Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej postanawia: odrzucić skargę.

A. K. (dalej określany jako skarżący) wniósł w dniu 29 grudnia 2025 r. za pośrednictwem Prezydenta Miasta Gdańska skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej, złożonego w dniu 25 września 2025 r.

Z akt administracyjnych wynika, że wniosek powyższy załatwiony został decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 27 listopada 2025 r. nr [...], którą orzeczono o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem 25 września 2025 r. Decyzję tę doręczono skarżącemu w trybie zastępczym na podstawie art. 44§4 k.p.a. ze skutkiem na dzień 19 grudnia 2025r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 58§ 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę:

1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA stwierdził, że po pierwsze, za niedopuszczalną uznać należy skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, a po drugie, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być aktualny w dacie wniesienia skargi, nie zaś historyczny, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu wniesienia skargi. Zatem sam fakt wydania decyzji rodzi skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie to, czy stan faktyczny istniejący w danej sprawie w dacie wniesienia skargi pozwala na stwierdzenie stanu bezczynności organu.

Oznacza to, że w przypadku, gdy w dacie wniesienia skargi stan bezczynności nie istnieje, brak jest w istocie przedmiotu oceny pod kątem bezczynności, która miałaby zostać dokonana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro organ wydał decyzję, to ustał stan postępowania podlegający kontroli sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w pełni podziela przedstawiony powyżej pogląd prawny. W niniejszej sprawie, skarga z 29 grudnia 2025 r. na bezczynność organu została wniesiona już po załatwieniu przez organ sprawy, tj. po wydaniu decyzji z dnia 27 listopada 2025 r.

Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie.

W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.