Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Biblioteki Narodowej do rozpatrzenia wniosku M. G. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Biblioteki Narodowej na rzecz skarżącego M. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r., złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP, M. G. (dalej "skarżący") zwrócił się do Dyrektora Biblioteki Narodowej (dalej "organ") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wszystkich projektów wystąpień pokontrolnych z kontroli w Bibliotece Narodowej w latach 2016, 2018, 2024 i 2025. Skarżący zaznaczył, że aby nie było wątpliwości, o jakie kontrole chodzi, załącza dotyczące ich wystąpienia pokontrolne (z lat 2016, 2018 i 2025) oraz sprawozdanie (z 2024 r.), które znalazł w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Kultury

i Dziedzictwa Narodowego.

Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. organ poinformował skarżącego, że jego wniosek nie może zostać rozpoznany w terminie, o którym mowa w art. 13 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", z uwagi na liczbę wniosków o udostępnienie informacji publicznej skierowanych przez skarżącego do Biblioteki Narodowej oraz skarg na bezczynność Dyrektora Biblioteki Narodowej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (między 9 a 22 lipca 2025 r. - sześć spraw). Ponadto organ wskazał, że wniosek z dnia [...] lipca 2025 r. wymaga przeprowadzenia analizy prawnej w przedmiocie możliwości udostępnienia wnioskowanych materiałów. Zdaniem organu nie bez znaczenia jest również złożenie wniosku w okresie urlopowym, z którego to powodu pracownicy niezbędni do podjęcia czynności w związku z wnioskiem mogą nie świadczyć pracy. Powołane okoliczności sprawiają, że Biblioteka Narodowa będzie mogła ustosunkować się do wskazanego wniosku w terminie do dnia [...] sierpnia 2025 r.

Następnie pismem z dnia organ poinformował skarżącego, że projekty wystąpień pokontrolnych z kontroli w Bibliotece Narodowej w latach 2016, 2018, 2024 i 2025, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie organu projekty wystąpień pokontrolnych są pewnym etapem na drodze do wytworzenia wystąpień pokontrolnych, będących ostatecznymi dokumentami pokontrolnymi podawanymi do publicznej wiadomości. Jako projekty, czyli dokumenty, które nie przyjęły jeszcze ostatecznej formy, nie mogą być traktowane jako stanowisko organu i tym samym nie stanowią informacji publicznej. Dokumenty te posłużyły wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk między Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego a Biblioteką Narodową.

W dniu 13 września 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;

2) zobowiązanie organu do udzielenia mi informacji, o które wnosił we wniosku z [...] lipca 2025 r.;

3) zasądzenie zwrotu wszelkich kosztów sądowych na jego rzecz;

4) doręczanie pism wyłącznie drogą elektroniczną.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że o projektach wystąpień pokontrolnych jest mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2012 r. o kontroli w administracji rzędowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224, z późn. zm.), dalej "ustawa o kontroli", w art. 36

i następnych.

Skarżący zgodził się z oceną organu, że projekty wystąpień pokontrolnych są pewnym etapem na drodze do wytworzenia wystąpień pokontrolnych. Stwierdził jednak, że nie może się zgodzić z tym, iż nie przyjęły ostatecznej formy i nie stanowią informacji publicznej. Sam projekt powstał, a zatem przyjął swoją ostateczną formę - ostateczną formę projektu wystąpienia pokontrolnego. Obrazuje on stanowisko organu kontrolującego na pewnym określonym etapie kontroli, w konkretnym czasie. Nie pozbawia go to aspektu informacji publicznej. Wręcz przeciwnie. Należy do sfery faktów, a ujawnienie projektu wystąpienia pokontrolnego to zwiększenie transparentności działalności organu, szczególnie w zakresie kontroli. Możliwość przyjrzenia się różnicom między projektem, a ostatecznym wystąpieniem, zwiększa przejrzystość działalności organów publicznych i umożliwia ich skuteczniejszą kontrolę społeczną. W ocenie skarżącego nie istnieją żadne przesłanki natury ustawowej czy konstytucyjnej, które przemawiałyby za tym, że projekty wystąpień pokontrolnych nie są informacją publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ zauważył, że art. 38 ustawy o kontroli wprost określa, iż projekt wystąpienia pokontrolnego przekazuje się kierownikowi jednostki kontrolowanej wraz z pouczeniem o prawie do zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń. Ponadto art. 40 ust. 1 przywołanej ustawy określa, że kierownik jednostki kontrolowanej ma prawo do zgłoszenia, w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania projektu, umotywowanych pisemnych zastrzeżeń do projektu wystąpienia pokontrolnego. Zaś zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli kierownik komórki do spraw kontroli uwzględnia zastrzeżenia w całości lub w części albo je oddala. Ponadto, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy, Kierownikowi jednostki kontrolowanej, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia o odrzuceniu zastrzeżeń, przysługuje prawo do wniesienia pisemnego odwołania do kierownika jednostki kontrolującej. Przepisy cyt. ustawy określają również, że w trakcie rozpatrywania zastrzeżeń, jeżeli jest to konieczne, możliwe jest przeprowadzenie dodatkowych czynności kontrolnych (art. 43), jak mogą być przedstawiane dokumenty i pisemne wyjaśnienia (art. 44).

W ocenie organu przywołany wyżej proces uzgadniania stanowisk między organem kontrolującym i organem kontrolowanym wprost wskazuje, że jest to proces roboczy, w którym wymieniane są opinie, przekonania i interpretacje wpływające bezpośrednio na ostateczne stanowisko organu kontrolującego. Zatem projekt wystąpienia pokontrolnego może w sposób drastyczny różnić się od ostatecznego, podawanego do informacji publicznej, wystąpienia pokontrolnego. W takim wypadku nie można zatem uznać, że jest on dokumentem podlegającym udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. Jego udostępnienie mogłoby wszakże ukazać m.in. informacje niezgodne ze stanem faktycznym, nieodpowiadające w całości prawdzie lub krzywdzące dla kontrolowanego organu, z których, w wyniku konsultacji, organ kontrolujący się wycofał. Ich publiczne udostępnienie mogłoby być szkodliwe dla obu stron postępowania. Jak zauważył NSA w wyroku z 27 stycznia 2012 r. (sygn. akt I OSK 2130/11) opinie

i ekspertyzy mające jedynie charakter poznawczy nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot. Dlatego poddanie tego procesu ścisłej kontroli społecznej byłoby niecelowe i utrudniałoby wewnętrzny proces kształtowania się stanowisk uzgadniania i ścierania się opinii dotyczących istnienia stanu rzeczy, jego oceny oraz ewentualnej potrzeby zmian.

Zdaniem organu nie ma zatem wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącego dokumenty nie są ostatecznymi dokumentami, lecz ich wstępną, roboczą wersją, służącą Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Bibliotece Narodowej do wypracowania opinii, które prowadziły do stworzenia końcowych stanowisk MKiDN zaprezentowanych w ostatecznych wystąpieniach pokontrolnych, inaczej niż wystąpienia pokontrolne, a to na udostępnienie tych wystąpień powołuje się skarżący jako podstawowy argument za udostępnieniem projektów wystąpień. Z tego powodu nie mogły być udostępnione na wniosek, ponieważ nie stanowią dokumentów podlegających udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p.

Na marginesie organ zauważył, że, znając publiczną działalność i opinie skarżącego, znane również Sądowi z urzędu, organ mógł mieć obawy, że skarżący wykorzystałby uzyskane informacje nie w celu szeroko rozumianego dobra publicznego, ale w celu dalszego atakowania organu, którego podstawą są prywatne animozje skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana

w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję

o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W sprawie jest bezsporne, że Dyrektor Biblioteki Narodowej jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej – jako podmiot reprezentujący państwową instytucję kultury prowadzącą działalność biblioteczną, bibliograficzną, naukową, informacyjną, wydawniczą a także metodyczną i unifikacyjną w zakresie bibliotekarstwa – ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz. U. z 2022 r., poz. 2393). Ponadto Biblioteka Narodowa zaliczona jest do sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1483, z późn. zm.).

Dalej wyjaśnić należy, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawie publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia przykładowe kategorie informacji publicznej, które z mocy prawa podlegają udostępnieniu.

W orzecznictwie "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych o charakterze publicznym (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1574/19; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzecznia.nsa.gov.pl).

Również w piśmiennictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem publicznym. Podkreśla się przy tym, że informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych (...) i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. M. Chmaj [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej.

Przypomnieć należy, że we wniosku z dnia [...] listopada 2025 r. skarżący domagał się udostępnienia projektów wystąpień pokontrolnych z kontroli w Bibliotece Narodowej w latach 2016, 2018, 2024 i 2025.

Z art. 1 pkt 1 ustawy o kontroli wynika, że kontrola w administracji rządowej dotyczy działalności organów administracji rządowej, urzędów je obsługujących lub stanowiących ich aparat pomocniczy oraz jednostek organizacyjnych podległych tym organom lub przez nie nadzorowanych. Celem tej kontroli jest ocena działalności jednostki kontrolowanej dokonana na podstawie ustalonego stanu faktycznego przy zastosowaniu przyjętych kryteriów kontroli, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości również ustalenie ich zakresu, przyczyn i skutków oraz osób za nie odpowiedzialnych, a także sformułowanie zaleceń zmierzających do usunięcia nieprawidłowości (art. 3 ust. 1 ustawy o kontroli). Natomiast uprawnione do przeprowadzenia kontroli są organy wymienione w art. 6 ustawy o kontroli.

Stosownie do treści art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kontroli ustalenia dokonane

w trakcie kontroli oraz oceny opisuje się w projekcie wystąpienia pokontrolnego, który zawiera w szczególności:

1) nazwę i adres jednostki kontrolowanej;

2) imię, nazwisko i stanowisko służbowe kontrolera;

3) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4) zakres kontroli;

5) ocenę skontrolowanej działalności, ze wskazaniem ustaleń, na których została oparta;

6) zakres, przyczyny i skutki stwierdzonych nieprawidłowości.

Projekt wystąpienia pokontrolnego podpisują kontroler i kierownik komórki do spraw kontroli (art. 37 ustawy o kontroli).

Zgodnie zaś z art. 38 ustawy o kontroli kierownik jednostki kontrolującej przekazuje kierownikowi jednostki kontrolowanej projekt wystąpienia pokontrolnego wraz

z pouczeniem o prawie do zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń. Przekazanie projektu wystąpienia pokontrolnego następuje z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej.

Z art. 40 ust. 1 ustawy o kontroli wynika, że kierownik jednostki kontrolowanej ma prawo do zgłoszenia, w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania projektu, umotywowanych pisemnych zastrzeżeń do projektu wystąpienia pokontrolnego. Zastrzeżenia do projektu wystąpienia pokontrolnego rozpatruje kierownik komórki do spraw kontroli (art. 41 ust. 1 ustawy o kontroli).

W przypadku niezgłoszenia zastrzeżeń albo nieuwzględnienia wszystkich zastrzeżeń sporządza się wystąpienie pokontrolne obejmujące treść projektu wystąpienia pokontrolnego. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń wystąpienie pokontrolne sporządza się na podstawie projektu wystąpienia pokontrolnego oraz stanowiska kierownika komórki do spraw kontroli wobec oddalonych zastrzeżeń (art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kontroli).

Z przepisów tych wynika, że opracowanie wystąpienia pokontrolnego, które jest ostatecznym dokumentem obrazującym wynik kontroli, jest procesem sformalizowanym. Jednym z etapów tego procesu jest sporządzenie projektu wystąpienia pokontrolnego. Nie można uznać, że proces ten polega wyłącznie na wymianie opinii między jednostką kontrolowaną a kierownikiem jednostki kontrolującej i ma charakter roboczy. Projekt ten obrazuje wynik kontroli na pewnym etapie procesu kontroli. Choć nie stanowi on ostatecznego wyniku takiej kontroli, to obrazuje stanowisko kierownika komórki kontroli co do przeprowadzonej kontroli. Zawiera on wypowiedź kierownika komórki kontroli co do spraw o charakterze publicznym. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy

o kontroli zawiera on ocenę skontrolowanej działalności, ze wskazaniem ustaleń, na których została oparta oraz zakres, przyczyny i skutki stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle przepisów ustawy o kontroli, a także przepisów u.d.i.p., należy uznać, że projekt wystąpienia pokontrolnego stanowi informację publiczną. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi więc nie tylko dokumentacja efektów kontroli, którą w myśl przepisów ustawy o kontroli jest niewątpliwie wystąpienie pokontrolne, ale także dokumentacja przebiegu kontroli, a do takiego rodzaju dokumentacji należy, zdaniem Sądu, zaliczyć projekt wystąpienia pokontrolnego. Tak jak nieostateczna decyzja administracyjna, od której wniesiono odwołanie, czy też nieprawomocny wyrok sądu, od którego wniesiono środek zaskarżenia, stanowi on informacją publiczną.

Biorąc pod uwagę fakt, iż dokument ten jest skierowany na zewnątrz, tj. że jest on przez kierownika komórki do spraw kontroli kierowany do jednostki kontrolowanej, nie można projektu wystąpienia pokontrolnego uznać za dokument wewnętrzny.

Z orzecznictwa wynika bowiem, że dokument wewnętrzny jest to taki dokument, który posiada cechy dokumentu urzędowego zdefiniowane w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jednakże wytworzony został tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz - nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3405/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć dalej należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należało, że organ pozostaje

w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2025 r. Nie udostępnił on bowiem w przypisanym do tego terminie żądanej przez skarżącego informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Organ pismem z dnia [...] lipca 2025 r. przedłużył bowiem pierwotnie termin załatwienia wniosku, a następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. poinformował skarżącego, że żądane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] października 2025 r.

Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w przypisanym do tego terminie, jednak rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ błędnie przyjął, że do żądane przez skarżącego dane nie stanowią informacji publicznej. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200

w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł.