniu [...], a zatem dokonanie skarżącemu wypowiedzenia przed datą zmniejszenia się stanu etatowego jednostki wojskowej rażąco naruszało prawo,

2) prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a.)

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 ustawy P.p.s.a.

b) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze, w szczególności naruszenia przez organ art. 7, 8, 9, 10 kpa, poprzez niewskazanie możliwości faktycznego braku wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, uniemożliwienie przez organ wypowiedzenia się w sprawie oraz nie zapoznanie z materiałami postępowania.

c) art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze w przedmiocie naruszenia art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w myśl art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych organ może wypowiedzieć stosunek służbowy, gdy już zmniejszył się stan etatowy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę. Na poparcie swojego stanowiska powołał pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt IOSK 498/06, w którym wskazano, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej dokonywane na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dniem w tym rozkazie oznaczonym uprawnia do dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi, natomiast przed takim dniem jest przedwczesne (a więc nieuprawnione). Zdaniem skarżącego taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż dokonanie mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło przed zmniejszeniem się stanu etatowego jednostki, w której pełnił służbę, tj. przed dniem [...]. Stanowiło to rażące naruszenie prawa i odmienne stanowisko Sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu.

Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu przy braku w aktach sprawy dowodów wskazujących na zmniejszenie się stanu etatowego Wojskowej Komendy Uzupełnień w G. przed dniem [...] lub dniem [...].

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do jego zarzutów podniesionych w skardze, a zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa oraz art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 cyt. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle przedstawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarżący w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi zarzut.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. i art. 134 ustawy P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zapadł w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi akt sprawy.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., zaś w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu. Przepis art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c., bez powiązania go z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ponadto wskazać należy, iż poza obszarem uzupełniającego postępowania dowodowego, brak jest normatywnego ujęcia zasady swobodnej oceny dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., FSK 2326/04, Lex nr 175127). Sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonego doń aktu administracyjnego ustala, czy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy został przez organy oceniony zgodnie z przepisami tego postępowania, a zatem czy organy, które rozpoznawały sprawę nie przekroczyły swobodnej oceny dokumentów. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., przypomnieć należy, że zgodnie z art. 184 ustawy P.p.s.a., błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. Autor skargi kasacyjnej jednak nie wykazał w jaki sposób lakoniczność stanowiska Sądu w wyjaśnieniu podstaw rozstrzygnięcia miałaby wpływać na treść wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji podniesionego w skardze naruszenia przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, wskazać należy, iż Kodeks ten nie jest aktem wiążącym w Polsce, może być on jedynie traktowany jako akt wytyczający pożądane standardy działania administracji.

W konsekwencji uznać należy, iż nie jest zasadny zarzut zgłoszony w podstawie proceduralnej skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a., opierający się na twierdzeniu o nieprawidłowym oddaleniu skargi, mimo naruszenia zaskarżoną do sądu decyzją przepisów prawa materialnego. Także tej części omawianej podstawy skargi kasacyjnej, która kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji, w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania norm prawa materialnego, nie można uznać za usprawiedliwioną w rozumieniu art. 184 ustawy P.p.s.a.

Przechodząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nietrafny.

Przypomnieć należy, że przedmiotem sprawy nie było zbadanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym, którą na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lecz decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym - nieważnościowym, w którym organ nadzorczy badał jedynie, czy kwestionowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował prawo materialne w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności. Przepisu określającego przesłankę rażącego naruszenia prawa w omawianej podstawie kasacyjnej skarżący nie wskazał.

Zauważyć należy, że błędna wykładnia nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. sygn. akt II SA 1387/89. Lex nr 46253; wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. II OSK 489/05, Lex nr 196694). A zatem zastosowanie przepisu będącego skutkiem wadliwej jego wykładni nie jest rażącym naruszeniem prawa.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wykładnia i zastosowanie przez organy wojskowe art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przy wypowiadaniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej były zgodne z prawem, tak więc nie może być mowy o rażącym naruszeniu tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W sprawie jest niesporne, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w której skarżący pełnił służbę nastąpiło na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień. W rozkazie tym termin zmniejszenia etatowego określono na dzień [...]. Obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała 9-miesięczny okres wypowiedzenia, którego termin zgodnie z art. 79 ust. 5 tej ustawy biegł od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. Z analizy akt sprawy wynika, że w przypadku skarżącego decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego z dnia [...] została mu doręczona w dniu [...], tak więc termin ten biegł od dnia [...], a więc upływ 9-miesięcznego terminu nastąpiłby po dacie faktycznego zakończenia określonego w tym rozkazie procesu zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił on służbę. Okoliczność, że na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia skrócono i za ten okres wypłacono mu odszkodowanie nie stanowi podstawy do uznania, że dokonane mu wypowiedzenie było przedwczesne i nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. Natomiast spełnienie drugiej przesłanki określonej w tym przepisie - brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe zostało w tej sprawie wykazane.

Podkreślenia wymaga fakt, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiły się rozbieżności na tle wykładni art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W wyroku z dnia 15 października 2007 r. I OSK 1986/06 podobnie jak w wyrokach z dnia 23 września 2004 r. OSK 397/04 i z dnia 5 stycznia 2006 r. I OSK 587/05 oraz w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt IOSK 498/06, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka wojskowa winna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie poglądu wyrażonego w tych wyrokach nie podziela. Przychyla się natomiast do poglądu wyrażonego w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, Lex nr 77681, wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1530/01, Lex nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1061/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1242/06, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 443/07.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej sprawie przyjąć należy, iż wejście w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, nr [...] z dnia [...] w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także do podejmowania decyzji o wypowiadaniu żołnierzom zawodowym stosunków służbowych. Celem tego rozkazu była bowiem zmiana struktury organizacyjnej tych jednostek, co wiązało się z koniecznością zmniejszenia ich stanu etatowego. Natomiast analiza przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było wykluczenie możliwości dokonania wypowiedzenia przed rzeczywistym zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, a użyta forma "zmniejszył się jej stan etatowy" wskazuje jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Taki związek powinien być zachowany również wtedy gdy przyczyną (podstawą) wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest przeformowanie jednostki wojskowej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.