Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 718/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił Kazimierzowi L. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 4 września 2006 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż Skarżący w złożonym wniosku z dnia 3 stycznia 2007 r. /data wpływu do Sądu urzędowego formularza PPF/ podał, że otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 1.606 zł, z którego do września 2006 r. prowadzono egzekucję /zawieszoną obecnie postanowieniem sądu/. W związku z zawieszeniem egzekucji wypłacono Skarżącemu środki zgromadzone w depozycie ZER (...) - 2.008 zł. Otrzymywaną obecnie kwotę netto 1.329 zł emerytury, Skarżący wykorzystuje w całości na ochronę zlicytowanej nieruchomości oraz zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych /ogrzewanie, wywóz nieczystości, przejazdy, korespondencję, telefon, wodę, wyżywienie, ubranie, leczenie/. We wniosku podano ponadto, iż Skarżący prowadzi również działalność gospodarczą, która nie przynosi dochodów a jedynie straty /na dowód czego przedłożono deklarację na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy za grudzień 2006 r./. Posiadany przez Stronę majątek to 1/2 domu mieszkalnego, zajętego przez byłą żonę wraz z dziećmi, oraz zlicytowana w postępowaniu egzekucyjnym działka w N. o powierzchni 35,6 a. Wyszczególniając skrupulatnie ponoszone wydatki Skarżący argumentował, iż nie jest i nie będzie w przyszłości w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, gdyż potrzeby bieżące przerastają jego możliwości po okresie długotrwałego braku środków, w związku z prowadzoną w stosunku do niego egzekucją.
Odmawiając przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Sąd pierwszej instancji ocenił, iż obecna sytuacja finansowa przedstawiona przez Skarżącego we wniosku nie może być uznana za trudną w stopniu umożliwiającym przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawcy wypłacana jest emerytura policyjna w pełnej wysokości bez potrąceń, która zużywana jest w całości na zaspokojenie zwykłych potrzeb jednej osoby - Strona nie ponosi kosztów utrzymania rodziny ani bliskich ani też wydatków związanych ze szczególnymi potrzebami, wymagającymi koniecznie zaspokojenia jak np. leczenie czy rehabilitacja. Ponadto, jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która z uwagi na swój charakter ukierunkowana jest na wypracowanie zysku.
Od powyższego postanowienia Strona wniosła zażalenie żądając jego uchylenia oraz przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, iż - w ocenie Skarżącego - wykazał on, że posiadane środki nie wystarczają mu na zabezpieczenie podstawowych potrzeb, a złożony wniosek czyni zadość zasadzie prezentowanej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2002 r., sygn. akt OZ 862/04. Dochody w obecnym wymiarze Skarżący otrzymuje od niedawna, konieczność ponoszenia comiesięcznych wydatków uniemożliwia poczynienie oszczędności. Zdaniem Strony, skoro ustawodawca przyjmuje, iż przyznania prawa pomocy jest możliwe, jeśli oszczędności wnioskodawcy są niewystarczające, to tym bardziej jest to konieczne, gdy wskazanych oszczędności w ogóle nie ma. W zażaleniu podniesiono ponadto, iż sytuacja Skarżącego jest trudna, bowiem egzekucjami komorniczymi został zajęty praktycznie cały jego majątek ze świadczeniami emerytalnymi włącznie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 246 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej w skrócie "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana zatem w dwóch aspektach - z uwzględnieniem, z jednej strony, wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony - jej możliwości finansowych /por. "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych" S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, LexisNexis Warszawa 2007, str. 257/. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, iż Skarżący nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 246 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Oceniając bowiem aktualną sytuację materialną Skarżącego nie można zgodzić się z twierdzeniem zawartym we wniosku i w zażaleniu, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego. Wpis w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł, a Strona dysponuje obecnie /od września 2006 r./ comiesięczną kwotą 1.300 zł netto. Wskazywana bowiem w zażaleniu egzekucja komornicza ze świadczenia emerytalnego jest od blisko roku zawieszona. Nie bez znaczenia dla oceny możliwości uiszczenia przez Skarżącego kwoty wpisu sądowego jest również fakt otrzymania środków z depozytu ZER (...) w kwocie 2.008 zł. Ponadto wskazać również należy, że przedmiotowe postępowanie wpadkowe /z wniosku o przyznanie prawa pomocy/ trwa już kilka miesięcy /od grudnia 2006 r./, co mając na względzie wysokość stałego dochodu Skarżącego /w kwocie 1.300 zł/ pozwala domniemywać, iż powinien on w tym czasie zgromadzić stosowne środki na opłacenie wpisu sądowego w sprawie /100 zł/, który jest jedyną bieżącą opłatą, niezbędną dla jej rozpoznania.
Podsumowując, porównując wysokości obciążeń finansowych, jakie Strona musi ponieść w niniejszym postępowaniu w stosunku do jej możliwości finansowych, zgodzić należy się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji dotyczącym bezzasadności wniosku Skarżącego z dnia 3 stycznia 2007 r.
Mając powyższe na względzie, zażalenie - jako pozbawione uzasadnionych podstaw - podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 p.p.s.a.
