Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 389/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 grudnia 2024 r. nr 1936/2024, znak WOP.7722.516.2024.DCH w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 389/25 ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 1936/2024 z dnia 13 grudnia 2024 r., znak WOP.7722.516.224.DCH w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż we wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia skarżąca podniosła, ze istnieje ryzyko wydania decyzji o rozbiórce utwardzenia gruntu, pełniącego funkcję miejsc postojowych przy budynku handlowo-usługowym [...] w Ż. Skarżąca powołała się więc na okoliczność trudnych do odwrócenia skutków, wskazując, ze ewentualne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia po dokonaniu rozbiórki, oznaczałoby konieczność ponownego wykonania robót budowlanych obejmujących utwardzenie gruntu przy ww. budynku.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku (por. postanowienia: Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 listopada 2018r. sygn. akt II FZ 638/18, z 23 września 2020r. sygn. akt I OZ 566/20, z 18 grudnia 2020r. sygn. akt IOZ 1090/20). We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżący nie powołał takich okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania. W takiej sytuacji trudno uznać, że w stosunku do skarżącego zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem zgodnie przyjmuje się, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Zażalenie na ww. orzeczenie wywiodła skarżąca, zarzucając postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2024.935 - zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu sąd orzeka na wniosek skarżącego. Uwzględnienie wniosku jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis przewiduje możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej, poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wytacza wstrzymanie ich wykonania.

Wyjaśnić należy, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, którą uzależnia od wykazania zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do sytuacji wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w omawianym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z nich. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje miedzy brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, ze na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przestanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżącą spółka nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez skarżącą wniosek, nie pozwala na zastosowanie wobec niej wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postepowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarżąca wskazała jedynie na ogólne konsekwencje jakie wiążą się z przeprowadzonym wydaniem decyzji co o utwardzenia gruntu przy potencjalnym założeniu późniejszego wydania decyzji o jego rozbiórce i ewentualnej potrzebie ponownego wykonania robót budowlanych obejmujących utwardzenie gruntu.

Skarżąca nie wskazała w istocie na jaką rzeczywistą szkodę byłaby narażona.

Spółka nie podała nawet w przybliżeniu jakie są koszty wykonania rzeczonych robót, jaka jest jej sytuacja finansowa oraz, czy poniesienie tychże kosztów mogłoby zagrozić jej funkcjonowaniu.

Brak uzasadnienia wniosku w tym zakresie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Poczyniony zaś argument, że w potencjalnym stanie faktycznym spółka byłaby narażona na poniesienie stosownych kosztów jest bezzasadny także i z tego powodu, ze skarżący nie przywołuje żadnej technicznej podstawy dla tychże twierdzeń.

Słusznie w tym kontekście argumentował Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie, Sąd nie może bowiem brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżących o wydaniu aktu z naruszeniem przepisów prawa. Negatywne bowiem rozpoznanie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Oznacza jedynie, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Oczywistym zaś jest, że kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po rozpoznaniu sprawy. Jeżeli zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to uznać należy, że brak jest przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd.

Należy wyraźnie podkreślić, że wykonanie aktu, wiążące się z pewnymi konsekwencjami finansowymi, nie zawsze skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia konsekwencji. Niebezpieczeństwo to powinna wykazać strona wnioskująca o zastosowanie względem niej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 20 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II FSK

708/11, LEX nr 1081409).

Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca nie przedstawiła argumentacji pozwalającej na formułowanie ocen przez Sąd, że w sprawie prawdopodobne jest wystąpienie okoliczności, które należałoby kwalifikować jako znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. W istocie wskazane w skardze twierdzenia, powtórzone następnie w zażaleniu nie wskazywały na bezpośredni związek pomiędzy zagrożeniem w postaci poniesienia znacznych szkód a wydaniem postanowienia co do wstrzymania określonych robót budowlanych. Postanowienie to nie nakłada na stronę obowiązków. Stanowi akt rozpoczynający procedurę legalizacyjną.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.