Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr) Protokolant: asystent sędziego Kamila Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1366/17 w sprawie ze skargi J.D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie potrącenia uposażenia. 1. prostuje sentencję zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce słów "na decyzję" wpisuje "na rozkaz personalny", 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1366/17, oddalił skargę J.D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie potrącenia uposażenia.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji w dniu [...] lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą zawiesił J.D. uposażenie od najbliższego terminu płatności. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...]. Ponadto, rozkazem personalnym z [...] marca 2017 r., nr [...], Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji potrącił J.D. [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r. oraz [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] lutego 2017 r. do [...] lutego 2017 r. Rozkazem personalnym z [...] czerwca 2017 r., nr [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy wskazaną decyzję.

Następnie, wnioskiem z [...] kwietnia 2017 r. Naczelnik Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji zwrócił się o uznanie nieobecności J.D. w służbie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. za nieusprawiedliwioną oraz potrącenie odpowiedniej części uposażenia przy najbliższej wypłacie, zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji. Wskazał, że J.D. od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] stycznia 2017 r. policjant stawił się do służby, podpisując listę obecności. Przełożony nie dopuścił jednak policjanta do służby, wręczył mu skierowanie na badania kontrolne oraz profilaktyczne, polecając je wykonać niezwłocznie, tego samego dnia. Funkcjonariusz nie wykonał polecenia dotyczącego przeprowadzenia wskazanych badań, nie stawił się do służby oraz nie przedstawił zwolnienia lekarskiego, ani innego zaświadczenia pozwalającego usprawiedliwić jego nieobecność w służbie.

Rozkazem personalnym z [...] maja 2017 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, potrącił J.D. [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. oraz [...] uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w dniach od [...] kwietnia 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. Decyzji tej zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego J.D. wskazał, że nie mógł podjąć służby z uwagi na brak orzeczenia komisji lekarskiej, do której został skierowany przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji a zleconych badań kontrolnych nie mógł wykonać. W dniu [...] stycznia 2017 r. otrzymał listem poleconym wezwanie do zgłoszenia się w dniu [...] stycznia 2017 r. do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...]. Od dnia [...] stycznia 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, przy czym do października 2016 r. był pacjentem oddziału Chirurgii Ogólnej Szpitala Wojewódzkiego w [...]. Ponadto, w dniu [...] stycznia 2017 r., przebywając w siedzibie Wydziału w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji został poinformowany przez Naczelnika tego Wydziału o konieczności odebrania skierowania na badania lekarskie, na co odpowiedział, że już takie wezwanie dostał. Po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, trwającego od [...] stycznia 2016 r., w dniu [...] stycznia 2017 r. stawił się w miejscu pełnienia służby, tj. w Wydziale w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, gdzie otrzymał od Naczelnika skierowanie na badania kontrolne i profilaktyczne z terminem wykonania tego samego dnia. Skontaktował się telefonicznie z Przychodnią Medycyny Pracy w [...] (znajdującą się około 80 km od [...]) i został poinformowany, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie może przystąpić do badań. O powyższym poinformował swojego przełożonego, wskazując, że w zależności od tego jak długo potrwają badania komisji lekarskiej będzie wiedział jak dalej postępować. W dniu [...] stycznia 2017 r., stawił się w [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], odebrał "kartę obiegową" i wykonał pierwsze badania, zaś na kolejne miał przyjeżdżać zgodnie z "dostępnością" poszczególnych lekarzy specjalistów. Tego samego dnia udał się również do siedziby Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, gdzie został poinformowany o konieczności dostarczenia zwolnienia lekarskiego za dzień [...] i [...] stycznia 2017 r. W dniu [...] stycznia 2017 r. udał się więc do swojego lekarza rodzinnego, który poinformował go, że nie może kontynuować zwolnienia lekarskiego powyżej roku, co zostało również potwierdzone przez lekarza prowadzącego jego leczenie, o czym poinformował swojego przełożonego. Następnie, skontaktował się Przychodnią Medycyny Pracy w [...], uzyskując informację, że podstawą do wykonania badań jest zaświadczenie o zakończeniu leczenia lub orzeczenie lekarskie. O zaistniałej sytuacji poinformował przełożonego telefonicznie, e-mailem oraz pismem poleconym. Przełożony informowany był również telefonicznie o kolejnych terminach badań oraz przyczynach ich przedłużania się. Na podstawie powyższego odwołujący się stwierdził, że do badań medycyny pracy nie mógł przystąpić, zaś badania zlecone przez komisję wykonywał zgodnie z dostępnością lekarzy specjalistów, jak też z możliwością stawienia się przez niego na badania. Wskazał również, że z decyzji o zawieszeniu uposażenia wynika, że został skierowany na trzy różne badania jednocześnie, a mając na uwadze przedstawione fakty, w żaden sposób nie mógł samowolnie opuścić miejsca pełnienia służby i decyzja o zawieszeniu jego uposażenia jest bezzasadna.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] maja 2017 r.

W uzasadnieniu wydanego rozkazu Komendant wskazał, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. Natomiast, w myśl art. 126 ust. 2 ustawy w razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Stosownie do art. 126 ust. 3 ustawy przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych.

Dalej, Komendant wyjaśnił, że niniejszej sprawie bezsporne jest, że J.D. od dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] stycznia 2017 r. policjant stawił się w miejscu pełnienia służby, tj. w Wydziale w [...] Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji, jednakże nie został do służby dopuszczony i tego samego dnia, w celu ustalenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym, otrzymał od przełożonego skierowania na badania: profilaktyczne (w związku z upływem terminu ich ważności) oraz kontrolne (w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż 30 dni) - ważne do dnia [...] stycznia 2017 r. J.D. po opuszczeniu miejsca pełnienia służby nie stawił się w miejscu wykonywania badań, pozostając przez cały ten czas poza miejscem pełnienia służby. Poinformował jedynie przełożonego, że dzwonił do przychodni w [...] i uzyskał informację, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie zostanie przyjęty przez lekarza. Ponadto, pismem z [...] stycznia 2017 r. J.D. powiadomił przełożonego, że w dniu [...] stycznia 2017 r. zgłosił się do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...], odebrał kartę obiegową i rozpoczął wykonywanie badań lekarskich, które - jak wskazał - miały potrwać co najmniej do dnia [...] stycznia 2017 r. Wniósł przy tym o usprawiedliwienie jego nieobecności w służbie ze względu na wskazane okoliczności. Tym samym, J.D. w dniu [...] stycznia 2017 r., pomimo stawienia się w miejscu pełnienia służby, pozostawał następnie poza tym miejscem, a po dniu [...] stycznia 2017 r. w ogóle zaprzestał stawiania się w służbie, czego sam policjant nie kwestionuje.

Komendant wskazał także, że w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim, w dniu [...] grudnia 2016 r. policjant został skierowany do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W dniu [...] stycznia 2017 r. policjant otrzymał listem poleconym wezwanie do zgłoszenia się w dniu [...] stycznia 2017 r., w godzinach 7:00-9:00, do wskazanej Komisji, do której tego dnia się stawił. O powyższym poinformował również właściwego przełożonego. Jednocześnie jednak, po wykonaniu niezbędnych czynności w siedzibie Komisji Lekarskiej, nie stawił się w miejscu pełnienia służby (Wydział w [...]), w celu jej podjęcia lub też oczekiwania na inne dyspozycje swojego przełożonego.

W ocenie Komendanta, fakt prowadzenia przed [...] Rejonową Komisją Lekarską MSWiA w [...] określonych badań w terminach przez tę Komisję wskazanych, nie zwalniał policjanta od obowiązku stawiania się po ich wykonaniu lub przed ich wykonaniem (w zależności od ustalonej godziny badania i obowiązującego policjanta rozkładu czasu służby) w miejscu pełnienia służby bądź też przedstawienia określonej dokumentacji usprawiedliwiającej jego nieobecność. Wykonywanie bowiem na polecenie przełożonego określonych badań lekarskich przez część dnia służby nie uprawnia policjanta do otrzymania całego dnia wolnego. Ponadto, samo poinformowanie przełożonego o stawieniu się przed właściwą komisją lekarską oraz o planowanych dalszych badaniach nie stanowi prawidłowego usprawiedliwienia nieobecności w służbie. Policjant nie przedstawił natomiast żadnego innego dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność. Takim dokumentami nie są w szczególności: wezwanie z dnia [...] grudnia 2016 r. do stawienia się w omawianej Komisji w celu odebrania karty obiegowej do badań specjalistycznych, czy też informacje przekazywane przez J.D. przełożonemu telefonicznie, pisemne (listem poleconym), czy też za pośrednictwem poczty e-mail. Policjant jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i dodatkowym, a przełożony musi umożliwić mu dokonanie tych badań. Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz oczekując (częstokroć kilka miesięcy) na wizyty u różnych lekarzy specjalistów, może w tym okresie nie stawiać się do służby, a jednocześnie otrzymywać pełne uposażenie za ten okres. Fakt skierowania do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w [...] nie zniósł obowiązku organu I instancji skierowania policjanta na badania kontrolne i okresowe, w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Tryby powyższe mają bowiem odrębne podstawy prawne.

Komendant wyjaśnił również, że zgodnie z art. 71a ust. 1 ustawy o Policji w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. W myśl art. 71b ust. 10 ustawy, badania okresowe i kontrolne kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym: 1) brak przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym, 2) istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym - w warunkach służby opisanych w skierowaniu na badanie. W związku z faktem, że J.D. zaprzestał pełnienia służby w dniu [...] stycznia 2016 r., a stawił się do niej dopiero w dniu [...] stycznia 2017 r., i dodatkowo w okresie tym upłynął termin ważności okresowych badań lekarskich, konieczne stało się skierowanie policjanta na badania kontrolne i okresowe (profilaktyczne), co też nastąpiło w dniu [...] stycznia 2017 r. J.D. o konieczności przeprowadzenia wymienionych badań, po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, został poinformowany już w dniu [...] stycznia 2017 r. Tym samym, w związku z otrzymanymi w dniu [...] stycznia 2017 r. skierowaniami na badania profilaktyczne i okresowe, winien był niezwłocznie je wykonać, co wynika wprost z treści art. 71 b ust. 1 ustawy o Policji. W sytuacji natomiast niemożności wykonania w danym dniu zleconych badań (np. ze względu na wskazywane w odwołaniu okoliczności, takie jak brak zaświadczenia o zakończeniu leczenia) zobowiązany był, przy braku innych poleceń ze strony przełożonego, stawiać się w miejscu pełnienia służby, oczekując na dalsze dyspozycje przełożonego w danym zakresie. Również w okresie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., którego to okresu dotyczy zaskarżona decyzja, policjant winien był dokonać wskazywanych czynności.

W ocenie Komendanta, przełożony mógł mieć zatem podstawy do uznania, że J.D. od dnia [...] marca 2017 r. będzie się stawiał w miejscu pełnienia służby albo przedstawiał wymagane przepisami zaświadczenia, stwierdzające jego chorobę, ewentualnie w inny, wskazany w przepisach pragmatyki służbowej, sposób usprawiedliwi swoją nieobecność, co jednak nie nastąpiło do dnia wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego (a także decyzji niniejszej). Brak jest zaś przepisu prawa, który umożliwiałby usprawiedliwienie nieobecności policjanta w służbie na podstawie jego telefonicznej informacji, przesłanego e-maila, czy też wyjaśnień zawartych w przesłanym piśmie.

Komendant podkreślił przy tym, że J.D., poza ogólnymi stwierdzeniami dotyczącymi rozmów (w tym telefonicznych) z różnymi lekarzami (lekarzem rodzinnym, lekarzem prowadzącym leczenie, przewodniczącą komisji lekarskiej), nie przedstawił żadnej dokumentacji na potwierdzenie swoich racji w zakresie niemożliwości uzyskania danego rodzaju dokumentu, usprawiedliwiającego jego nieobecność w służbie. Wobec nieprzedstawienia przez policjanta jakiegokolwiek dokumentu, który by usprawiedliwiał jego nieobecność w służbie Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji zobligowany był, zgodnie z art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, do wydania decyzji w zakresie potrącenia wymienionemu uposażenia miesięcznego za czas nieusprawiedliwionej nieobecności.

Zdaniem Komendanta, organ I instancji zasadnie uznał przy tym, że okres od dnia [...] marca 2017 r. do [...] marca 2017 r. oraz od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., stanowi czas nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, a tym samym konieczne jest dokonanie potrącenia uposażenia miesięcznego za te okresy. Organ I instancji uznał, że od dnia [...] kwietnia 2017 r. nieobecność policjanta należy uznać za usprawiedliwioną, bowiem w dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSWiA w [...] wydała orzeczenie nr [...], którym uznano wymienionego za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczono do drugiej grupy inwalidzkiej oraz wskazano, iż inwalidztwo powstało od dnia [...] kwietnia 2017 r.

Na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r. J.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając sie uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji, zarzucając, że wydane zostały one z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, oraz naruszeniem przepisów prawa materialnego, mającym istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się na ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił powyższą skargę,

Sąd ocenił bowiem, że w niniejszej sprawie, dotyczącej potrącenia uposażenia miesięcznego skarżącego za okres od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., organy prawidłowo zastosowały przepis art. 126 ust. 1 ustawy o Policji.

Sąd wyjaśnił przy tym, że w sprawie jest bezsporne, że skarżący, po zwolnieniu lekarskim trwającym od [...] stycznia 2016 r. do służby (w Wydziale w [...] Zarządu w [...] CBŚ Policji) stawił się [...] stycznia 2017 r., kiedy to nie został dopuszczony do służby a otrzymał od przełożonego skierowanie na badania profilaktyczne (w związku z upływem terminu ich ważności) i kontrolne (w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż 30 dni) i powinien był – wedle skierowania i zgodnie z art. 71a ust. 1 i art. 71b ust. 10 ustawy o Policji – wykonać je niezwłocznie, tj. tego samego dnia. W sprawie bezsporne jest również, że skarżący w Przychodni Medycyny Pracy w [...] nie stawił się z otrzymanym od przełożonego skierowaniem na badania profilaktyczne i kontrolne i nie przedłożył żadnego dokumentu wystawionego przez lekarza. W miejsce tego, skarżący – jak wskazał – skontaktował się telefonicznie z Przychodnią Medycyny Pracy w [...] i - jak podał - został poinformowany, że bez zaświadczenia o zakończeniu leczenia nie może przystąpić do badań. Powyższego telefonicznego działania skarżącego nie można uznać za wykonanie polecenia stawienia się w Przychodni Medycyny Pracy w [...] celem wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych. Nie zmienia tego fakt poinformowania o przeprowadzonej rozmowie telefonicznej przełożonego (skarżący nie wskazał osoby, z którą rozmowę przeprowadził). Skarżący nie przedłożył ani orzeczenia lekarskiego o braku lub istnieniu przeciwwskazań do służby na określonym stanowisku ani żadnego innego dokumentu, z którego wynikałyby przyczyny, z uwagi na które nie stawił się w przychodni i nie wykonał badań lekarskich mimo otrzymanego od przełożonego skierowania. Brak jest dokumentu potwierdzającego, że Przychodnia Medycyny Pracy w [...] odmówiła wykonania badań profilaktycznych i kontrolnych, na które miał się w niej stawić skarżący. Jednocześnie, skarżący nie stawiał się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, tj. od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., czyli pozostawał poza miejscem pełnienia służby. Twierdzenie skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że poinformował przełożonego, iż w zależności od tego jak długo potrwają badania komisji lekarskiej, na które skarżący także otrzymał skierowanie, będzie wiedział jak dalej postępować, nie usprawiedliwia zaś pozostawania przez policjanta poza miejscem pełnienia służby. Skarżący w istocie w miejscu pełnienia służby we wskazanym w decyzji okresie się nie stawiał, co potwierdzają akta sprawy. Wykonanie połączenia telefonicznego z Przychodnią i poinformowanie o tym przełożonego nie usprawiedliwia niestawiania się policjanta w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że także niestawianie się przez skarżącego w miejscu pełnienia służby przed wykonaniem danego dnia bądź po wykonaniu danego dnia badań przed [...] Rejonową Komisją Lekarską MSWiA w [...], jak i w dni, w których skarżący nie wykonywał badań przed komisją lekarską, stanowi – w stanie faktycznym tej sprawy (wobec wcześniejszego niestawienia się w Przychodni na badania profilaktyczne i kontrolne i nieprzedłożenia żadnego dokumentu usprawiedliwiającego niewykonanie badań) – nieusprawiedliwioną nieobecność. Oczywiście przełożony obowiązany jest umożliwić policjantowi dostęp do badań przed komisją lekarską, do której został skierowany, o których to badaniach skarżący zawiadamiał przełożonego, jednakże powyższe nie oznacza, że policjant generalnie nie ma obowiązku stawiania się w miejscu pełnienia służby.

Zdaniem Sądu, zawarte w skardze twierdzenie skarżącego, że służby nie mógł podjąć z powodu braku ważnych badań lekarskich nie stanowi podstawy do przyjęcia, że jako policjant nie miał obowiązku stawiania się w miejscu pełnienia służby. Ocena tego, czy policjant służbę podjąć może czy nie należy każdorazowo do przełożonego. To nie skarżący o tym decyduje. Nadto, skarżący nie przedłożył jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałoby, że jest niezdolny do służby i z tego względu nie stawiał się w miejscu pełnienia służby. Twierdzenie skarżącego, że bez wykonania badań lekarskich i potwierdzenia zdolności do pełnienia służby nie miał w ogóle możliwości jej podjęcia w żaden sposób nie usprawiedliwia niestawiania się w miejscu pełnienia służby w okresie, którego dotyczy rozkaz personalny (decyzja). Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący w okresie od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r. stawiał się w miejscu pełnienia służby i nie był do niej dopuszczany. Tymczasem, do czasu wydania orzeczenia przez komisję lekarską, policjant powinien był – biorąc pod uwagę, że nie stawił się wcześniej na badania z zakresu medycyny pracy i nie przedłożył żadnego dokumentu w tym zakresie (mimo skierowania) – stawiać się w miejscu pełnienia służby, skoro nie dysponował żadnym dokumentem, który usprawiedliwiałby jego nieobecność w służbie.

Dlatego też, w ocenie Sądu, prawidłowo organy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdziły, że wobec nieprzedstawienia jakiegokolwiek dokumentu, który usprawiedliwiałby nieobecność skarżącego w służbie w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, konieczne było zastosowanie przepisu art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i potrącenie uposażenia miesięcznego za ten okres.

Jednocześnie, Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób należyty. W sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, dokładnie ustalił stan faktyczny i wszechstronnie rozważył okoliczności sprawy. Ocena organu, co do tego, że nieobecność skarżącego w służbie od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. nie została usprawiedliwiona, nie była oceną dowolną, a znajduje oparcie w materiale dowodowym. Tym samym, organ nie naruszył art. 6, art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 108 § 1 k.p.a., art. 135 k.p.a. i art. 138 k.p.a. Skarżący nie wskazał przy tym, o jakich okolicznościach faktycznych bądź prawnych organ w toku postępowania go nie poinformował, a miały one wpływ na ustalenie jego praw. Nie wykazał także, aby brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów miał wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, który pozwalałby na usprawiedliwienie jego nieobecności. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP. Nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione przewagą interesu społecznego tożsamego w tym przypadku z interesem Policji nad indywidualnym interesem strony, nie stanowi okoliczności wpływającej na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Od powyższego wyroku J.D. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postawił zarzut naruszenia:

1. prawa materialnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 126 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i tym samym wadliwe uznanie, iż brak wykonania badań kontrolnych przez skarżącego i nieprzedłożenie zaświadczenia lekarskiego skutkować powinno obligatoryjnym potrąceniem otrzymywanego przez niego uposażenia;

2. przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli działalności organu administracji i wadliwym ustaleniu, iż organ wydając decyzję nie naruszył przepisów:

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji, poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego;

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania mającego na celu usankcjonowanie bezprawnego pozbawienia policjanta prawa do uposażenia oraz wydanie decyzji, której wydania prawo nie dopuszcza;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu;

- art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa;

- art. 9 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

- art. 10 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób właściwy materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a także nie podjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się np.: w jego uprawnieniu do znaszania wszelkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy;

- art. 108 § 1 k.p.a. i art. 135 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że przesłanką nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi niewykazany przez niego interes społeczny tożsamy z interesem służby, z absolutnym pominięciem istotnego interesu strony;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 138 k.p.a., poprzez brak konwalidacji przez organ II instancji błędnej i naruszającej przepisy prawa decyli wydanej przez organ I instancji.

Mając na uwadze wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz o uchylenie w całości rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r., nr [...], a także uprzedniego rozkazu personalnego Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z [...] maja 2017 r., nr [...], a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Ewentualnie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Określone w art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny, powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu I instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3171/12; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2724/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została zarówno na naruszeniu przepisów postępowania, jak i na naruszeniu przepisów prawa materialnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Postawiony bowiem w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskazuje na naruszenie przez art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego, dotyczącymi obowiązku organów administracji wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, nie wyjaśniając, czego konkretnie orzekające w sprawie organy nie ustaliły a co powinny ustalić i jaki wpływ nieustalenie tych okoliczności miało na wynik sprawy. To samo dotyczy kwestionowanej przez skarżącego treści uzasadnienia zaskarżonej w sprawie decyzji.

Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się zaś, aby zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został z naruszeniem dyspozycji art. 7, art. 77 § 1, jak i powołanych w skardze kasacyjnych, pozostałych przepisów k.p.a. O naruszeniu przez organ norm zawartych w tych przepisach można mówić jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organ nie ustala faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa. Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje zaś jasno, że orzekające w sprawie organy, zgodnie z art. 7 k.p.a., stały na straży praworządności i z urzędu oraz na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a stosując się do wymogu określonego w art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniły, że dana okoliczność została udowodniona. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono zaś okoliczności, które mogłyby podważyć ustalony stan faktyczny, niezbędny w niniejszej sprawie. Stan ten zresztą w sprawie jest bezsporny.

Ponadto, stawiając w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, zarzut naruszenia przepisów postępowania strona wnosząca skargę kasacyjną oprócz wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów postępowania, ma zaś obowiązek wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 2985/13, LEX nr 1481552). W orzecznictwie podkreśla się, że przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Innymi słowy, strona skarżąca powinna wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13, LEX nr 1640513).

Tym samym, skonstruowany w skardze kasacyjnej zarzut, wskazujący na naruszenie przepisów postępowania nie może podważyć ustalonego w sprawie przez orzekające w sprawie organy stanu faktycznego.

Również, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 126 ustawy o Policji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2490/14; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2321/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu itd.) ustawy zostały naruszone (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3071/15, LEX nr 2325013).

Wskazany w skardze kasacyjnej art. 126 ustawy Policji składa się z trzech ustępów a zarzut skargi kasacyjnej nie konkretyzuje, którego ustępu dotyczy, uniemożliwiając tym samym dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny jego zasadności. Nadto, formułując ten zarzut skarżący w istocie kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w ustalonym przez organy i zaakceptowanym przez Sąd I instancji stanie faktycznym, który to w ocenie skarżącego nie został prawidłowo ustalony. Ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być jednakże zwalczane zarzutem dotyczącym naruszenia prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji ocenił natomiast, że w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy organy prawidłowo stwierdziły, że wobec nieprzedstawienia jakiegokolwiek dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność skarżącego w służbie w okresie od [...] marca 2017 r. do [...] kwietnia 2017 r., konieczne było zastosowanie przepisu art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i potrącenie uposażenia miesięcznego za ten okres.

Konkludując, skoro w rozpoznawanej sprawie nie został skutecznie zakwestionowany ustalony przez organy i przyjęty przez Sąd I stan faktyczny niniejszej sprawy, to zarzut błędnej wykładni oraz błędnej subsumcji 126 ustawy Policji nie mógł zostać uznany za uprawniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O sprostowaniu oczywistej omyłki orzeczono zaś na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a.