Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego na wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić J. J. z urzędu kwotę 100 zł (sto złotych) jako połowę uiszczonego wpisu od cofniętej skargi.

J.J. (dalej: "Skarżąca") pismem z dnia 5 maja 2009 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wszczętego na wniosek w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r.

Po wyznaczeniu sprawy na rozprawę na dzień 4 listopada 2009 r., Skarżąca pismem z dnia 23 września 2009 r. złożyła wniosek zawierający oświadczenie o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).

Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek strony Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.

Sąd rozpoznając wniosek strony Skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawach wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.

W związku z tym, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.