Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Regionalnego w B. na uchwałę Rady Gminy B. K. z dnia [...] stycznia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie ,

Prokurator Regionalny w B. zaskarżył do sądu administracyjnego uchwałę Rady Gminy B. K. z 28 stycznia 2020r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2020r., poz. 721) wnosząc o stwierdzenie nieważności § 7 uchwały oraz § 10 w zakresie zapisu "z mocą obowiązującą od dnia 25 stycznia 2020r." Zakwestionowany § 7 przewidział odstąpienie od pobierania opłat za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg w związku z realizacją zadań, których inwestorem jest Gmina B. K. W § 10 dotyczącym określenia daty wejścia w życie uchwały, kwestionowanym sformułowaniem przewidziano wsteczną moc obowiązującą uchwały.

Prokurator zarzucił uchwale:

- istotne naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez zwolnienie w § 7 ust. 1 z opłaty za zajecie pasa drogowego realizacji zadań, których inwestorem jest Gmina B. K., co pozostaje w sprzeczności z obligatoryjnym charakterem opłaty za zajęcie pasa drogowego i stanowi przekroczenie kompetencji uchwałodawczych rady gminy poprzez ustanowienie pozaustawowego zwolnienia w sytuacji, gdy ustawa kompetencyjna nie przyznaje organowi uprawnienia do stanowienia zwolnień od ponoszenia opłaty za zajecie pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym;

- istotne naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 7 Konstytucji RP oraz art. 40 ust. 8 i ust. 9 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez zwolnienie w § 7 ust. 2 od pobierania opłat za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej będących własnością Gminy B. K. oraz obiektów budowalnych i reklam, co pozostaje w sprzeczności z obligatoryjnym charakterem opłaty za zajęcie pasa drogowego i stanowi przekroczenie kompetencji uchwałodawczych rady gminy poprzez ustanowienie pozaustawowego zwolnienia w sytuacji, gdy ustawa kompetencyjna nie przyznaje organowi uprawnienia do stanowienia zwolnień od ponoszenia opłaty za zajecie pasa drogowego na cele niezwiązane z ruchem drogowym;

- istotne naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 88 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 i art. 5 ustawy z 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych poprzez nadanie zaskarżonej uchwale mocy wstecznej, co pozostaje w sprzeczności z zasada demokratycznego państwa prawnego albowiem zasada ta wyłącza usprawiedliwienie braku sprawności działania do odstąpienia od konstytucyjnej zasady nienadawania aktom normatywnym mocy wstecznej, a ponadto wyklucza nadawanie mocy wstecznej dla nakładania obowiązków w stosunku do adresatów normy prawnej.

W uzasadnieniu skargi Prokurator przedstawił szczegółową argumentację przemawiającą za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zakwestionowanych w skardze zapisów uchwały odwołując się szeroko do linii orzecznictwa sądów administracyjnych.

Rada Gminy B. K. w odpowiedzi na skargę uznała zarzuty skargi za zasadne przechylając się do stanowiska Prokuratora o potrzebie wyeliminowania z obrotu prawnego zakwestionowanych zapisów zaskarżonej uchwały. Odpowiedź na skargę podpisał Przewodniczący Rady Gminy B. K. Prokurator zakwestionował umocowanie Przewodniczącego rady Gminy B. K. do podpisania odpowiedzi na skargę.

Przy piśmie z dnia 20 marca 2020r., podpisanym przez Wójta Gminy B. K., organ poinformował sąd, że Wojewoda P. rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] marca 2020r. nr [...] stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie kwestionowanym skargą Prokuratora tj. § 7 oraz § 10 w zakresie słów "z mocą obowiązującą od dnia 25 stycznia 2020r". Wójt dołączył do pisma odpis wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Na rozprawie Prokurator wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na wydane rozstrzygnięcie nadzorcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;

Postępowanie sądowe w sprawie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Treść bowiem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody P. z [...] marca 2020r. nr [...] stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie kwestionowanym skargą Prokuratora tj. w zakresie § 7 oraz § 10 w zakresie słów "z mocą obowiązującą od dnia 25 stycznia 2020r", wyeliminowała sprawę sądowoadministracyjną, czyniąc bezprzedmiotowym postępowanie sądowe wywołane skargą Prokuratora. Stwierdzenie powyższego faktu uzasadniało umorzenie postępowania sądowego stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nawiązując do zastrzeżenia Prokuratora o braku legitymacji przewodniczącego rady gminy do podpisania odpowiedzi na skargę, sąd stwierdza, że w postępowaniu sądowym zdolność procesową miał wójt gminy stosownie do treści uchwały 7 sędziów NSA z 13 listopada 2012r. sygn. I OPS 3/12 (wójt podpisał pismo procesowe z dnia 20 marca 2020r. i był powiadomiony o terminie rozprawy).

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.