Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 400/16 o odrzuceniu skargi kasacyjnej A. P. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 400/16 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 400/16, odrzucił skargę kasacyjną A. P. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od wyroku tego Sądu z dnia 16 marca 2018 r., którym oddalono skargę A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że od wyroku tego Sądu z dnia 16 marca 2018 r. skarżący wraz z uczestnikiem postępowania Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w [...] wywiedli skargę kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 24 maja 2018 r. skarżący i uczestnik postępowania zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie pisma zawierającego wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z 11 jego odpisami poświadczonymi za zgodność z oryginałem oraz do nadesłania 9 odpisów skargi kasacyjnej poświadczonych za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Odpis zarządzenia z dnia 24 maja 2018 r. został doręczony skarżącemu i uczestnikowi postępowania w dniu 19 lipca 2018 r. (potwierdzenie odbioru k. 252), zatem zakreślony termin do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej upłynął w dniu 26 lipca 2018 r. W tym też dniu skarżący oraz uczestnik postępowania złożyli 9 odpisów skargi kasacyjnej oraz oświadczenie z dnia 26 lipca 2018 r. o zrzeczeniu się rozprawy (k. 254) wraz z 10 odpisami oświadczenia. Skarżący nie złożyli jednego - jedenastego odpisu oświadczenia z dnia 26 lipca 2018 r. Z uwagi więc na okoliczność, że w zakreślonym terminie strony skarżące kasacyjnie nie przedłożyły wymaganej ilości odpisów oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, Sąd Wojewódzki, w oparciu art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) – dalej: P.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. P. i Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 47 § 1, art. 49 § 1 oraz art. 178 P.p.s.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w piśmie z dnia 26 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżących wskazał, iż nadsyła w załączeniu 11 odpisów oświadczenia i 9 odpisów skargi, a skoro jak się później okazało w aktach sprawy brak było jednego egzemplarza oświadczenia, to jego zaginięcie mogło nastąpi na etapie dołączania nadesłanych odpisów do akt sprawy (jak podkreślił pełnomocnik akta sprawy nie były w całości zszyte, gdy dokonywał ich przeglądu). Nadto pełnomocnik skarżących kasacyjnie podkreślił, że brak jednego egzemplarza oświadczenia w przedmiocie zrzeczenia się rozprawy nie tamuje możliwości nadania biegu skardze kasacyjnej i nie powinien ograniczać stronie prawa do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 176 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie natomiast do § 2 tego przepisu poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W myśl art. 177a P.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak w skardze kasacyjnej wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi zatem usuwalny brak formalny.

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczność ta jest bezsporna. Zasadnie zatem zarządzeniem z dnia 24 maja 2018 r. wnoszący skargę kasacyjną zostali wezwani do usunięcia tego braku formalnego skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z 11 odpisami tego wniosku nadto o nadesłanie 9 odpisów skargi kasacyjnej. Wezwanie to doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżących kasacyjnie w dniu 19 lipca 2018 r. W zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie pełnomocnik skarżących nadesłała wniosek o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisami oraz odpisy skargi kasacyjnej. Jednakże, jak stwierdził Sąd meriti, o ile liczba nadesłanych odpisów skargi kasacyjnej była prawidłowa o tyle brakowało jednego odpisu oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Okoliczność braku jednego odpisu oświadczenia potwierdza również prezentata Sądu pierwszej instancji na piśmie z dnia 26 lipca 2018 r., zgodnie z którą koperta, w której przysłano ww. pismo zawierała 20 załączników. Wynika z tego, że gdyby pełnomocnik skarżącej faktycznie nadesłała wymaganą liczbę odpisów oświadczenia i skargi kasacyjnej, to w kopercie winno być 21, a nie 20, załączników (oświadczenie + 11 odpisów oraz 9 odpisów skargi kasacyjnej). Trafnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że wezwanie nie zostało wykonane w pełni, a więc nie usunięto braków formalnych skargi kasacyjnej.

Nie można zgodzić się przy tym ze stanowiskiem zaprezentowanym w zażaleniu, że nie przesłanie, pomimo wezwania, wymaganej liczby odpisów pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy celem ich doręczenia pozostałym stronom postępowania, nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej. Konieczność dołączenia odpisu pisma uzupełniającego jest konsekwencją mającej - wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących kasacyjnie - zastosowanie również w niniejszej sprawie reguły zawartej w art. 47 P.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, wedle której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (zob. postanowienie NSA: z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1334/17; z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OZ 807/17; z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1110/17). Stwierdzić zatem należy, że w związku z faktem, iż skarżący kasacyjnie nie uzupełnili w zakreślonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie 11 egzemplarzy oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, Sąd pierwszej instancji słusznie przedmiotową skargę kasacyjną odrzucił.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.