Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Fundacji [...] z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 września 2023 r. sygn. akt II SA/Ol 528/23 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.73.689.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek K. J. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 21 września 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 528/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA w Olsztynie") oddalił skargę Fundacji [...] w O. (dalej: "Fundacja", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: "Kolegium", "SKO") z 11 kwietnia 2023 r. nr SKO.73.689.2022. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Ruciane Nida (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") z 23 listopada 2022 r. nr POŚ.6730.55.2020, którą ustalono na wniosek K. J. (dalej: "inwestor") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budynku garażowego na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gmina R..

2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Fundacja, zaskarżając go w całości, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

I.1. § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) w brzmieniu obowiązującym do 2 stycznia 2022 r. (dalej: "rozporządzenie WZ") w zw. z § 2 ust. 5 w/w rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977),

w tym także we wcześniej obowiązujących brzmieniach (dalej: "u.p.z.p.") i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 6 oraz w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym do 2 stycznia 2022 r.) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.: (a) poprzez błędną funkcjonalną i systemową wykładnię pojęcia "frontu działki objętej wnioskiem" w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia WZ, tj. błędne przyjęcie, iż frontem tym jest granica całej działki ewidencyjnej, z której odbywa się główny wjazd na działkę

z drogi publicznej, podczas gdy zgodnie z prawidłową funkcjonalną wykładnią tego pojęcia, przez front działki objętej wnioskiem należy rozumieć tą "granicę terenu objętego wnioskiem" w rozumieniu art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym do 2 stycznia 2022 r.), który może obejmować kilka działek ewidencyjnych, lub jedynie część jednej działki, z której odbywa się wjazd na działkę z drogi publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny materialnoprawnej stanowiącej załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji analizy funkcji, cech zabudowy i zagospodarowania przestrzeni, tak pod kątem wyznaczenia właściwego obszaru tej analizy, jak i w konsekwencji co do spełnienia przez wnioskodawcę warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;

I.2. art. 33 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1336; dalej: "u.o.p.") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. przez wadliwe zastosowanie, tj. nie uchylenie zaskarżonej decyzji wobec nieprawidłowego uznania jej za niesprzeczną z art. 33 ust. 1 pkt 1-3 u.o.p., pomimo nie wykluczenia, że stanowiące przedmiot postępowania zamierzenie inwestycyjne nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których wyznaczony został obszar Natura 2000 PLB28008 Puszcza Piska, a w szczególności na siedlisko orlika krzykliwego, którego gniazdo znajduje się 1 km od terenu inwestycji, przy zajęciu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej: "RDOŚ w Olsztynie")

i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") w postanowieniach wydanych w toku postępowania, iż ten gatunek ptaka żeruje w promieniu 1 km od gniazda (samice), 3 km od gniazda (samce), a badania telemetryczne w Niemczech dowodzą, m.in. że utrata areału łowieckiego zarówno w buforze jedno, jak

i trzykilometrowym przekłada się na obniżenie zdolności reprodukcyjnych populacji

i inwestycje budowlane projektowane w otwartym terenie rolniczym (w oddaleniu od zwartej zabudowy), a taką jest inwestycja stanowiąca przedmiot sprawy, szkodliwie wpływają na zachowanie tego gatunku;

II. naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

II.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo jej wydania z naruszeniem w/w przepisów k.p.a., poprzez niewyprowadzanie logicznych wniosków z ocen wyrażonych w postanowieniu GDOŚ (k. 182) i RDOŚ w Olsztynie (k. 159) i brak zebrania dowodów wykluczających znacząco negatywny wpływ inwestycji na populację orlika krzykliwego, m.in. dla którego ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 PLB28008 Puszcza Piska, gniazdującego 1 km od inwestycji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło, doprowadzić do wydania decyzji

z naruszeniem art. 33 u.o.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.;

II.2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w z § 3 ust. 2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia w zw.

z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 6 oraz w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym do 2 stycznia 2022 r.) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo jej wydania z naruszeniem w/w przepisów prawa materialnego, w szczególności poprzez: wadliwe ich zastosowanie, bowiem organ pierwszej instancji w analizie stanowiącej załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji (zob. k. 266 verte) w istocie posługuje się zamiennie dwiema sprzecznymi ze sobą wykładniami pojęcia "frontu działki objętej wnioskiem" w rozumieniu § 3 ust. 2 rozporządzenia, dla uzasadnienia określenia obszaru analizy: tak zaaprobowaną niesłusznie przez sąd, jak i z nią sprzeczną, a podzielaną przez pełnomocnika skarżącej (zob. szerzej w zarzucie nr I.1.) i to wszystko w jednej decyzji, a nadto poza stwierdzeniem podjęcia decyzji co do poszerzenia granicy obszaru analizowanego do 4-krotności frontu (w rozumieniu aprobowanym przez stronę skarżącą i w rozumieniu jednej z dwóch sprzecznych ze sobą wykładni przyjętych

w załączniku nr 2 do decyzji), nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów w niniejszej sprawie uzasadniających takie poszerzenie obszaru analizy - które to naruszenie prawa materialnego przez organ miało wpływ na wynik sprawy, albowiem przy prawidłowej wykładni i zastosowaniu § 3 ust. 2 rozporządzenia,

a w konsekwencji przy prawidłowym wyznaczeniu obszaru analizy, wniosek inwestora nie mógłby spełniać warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p..

Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie Fundacja wniosła

o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Kolegium oraz uchylenie poprzedzającej jej, wydanej decyzji Burmistrza; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpoznania; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

3. Pismem z 20 grudnia 2023 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

4.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie występują, wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.

4.3. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych

w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować

z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).

4.4. Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do dwóch zagadnień. Po pierwsze, zgodności z prawem wyznaczenia granic obszaru analizowanego w kontekście pojęcia "frontu działki" (§ 2 pkt 5 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia WZ). Po drugie, zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p.). Natomiast zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.) nie miały charakteru samodzielnego, ale wtórny wobec tych dwóch wspomnianych zagadnień prawnych.

4.5. W sprawie nie doszło do naruszenia zasad wyznaczania granic obszaru analizowanego. Przypomnieć na wstępie należy, że z uwagi na datę złożenia wniosku przez inwestora (24 lipca 2020 r.), kwestie rozumienia pojęcia "frontu działki", jak i zasad wyznaczania granic obszaru analizowanego regulowały postanowienia rozporządzenia WZ w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją tego rozporządzenia (zob. § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. poz. 2399).

4.6. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia WZ, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem

o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W świetle zaś § 3 ust. 1 rozporządzenia WZ, obszar analizowany winien być wyznaczony wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli chodzi pojęcie "frontu działki", to, zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia WZ, należy przez nie rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Dodać należy, że w przytoczonej definicji normodawca posługuje się ogólnym pojęciem "droga", co generalnie nie pozwala na zawężenie rozumienia jego znaczenia do pojęcia "droga publiczna" (por. np. wyrok NSA z 25 października 2016 r., sygn. akt II OSK 116/15, CBOSA).

4.7. Z treści analizy urbanistycznej znajdującej się w aktach administracyjny wynika, że długość części działki inwestycyjnej nr [...] przylegającej do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, tj. nr [...], wynosi 207 m (k. 266 akt administracyjnych). Dodać należy, że wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy została objęta cała działka nr [...], a nie tylko jej część (zob. cześć tekstową oraz załącznik graficzny do decyzji). Określenie granic terenu objętego wnioskiem nie może być przy tym utożsamiane z określeniem na mapie, które części działki będą podlegały przekształceniu w rozumieniu przepisów z zakresu przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko. Tym samym, minimalne granice obszaru analizowanego trafnie wyznaczono na 621 m. Równocześnie należy zauważyć, że autor analizy wadliwie zinterpretował pojęcie "granic obszaru analizowanego", odnosząc je nie do promienia okręgu wyznaczanego wokół działki inwestycyjnej, ale średnicy takiego okręgu (wówczas trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem jest liczona od granicy do granicy obszaru analizowanego). Tymczasem, w aktualnym orzecznictwie NSA zdecydowanie przeważa pogląd, podzielany również przez skład rozpoznający niniejszą sprawę, że użyte w § 3 ust. 1 rozporządzenia WZ sformułowanie "wokół" oznacza, że obszar analizowany powinien być wyznaczony dookoła działki, w odległości wynoszącej co najmniej trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem (nie mniej niż 50 m) liczonej z każdej strony tej działki, czyli stanowić promień, a nie średnicę okręgu (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 11 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1462/21; wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2785/19; wyrok NSA z 3 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1470/24 – CBOSA). W sprawie nie było zatem w istocie potrzeby rozszerzania granic obszaru analizowanego od strony wschodniej oraz zachodniej do wspomnianych w analizie urbanistycznej 420 m, albowiem zabudowa mieszkalna, która stanowiła punkt odniesienia do wyznaczenia parametrów urbanistycznych oraz architektonicznych, znajdowała się w podstawowych granicach obszaru analizowanego wyznaczonych jako promień, a nie średnica okręgu.

4.8. Bezzasadne okazały się również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zgodności decyzji z przepisami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 33 ust. 1 u.o.p.). Przede wszystkim wymaga przypomnienia, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej (zamiast wielu zob. np. wyrok NSA z 10 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1752/23, CBOSA; R. Sawuła, Decyzja o warunkach zabudowy w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w: Rozprawa z decyzją o warunkach zabudowy, pod red. T. Bąkowskiego, Gdańsk 2022, s. 90 – 91; M. Gdesz, Ład przestrzenny z perspektywy orzecznictwa sądów administracyjnych, w: Ochrona ładu przestrzennego z perspektywy prawno–urbanistycznej, red. M. J. Nowak, Warszawa 2020, s. 58). Oznacza to, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki, wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Należy podkreślić, że

w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy znajduje odpowiednie zastosowanie art. 56 zdanie drugie u.p.z.p. (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). W świetle tego przepisu, art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Innymi słowy, ogólne odwołanie się do wartości wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym takich jak ład przestrzenny, ochrona środowiska, prawo własności, walory ekonomiczne przestrzeni lub ochrona dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, nie może stanowić samodzielnej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1939/23 oraz wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 2334/23 - CBOSA). Dla odmowy ustalenia warunków zabudowy z uwagi na regulacje dotyczące ochrony przyrody konieczne jest zatem jednoznaczne ustalenie, że planowane przedsięwzięcie narusza określone nakazy lub zakazy zawarte w ustawie o ochronie przyrody lub aktach prawnych wydanych na podstawie tej ustawy. Na gruncie niniejszej sprawy takim przepisem, powoływanym konsekwentnie przez skarżącego, był art. 33 ust. 1 u.o.p. W świetle tego przepisu, zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34 u.o.p., podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Samo odwołanie się do tego zakazu nie mogło być jednak wystarczające do wydania decyzji odmownej.

4.9. Zapewnieniu zgodności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z regulacjami odrębnymi z zakresu ochrony przyrody służy m.in. procedura uzgodnień z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, przewidziana w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. (por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2877/21, CBOSA). W realiach niniejszej sprawy, zmodyfikowany wniosek inwestora został w sposób milczący uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (k. 281 akt administracyjnych). Z uwagi na brak możliwości zakwestionowania takiego uzgodnienia przez uczestnika postępowania administracyjnego w ramach odrębnego postępowania sądowego, możliwe jest jego kwestionowanie w ramach odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a następnie w ramach skargi na decyzję organu II instancji. Równocześnie należy jednak podkreślić, że organ orzekając w sprawie uzgodnienia z zakresu ochrony przyrody działa w warunkach uznania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2624/23, CBOSA). Oznacza to, że organ uzgodnieniowy dokonuje wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną przyrody a interesem indywidualnym inwestora. Kontrola sądowa rozstrzygnięć wydanych w warunkach uznania administracyjnego ma na celu przede wszystkim zweryfikowanie, czy organ uzgadniający nie przekroczył granic dyskrecjonalnej władzy, jaką wykonuje dokonując uzgodnień. Istotne naruszenie prawa może wówczas w szczególności przejawiać się w oczywistym przekroczeniu przez organ uzgodnieniowy swoich kompetencji (działaniu ultra vires) lub w oczywistym przekroczeniu granic swobodnego uznania, czyli działaniu w sposób arbitralny, dowolny, nie mający rzeczowego oparcia

w stanie prawnym lub zebranym materiale. Oceny formułowane przez sąd administracyjny w ramach kontroli rozstrzygnięć uznaniowych nie mogą natomiast zastępować ocen organu wyspecjalizowanego w danej dziedzinie. W świetle bowiem zasady trójpodziału władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP), to ten wyspecjalizowany organ administracji, a nie sąd administracyjny, powołany jest do realizacji określonych zadań publicznych w ramach procedur dotyczących planowania

i zagospodarowania przestrzennego (por. np. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 576/23, ONSAiWSA 2025/1/5 oraz wyrok NSA z 26 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1612/22, CBOSA).

4.10. W realiach niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził tego rodzaju oczywistego przekroczenia granic swobodnego uznania po stronie organu wyspecjalizowanego w ochronie przyrody, tj. RDOŚ w Olsztynie. Skarżący nie zaoferował zresztą w postępowaniu administracyjnym rzeczowych dowodów, np. w postaci ekspertyz podmiotów legitymujących się określonym wykształceniem

i doświadczeniem w zakresie ochrony przyrody, które mogłyby stanowić podstawę do przyjęcia, że stanowisko RDOŚ w Olsztynie zostało sformułowane w sposób arbitralny, dowolny, nie mający rzeczowego oparcia w stanie prawnym lub zebranym materiale. Przypomnieć przy tym należy, że w art. 33 ust. 1 u.o.p. nie chodzi

o jakiekolwiek negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000, ale oddziaływanie znaczące. Co więcej, w realiach niniejszej sprawy kwestia braku takiego negatywnego znaczącego odziaływania spornej inwestycji na obszar Natura 2000 została również potwierdzona ostatecznym postanowieniem RDOŚ w Olsztynie z 7 października 2022 r. Otóż postanowieniem tym, wydanym po przeprowadzeniu złożonego postępowania wyjaśniającego, obejmującego m.in. przeprowadzenie oględzin oraz weryfikację analizy krajobrazowej oraz analizy ornitologicznej przedłożonych przez inwestora, stwierdzono, że brak jest obowiązku przeprowadzenia, przed realizacją spornej inwestycji, oceny jej odziaływania na obszar PLB28008, jak również brak jest potrzeby sporządzenia raportu o odziaływaniu tej inwestycji na wspomniany obszar Natura 2000. Wymaga przy tym podkreślenia, że wspomniane postanowienie z 7 października 2022 r. zostało wydane w tzw. postępowaniu naturowym, uregulowanym w art. 96 i n. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112; dalej: "ustawa ocenowa"). W tym kontekście, z punktu widzenia zarzutów skargi kasacyjnej, istotne znaczenie ma m.in. art. 97 ust. 5 ustawy ocenowej. Otóż w świetle tego przepisu, przesłanką wydania postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 jest ustalenie, że przedsięwzięcie to nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

4.11. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

4.12. Obowiązujące przepisy nie przewidują, w razie oddalenia skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku oddalającego skargę, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną (art. 199 p.p.s.a. w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.; por. np. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 1164/21, CBOSA). Dlatego też w punkcie 2 sentencji wyroku oddalono wniosek inwestora o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.