Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sylwia Zdyb, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie omowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 października 2012 r. A. K., dalej: skarżący, o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji działającego z upoważnienia Wójta Gminy P., Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. nr [...] z dnia 30 kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na B. K. - na podstawie art. 58 § 1 oraz art. 59 § 2 k.p.a., odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, że decyzją nr [...] z dnia [...] działający z upoważnienia Wójta Gminy P., Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na B. K.

Wnioskiem z dnia 18 października 2012 r. skarżący zwrócił się do Kolegium o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nr [...] z dnia 30 kwietnia 2012 r. w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na B. K.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że w dniu 13 lutego 2012 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, zaś decyzją z dnia [...],

nr [...] odmówiono mu tego świadczenia. Od decyzji tej wniósł odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze ją uchyliło i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wnioskodawca decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu 11 maja 2012 r. otrzymał decyzję GOPS z dnia [...], nr [...] ponownie odmawiającą prawa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo wypełnienia przez GOPS wszystkich zaleceń Kolegium. Jak podkreślił skarżący, decyzję z dnia [...] otrzymał w dniu 11 maja 2012 r., czyli po złożeniu skargi do WSA. Z uwagi na identyczny powód odmowy przyznania świadczenia zawarty w decyzji GOPS, uznał, że nie zachodzi konieczność ponownego zaskarżenia tej decyzji w sytuacji gdy sprawa toczy się przed WSA. Dopiero na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. WSA we Wrocławiu zajął stanowisko, że nie jest władny rozpatrywać skargi z dnia 7 maja 2012 r. jako, że decyzja Kolegium uchylała rozstrzygnięcie GOPS i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stąd w momencie ponownego rozstrzygnięcia należało decyzję z dnia 30 kwietnia 2012 r. ponownie zaskarżyć do Kolegium Odwoławczego. Dopiero gdyby decyzja Kolegium była negatywna to należało złożyć na nią skargę do Sądu. Ponieważ Kolegium nie zajęło stanowiska odnośnie decyzji z dnia 30 kwietnia 2012 r. w odpowiedzi na skargę, wnioskodawca dołączył ją do pisma z dnia 25 czerwca 2012 r. skierowanego do Sądu, uważając to działanie za prawidłowe. Ponadto, jak podał skarżący w momencie gdy wykonywał wskazane czynności nie miał jeszcze ustanowionego radcy prawnego, który skontaktował się z nim w późniejszym terminie. Z tych powodów, czyli niewłaściwej interpretacji złożonych zagadnień prawa administracyjnego nie podjął stosownych czynności w przewidzianym czasie, co skutkowało niedotrzymaniem terminu uprawniającego do złożenia odwołania. Ta skomplikowana sytuacja wyjaśniona została dopiero po zapoznaniu się ze stanowiskiem WSA , co upoważnia stronę do złożenia podania o przywrócenie terminu. Jednocześnie wnioskodawca poprosił o pilne rozpatrzenie jego sprawy,

Po przeanalizowaniu złożonego wniosku oraz akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę lub uczestników postępowania. Instytucja ta ma zastosowanie wyłącznie do terminów procesowych.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast w świetle art. 58 § 1 i 2 Kpa przywrócenie przez organ terminu jest uzależnione od spełniania łącznie następujących przesłanek:

- wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu,

- uprawdopodobnienia przez składającego wniosek o przywrócenie terminu (zainteresowanego), że uchybienie nastąpiło bez jego winy,

- wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia,

- dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin.

Osoba zainteresowana ma zatem uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. Strona jest obowiązana do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W orzecznictwie sądowym wymienia się następujące przypadki uchybienia terminowi, które nie spełniają warunku "braku winy":

- oczekiwanie na poradę radcy prawnego nie jest przesłanką uprawdopodobniającą brak winy strony w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej,

nieznajomość prawa nie może być uznana za okoliczność usprawiedliwiającą uchybienie terminowi do wniesienia odwołania,

-"przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury,

- nieznajomość prawa polskiego i postępowania przed organami państwowymi,

- brak staranności strony w zapoznaniu się z treścią pouczeń zawartych w doręczonych decyzjach.

Analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika GOPS w P. nastąpiło bez jej winy.

Wymieniona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 11 maja 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki i jest niesporne w sprawie. W decyzji tej pouczono stronę także o możliwości złożenia odwołania w terminie 14 dni od jej doręczenia, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Okoliczności sprawy wskazują, że wnioskodawca miał realną możliwość złożenia odwołania w wyznaczonym terminie. Jak wykazano, mylne przekonanie strony o tym, że decyzja nie podlega zaskarżeniu w trybie odwoławczym, podczas gdy zawierała ona wyraźne i jednoznaczne pouczenie o sposobie jej zaskarżenia nie stanowi okoliczności, która usprawiedliwiałaby przywrócenie terminu. Zatem powołane przez wnioskodawcę okoliczności nie usprawiedliwiają twierdzenia, że wystąpiła niezależna od niego przeszkoda, która istniała przez cały czas, aż do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił Kolegium naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy - Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [..] Kierownik GOPS odmówił mu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad żoną. Równolegle w tym samym czasie, przed WSA w Wrocławiu, toczyła się sprawa z jego skargi od decyzji Kolegium w przedmiocie uchylenia przez organ odwoławczy wcześniejszej decyzji Kierownika GOPS w P. z dnia 21 lutego 2012 r. odmawiającej mu przedmiotowego prawa. Strona uznała, że ze względu na tożsamość przedmiotu sporu, Sąd weźmie pod uwagę "całość problemu i się do niego ustosunkuje". Jednakże w trakcie rozprawy w dniu 17 października 2012 r. skarżący uzyskał informację, że mimo tożsamości sprawy, Sąd nie jest władny do oceny prawnej decyzji organu I instancji z dnia [...] skoro skarga dotyczyła decyzji Kolegium z dnia [...].

Skarżący podkreślił, że w okresie składania wymienionych odwołań i skarg nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego, gdyż strony nie było na to stać. W momencie gdy Sąd ustanowił takiego pełnomocnika, było już po wykonaniu przez skarżącego wspomnianych czynności prawnych. Według twierdzeń skarżącego, jego wiedza prawnicza nie pozwoliła mu na "dojście do konstatacji", że mimo identyczności przedmiotu sprawy i stron należy wnieść kolejne odwołanie do Kolegium.

Następnie skarżący opisując argumentację Kolegium zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wskazał że się z nią nie zgadza. Powołał się na wyrok Sądu Najwyższego, z którego wynika, że przy ocenie braku winy jako przesłance przywrócenia terminu uchybionego przez stronę należy uwzględnić wymaganie dołożenia należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swoje ważne życiowe sprawy. Jak podkreślił, z przebiegu całego postępowania dotyczącego przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynika, że konsekwentnie odwoływał się od decyzji z dnia 21 lutego 2012 r., odmawiającej mu świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący jeszcze raz podkreślił, że w tym czasie nie korzystał z profesjonalnego pełnomocnika, w związku z tym nie miał wiedzy, że zamiast dołączyć do akt sprawy kolejną decyzje, powinien się znowu od niej odwołać. Nie zgodził się także z twierdzeniem, że nienależycie dba o swoje i żony interesy. W jego ocenie dochował tygodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, jak dalej wskazał, przedłożył odwołanie od decyzji Kierownika GOPS w P., nr [...] z dnia [...].

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadniony zarzut naruszenia przez organ art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Kolegium, pierwszy z przywołanych przepisów prawa w niniejszej sprawie nie miał zastosowania, bowiem reguluje on procedurę sądowoadministracyjną, zatem Kolegium nie mogło go naruszyć.

Za nieuzasadniony uznano także zarzut naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący bowiem pomija fakt, że jego podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania było rozpoznawane m. in. w oparciu o art. 58 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Zatem ustawodawca w tym przepisie przerzucił na wnioskodawcę obowiązek uprawdopodobnienia, że ten uchybił terminowi nie ze swojej winy. Wobec tego organ administracji nie prowadzi w tym przypadku postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenia wszelkich okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Kolegium nie podważyło i nie kwestionuje zgodności z rzeczywistością przyczyn podanych przez stronę i mających usprawiedliwić uchybienie przez nią terminowi do złożenia odwołania. Uważa natomiast, że nie mogę one stanowić podstawy do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, bowiem nie świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Podkreślono, że skarżący dysponował prawidłowym pouczeniem, zawartym w kwestionowanej przez niego decyzji Kierownika GOPS w P. z dnia [...], nr [...] o możliwości odwołania do Kolegium w terminie 14 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. Pomimo tego zignorował to pouczenie, błędnie uznając, że decyzja ta zostanie z urzędu uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach jego skargi na decyzję Kolegium uchylającą wcześniejszą decyzje organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Takiemu działaniu strony, w ocenie Kolegium, można przypisać winę nieumyślną (niedbalstwo), bowiem skarżący został w sposób należycie pouczony o dalszym postępowaniu w sprawie, pomimo tego w sposób zupełnie niezasadny przyjął, że nie odniesie ono zamierzonego skutku, a właściwym działaniem jest dołączenie decyzji do skargi w ramach innego postępowania. W takim przypadku, w razie jakichkolwiek wątpliwości, strona mogła chociażby telefonicznie je wyjaśnić, czy to w organie odwoławczym, czy też w organie I instancji. Ponadto, czynność w postaci złożenia odwołania jest tak dalece odformalizowaną i nieskomplikowaną czynnością procesową że nie wymaga dokonania jej z udziałem pełnomocnika profesjonalnego jakim jest radca prawny. Zatem argument, że z powodu braku pełnomocnika profesjonalnego strona nie miała wiedzy, że zamiast dołączać przedmiotową decyzję do akt odrębnej sprawy, powinna się odwołać od nowej decyzji - nie przekonuje i nie może usprawiedliwiać braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Zresztą jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, podobne argumenty były już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, które nie uznawały ich za usprawiedliwiające działania stron, które nie dochowały ustawowego terminu do dokonania czynności procesowej.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie wzywało skarżącego do dokonania czynności procesowej w postaci złożenia odwołania od decyzji Kierownika GOPS z dnia [...], bowiem elementy odwołania zostały zawarte już we wniosku skarżącego z dnia 18 października 2012 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, w którym to podaniu skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. Jednocześnie Kolegium wskazało, że dołączone do skargi kolejne odwołanie skarżącego od decyzji kierownika GOPS zostanie załatwione przez Kolegium w odrębnym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż stoi ono na straży podmiotowych praw podatnika, zapewniając stronie w procesie stosowania prawa podatkowego pozycję gwarantującą skuteczną obronę jej praw. Zasadność tych zarzutów należy ocenić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b i c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko bowiem w przypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b), lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c") - sąd uwzględnia skargę.

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i tylko w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest władny wypowiedzieć się, czy postanowienie to jest zgodne z prawem.

Zgodnie art. 58 k.p.a. organ administracyjny może przywrócić stronie termin do dokonania czynności (tu do wniesienia odwołania od decyzji), o ile uchybienie nastąpiło bez winy strony. Stosownie do § 1 na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna.

W doktrynie mówi się, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny wskaźnik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Potrzebny jest tu kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw (v. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003, s. 323). Nadto, dostrzec trzeba, że z ww. regulacji prawnej wynika, iż brak winy wnioskodawca winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić, co świadczy o odformalizowaniu i uproszczeniu postępowania. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się na wiele przykładów (stanów faktycznych) niezawinionego przez zainteresowanego niedopełnienia czynności procesowych w terminie.

Badając wniosek skarżącego organ odwoławczy powinien mieć na uwadze to, że uchybienie terminu nie pozwala wykorzystać uprawnień wynikających z tego etapu i rodzaju procedury, w której znajduje się sprawa, a niekiedy prowadzi do utraty możliwości kontynuowania sprawy przed sądem. Wobec tego art. 58 k.p.a., który jest podstawą wydanego postanowienia, dla skutecznego ubiegania się o przywrócenie terminu nie wymaga udowodnienia faktu ani nie rozstrzyga kwestii, jaki stopień prawdopodobieństwa jest dostateczny do uznania, że pewien fakt jest uprawdopodobniony.

Uprawdopodobnienie winy zainteresowanego wiąże się z obowiązkiem przedstawienia okoliczności, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu, sam zaś zainteresowany nie mógł zapobiec temu naruszeniu.

W dalszej kolejności należy wskazać, że pisma stron postępowania, które często nie posiadają dostatecznej wiedzy na temat procedury administracyjnej, organ administracji publicznej winien z poszanowaniem zasad ogólnych wyrażonych w art. 6 i nast. k.p.a., zawsze interpretować tak, aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania administracyjnego. Organ z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych indywidualnej sprawy, winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią. Organ administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym winien przede wszystkim stać na straży praworządności (art. 7 k.p.a.), należycie i wyczerpująco informować stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i czuwać aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielać niezbędnych wskazówek i wyjaśnień (art. 9 k.p.a.)

W niniejszej sprawie Kolegium Odwoławcze, bez szerszej analizy materiału sprawy, oceniło jako niewątpliwe to, że uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Kierownika GOPS z dnia [...] nastąpiło z winy skarżącego

Kolegium Odwoławcze stwierdziło brak przesłanek do przywrócenia skarżącemu uchybionego terminu uzasadniając tym, że wymieniona decyzja, zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 11 maja 2012 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki i jest niesporne w sprawie. W decyzji tej pouczono stronę także o możliwości złożenia odwołana w terminie 14 dni od jej doręczenia, do Kolegium Odwoławczego.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy stanowcze stanowisko Kolegium jest zbyt daleko idące, ponieważ nie zostało poprzedzone dostatecznym wyjaśnieniem okoliczności faktycznych istotnych dla rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

Z akt sprawy bowiem wynika, że 13 lutego 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, zaś decyzją z dnia 21 lutego 2012 r. Kierownik GOPS, odmówił mu tego świadczenia. Od decyzji tej wniósł on odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze ją uchyliło i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wnioskodawca decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu 11 maja 2012 r. otrzymał on decyzję Kierownika GOPS z dnia [...]., ponownie odmawiającą mu prawa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, po złożeniu skargi do WSA. Z uwagi na identyczny powód odmowy przyznania świadczenia zawarty w decyzji GOPS, uznał, że nie zachodzi konieczność ponownego zaskarżenia tej decyzji w sytuacji gdy sprawa toczy się przed WSA. Na rozprawie w dniu 17 października 2012 r. Sąd poinformował skarżącego, że nie jest władny rozpatrywać skargi z dnia 7 maja 2012 r. jako, że decyzja Kolegium uchylała rozstrzygnięcie Kierownika GOPS i przekazywała sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie Sądu dowody te pozwalają na wnioskowanie, że Kolegium Odwoławcze niezbyt starannie oceniło wniosek o przywrócenie terminu. W tym przypadku Kolegium powinno przyjąć założenie, że przyczyna uchybienia terminu pozostawała niezależna od woli i wiedzy skarżącego (zawiłość sprawy). Z uwagi na brak profesjonalnego pełnomocnika oraz niską świadomość przepisów prawa mogące powodować błędne przekonanie skarżącego o jego sytuacji procesowej. Okoliczności te Kolegium powinno zweryfikować poprzez ustalenie czy taka okoliczność istotnie zachodziła, po czym wezwać skarżącego do uprawdopodobnienia jej wpływu na niedochowanie terminu do wniesienia odwołania.

Sąd zauważa, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi tj. 19 października 2012 r. po rozpoznaniu sprawy skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny 17 października 2012 r. (decyzja z [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję Kierownika GOPS z [...] do ponownego rozpatrzenia w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego) na której otrzymał informację, że rozpoznanie sprawy nie może obejmować decyzji Kierownika GOPS z [...] odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku