VII SAB/Wa 2396/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-12	
Data wpływu	2025-09-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Michał Podsiadło /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6121 Klasyfikacja gruntów
658	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 r. skargi M. J. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej M. J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
W dniu 22 stycznia 2025 r. M. J. (dalej: Skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Prezydenta m.st. Warszawy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów.

20 czerwca 2025 r. do organu wpłynęło ponaglenie Skarżącej na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Prezydent m.st. Warszawy 23 czerwca 2025 r. wydał postanowienie

nr 469/2025 o zwrocie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla użytku "Ls" - lasy o powierzchni 0.0634 ha wykazanego na części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w dzielnicy [...] [...].

20 sierpnia 2025 r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi.

Należy podkreślić, że zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona bądź nie jest załatwiana. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia każdego ze stanów pasywności organu administracji (bezczynności lub przewlekłości) powinna być dokonywana przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi.

W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesiona już po zakończeniu tego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanej uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r., wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale i pragnie zauważyć, że stosując analogię iuris powinien mieć on także zastosowanie do wnoszenia skarg na bezczynność organu nie tylko po zakończeniu przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ale także w przypadkach formalnego zakończenia toczącego się postępowania administracyjnego, czyli także w razie wydania przez organ postanowienia o zwrocie podania na podstawie art. 261 § 2 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a."). Organ, wydając postanowienie o zwrocie podania, na które służy zażalenie, kończy zatem postępowanie w tej instancji bez skonkretyzowania w obliczu materialnoprawnego porządku sytuacji prawnej jednostki (zob. P. Dobosz, Zasady i tryb ustalania, wymierzania oraz egzekwowania opłat i kosztów w postępowaniach przed organami administracji publicznej (korelacje pomiędzy humanitaryzmem a legalizmem), "Casus" 1999/4, s. 10). Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu 20 sierpnia 2025 r., natomiast postanowieniem z dnia 23 czerwca 2025 r. organ zwrócił wniosek z uwagi na brak uiszczenia opłaty skarbowej.

Wobec tego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt wydania przez organ postanowienia o zwrocie wniosku na podstawie art. 261 § 2 k.p.a., postępowanie z tego wniosku uległo zakończeniu (aczkolwiek w inny sposób niż przez wydanie merytorycznej decyzji) i miało to miejsce przed złożeniem skargi na bezczynność organu w wydaniu aktu.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 261 § 1 k.p.a., jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uzależniona od opłaty zostanie zaniechana (art. 261 § 1 k.p.a.). Rozstrzygnięcie w tym zakresie zapadło w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 261 § 3 k.p.a.).

Powyższe wskazuje – jak słusznie wywiódł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 1378/23 – że nie jest rolą Sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność/przewlekłość organu badanie zasadności zwrotu podania (odmiennie w niż w sytuacji pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.). Jak wskazuje się w tym względzie także w literaturze, na postanowienie o zwrocie podania służy zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku zaniechania czynności służy jedynie skarga na bezczynność składana do sądu administracyjnego (por. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 261).

W niniejszej sprawie, w dacie złożenia skargi na bezczynność, organ wydał zaskarżalne w toku instancji postanowienie w przedmiocie zwrotu wniosku, czym zakończył prowadzone przez siebie postępowanie. Oznacza to, że nie tylko w dacie orzekania, ale przede wszystkim w dacie wniesienia skargi, nie istniał stan bezczynności, który podlegałby ocenie sądu administracyjnego.

Reasumując, Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż w dacie jej złożenia przedmiotowy wniosek został zwrócony, a zatem postępowanie uległo zakończeniu.

Na koniec warto zaznaczyć, że przed tutejszym Sądem zawisła sprawa o sygn. akt VII SA/Wa 2760/25 ze skargi tej samej skarżącej na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nr 90/2025 z 26 sierpnia 2025 r. utrzymujące w mocy ww. postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy nr 469/2025 z 23 czerwca 2025 r.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia (pkt 1).

O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2).