Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. S. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku I. S. z dnia 20 sierpnia 2018 r. w zakresie pkt 4,5,6,7,8 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązanie Burmistrza do udzielenia informacji publicznej na podstawie wniosku I.S. z dnia 20 sierpnia 2018 r. w zakresie pkt 1,2,3, 3. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Burmistrza na rzecz I.S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. S., dalej "skarżący", złożył za pośrednictwem swojego pełnomocnika M. J. w dniu 20 sierpnia 2018 r. drogą elektroniczną (mejl) do Burmistrza Miasta, dalej "organ" wniosek o udostępnienie dokumentów i informacji dotyczących:

1. powierzchni działki nr [...] obręb Ż., gmina N., powiat g. ;

2. powierzchni zabudowy budynku oznaczonego jako [...] na ww. działce;

3. powierzchni niezbudowanej części ww. działki;

4. numeru Księgi wieczystej ww. działki;

5. roku budowy ww. budynku;

6. czasowego okresu wykonania prac i czynności budowlanych związanych

z remontem ww. budynku;

7. projektu technicznego dotyczącego remontu ww. budynku łącznie z kopią pozwolenia na wykonanie ww. czynności;

8. projektu zagospodarowania niezbudowanej części ww. działki łącznie

z dokonanymi na tę okoliczność uzgodnieniami, a w szczególności administracyjnym zezwoleniem na wykonanie tych inwestycyjnych czynności.

W odpowiedzi na ww. wniosek, organ (sekretarz UM w [...] w dniu 3 września 2018 r. poinformował mejlem pełnomocnika,

że z uwagi na obszerny zakres poruszanych spraw we wniosku szczegółowa odpowiedź udzielona zostanie do 30 września 2018 r.

W dniu 28 września 2018 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się mejlem do organu, nawiązując do wniosku z dnia 20 sierpnia 2018 r. o wyłączenie od rozpoznania sprawy [...]

i vice-Burmistrza N. - K. K..

Pismem z dnia 8 października 2018 r. organ (sekretarz UM w [...]- k.59 akt), poinformował pełnomocnika skarżącego, że w odpowiedzi na wniosek z 28 września 2018 r. w nawiązaniu do wniosku z dnia 20 sierpnia 2018 r., iż pracownicy nie zostaną wyłączeni, gdyż nie toczy się żadne postępowanie administracyjne i ma podstaw do stosowania art. 24 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257). Organ poinformował pełnomocnika skarżącego, że na nieruchomości położonej w obrębie Ż. o numerze ewidencyjnym działki [...] o pow. [...] m2 jest posadowiony budynek o powierzchni zabudowy [...] m2 przeznaczony na miejsce spotkań mieszkańców S. Ż..

Z chwilą nabycia przez Gminę N. nieruchomości zabudowanej budynek został wyremontowany i oddany na rzecz społeczności lokalnej.

W dniu 15 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu w S. wpłynął mejl od pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł on skargę na działanie Burmistrza Miasta. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że otrzymane przez niego pismo Burmistrza z dnia 8 października 2018 r. nie stanowi odpowiedzi na złożony przez niego wniosek w dniu 20 sierpnia 2018 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie z dnia

15 listopada 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do sprecyzowania skargi

w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pisma.

W dniu 26 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącego mejlem poinformował Sąd, że złożona skarga stanowi skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w związku

z wnioskami kierowanymi do Burmistrza, m.in. wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2018 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie z dnia

28 listopada 2018 r. skargę pełnomocnika skarżącego przesłano do organu celem nadania jej biegu, udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych w terminie 30 dni.

W dniu 4 stycznia 2019 r. do Sądu wpłynęło pismo organu, stanowiące odpowiedź na skargę. Organ wniósł o odrzucenie skargi, gdyż została złożona przez M. J., który nie może być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie z dnia

7 stycznia 2019 r. skarga złożona przez M. J. została wpisana do rep.

II SAB/Sz [...] oraz pełnomocnik skarżącego został wezwany:

1. do jej podpisania;

2. wskazania czy wnosi skargę we własnym imieniu czy w imieniu I. S., pod rygorem, że wnosi skargę we własnym imieniu oraz w sytuacji gdy skargę wnosi w imieniu I. S. – poinformowano go o treści art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302- dalej "p.p.s.a.") i wezwano o wykazania czy należy do kręgu osób wymienionych w ww. przepisie pod rygorem niedopuszczania go do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika.

W piśmie z dnia 14 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego podał, że skarga została złożona przez dwie osoby M. J.- sporządzającego i firmującego ten dokument i I. S..

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Szczecinie z dnia

24 stycznia 2019 r. w związku z wyjaśnieniami M. J. do grona osób skarżących dopuszczono I. S., którego wezwano do złożenia oświadczenia czy podtrzymuje skargę złożoną przez jego pełnomocnika, jeżeli tak to zobowiązano go do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Ponadto I. S. wezwano do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości [...] zł od wniesionej skargi

w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi i złożył oświadczenie, że podtrzymuje skargę wniesioną przez M. J. wraz odpisem skargi własnoręcznie podpisanym (k. 55-60 akt ).

Postanowieniami z dnia 1 marca 2019 r. Sąd odmówił dopuszczenia M. J. do udziału w sprawie jako pełnomocnika skarżącego oraz odrzucił jego skargę (k. 67-75 akt ).

W piśmie procesowym z dnia 15 marca 2019 r. (k. 92-127 akt), będącym odpowiedzią na zobowiązanie Sądu z dnia 5 marca 2019 r. (k. 64 akt), pełnomocnik organu wskazał, że pismem z dnia 8 października 20128 r. organ udzielił pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi w zakresie powierzchni działki nr [...] oraz powierzchni posadowionego na niej budynku. Ponadto w treści odpowiedzi Gminy N. z dnia 20 grudnia 2018 r. na wniosek o zasiedzenie z dnia 20 sierpnia

2018 r. złożony do Sądu Rejonowego w G. przez skarżącego, reprezentowanego przez M. J. znajduję się informacja o numerze Księgi Wieczystej działki nr [...] oraz czasowego okresu wykonania prac i czynności budowlanych związanych z remontem budynku na ww. działce. Odnośnie pozostałych zapytań dotyczących:

1. roku budowy ww. budynku – organ nie udzielił informacji, gdyż nie był w jej posiadaniu;

2. projektu technicznego dotyczącego remontu, łącznie z kopią pozwolenia na wykonywanie tych czynności- organ nie udzielił informacji, gdyż nie był

w posiadaniu ww. dokumentów;

3. projektu zagospodarowania niezabudowanej części ww. nieruchomości, łącznie

z uzgodnieniami – organ nie udzielił informacji, gdyż nie był i nie jest

w posiadaniu takich dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może złożyć każdy, zaś organ udostępnia ją lub odmawia jej udostępnienia na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.), dalej "u.d.i.p.".

W ocenie Sądu, o udostępnienie informacji publicznej może złożyć również pełnomocnik danej osoby, legitymujący stosownym pełnomocnictwem. Przepisy u.d.i.p. nie wprowadziły w tym zakresie żadnego ograniczenia. Zgodnie z art. 96 Kc, umocowanie do działania w cudzym imieniu opierać się może na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwie). Z akt wynikało, że M. J. powoływał się na udzielonemu mu pełnomocnictwo przez skarżącego i choć organ nie domagał się przedstawienia tego pełnomocnictwa to korespondencję związaną ze złożonym wnioskiem kierował do M. J.. Oznacza to, że organ nie kwestionował istnienia ww. pełnomocnictwa, co wynikało prawdopodobnie z innych spraw toczących się przed organem (k.5-6 akt). W ocenie Sądu, wobec braku zakwestionowania uprawnień M. J. jako pełnomocnika skarżącego, należy przyjąć, że przedmiotowy wniosek został złożony poprawnie, zaś organ zobowiązany był do jego rozpoznania zgodnie

z przepisami u.d.i.p.

Jak wynika z orzeczeń sądów administracyjnych, wniosek z art. 2 u.d.i.p. nie musi spełniać żadnych rygorów co do formy, w tym nie musi zawierać powołania się na przepisy u.d.i.p.( por. wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 50/14; wyrok NSA

z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z jej art. 10 ust. 2 u.d.i.p., stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Skoro zatem złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem dwa podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie – wskazywał zakres żądanych informacji oraz sposób i miejsce ich dostarczenia (forma elektroniczna).

Wskazać należy, że kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103).

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na jej zasadach. Na gruncie przepisów u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach

i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Na mocy art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym

o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,

w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 3 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym

w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna,

w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa

w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1

pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska,

w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym.

Kwestią zasadniczą jest ustalenie czy żądane informacje stanowią informację publiczną.

W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne, a także wytworzoną przez inne podmioty wykonujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa

(por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. IV SA/Po 652/07). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn.

II SAB/Lu 19/06, WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich

i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich.

Rozstrzygając w dalszej kolejności kwestię pozostawania organu w bezczynności co do udzielenia żądanej informacji wskazać należy, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, a nadto dana informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W konsekwencji w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. udzielić, w formie czynności materialno-technicznej, informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.);

2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.; por. wyrok NSA z dnia

19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 1401/13), bądź też poinformować stronę,

że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);

3. odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej;

4. odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku

z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Jak wynika z powyższych regulacji, ustawa przewiduje wydanie decyzji jedynie wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy gdy mamy do czynienia

z informacją publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu owej ustawy, to jedyną dopuszczalną formą odniesienia się podmiotu, do którego wniosek został złożony, jest zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej

w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji bądź żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu

art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscy wyjaśnić, że w sytuacji, w której podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części) i informuje wnioskodawcę o tym fakcie, z podaniem wyjaśnienia,

że podmiot nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – to taką odpowiedź adresata wniosku trzeba potraktować jako udzielenie informacji, choć oczywiście takie stanowisko może nie satysfakcjonować zainteresowanego.

W przeciwnym razie, w sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma

(por. wyroki WSA w Krakowie: z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt II SAB 196/16, z dnia 21 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia

27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Również w sytuacji, gdy adresat wniosku stwierdzi, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej

w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to prawidłowa reakcja na wniosek powinna polegać na wystosowaniu do wnioskodawcy pisemnej informacji wskazującej na taką właśnie kwalifikację jego żądania. Dokonanie tej czynności usuwa stan bezczynności adresata wniosku w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosiła strona (por. wyrok WSA

w Gdańsku z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Gd 26/17).

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się tak rozumianej bezczynności.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej został bowiem złożony przez skarżącego w dniu 20 sierpnia 2018 r. (data przesłania wiadomości na adres poczty elektronicznej organu, zaś organ miał 14 dni na udostępnienie informacji, względnie na zawiadomienie o powodach opóźnienia i określenie – nie dłuższego jak 2 miesiące - terminu udostępnienia informacji. Takie terminy rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają z art. 13 u.d.i.p. Organ powiadomił w dniu 3 września 2018 r. skarżącego, że odpowiedź na złożony wniosek udzielona zostanie mu do

30 września 2018 r. z uwagi na jego obszerny zakres. Dopiero zaś pismem z dnia

8 października 2018 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na pkt 1 i 2 wniosku. Sąd przyjął, że odpowiedź na pkt 1 i 2 wniosku jest również odpowiedzią na pkt 3 wniosku

i uznał, że w zakresie pkt 3 również została skarżącemu udzielona żądana informacja.

Wskazać należy, że okoliczność rozpoznania wniosku w tej części przez organ spowodowała, że w sprawie nie było już podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Postępowanie sądowoadministracyjne

w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Odnośnie pozostałych punktów wniosku, tj. 4, 5, 6, 7 i 8, Organ nie udzielił skarżącemu odpowiedzi i tym samym trwa nadal w bezczynności. Okoliczność,

że odpowiedzi na ww. punkty zawierało pismo procesowe Gminy, stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o zasiedzenie działki nr [...] nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Wniosek o udzielenie informacji publicznej musi być przez organ rozpoznany na podstawie przepisów u.d.i.p., dlatego też Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego.

Jak wynika natomiast z art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdzając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Należy wskazać, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 p.p.s.a., nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania.

Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków.

Zdaniem Sądu, zachowanie organu nie miało cech rażącego naruszenia prawa. Należało wziąć pod uwagę trudności związane z prawidłowym odczytaniem dużych ilości mejli skarżącego, które sporządzone są chaotycznie i zawierają szereg wniosków dotyczących różnych postępowań, których wszczęcia strona się domagała. W tych okolicznościach nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania.

Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na [...]

W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu kwotę [...]zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.