Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23 o odrzuceniu zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23 w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 maja 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23, odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie A. Z. (dalej: "skarżący") na własne postanowienie z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23, w przedmiocie wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego wskutek wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2024 r.

W motywach rozstrzygnięcia WSA w Warszawie podał, że zgodnie z art. 178 in principia w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Natomiast w myśl art. 194 § 1 in principia p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Zatem dopuszczalność wnoszenia zażaleń została przez ustawodawcę potraktowana jako wyjątek od zasady niezaskarżalności postanowień niekończących sprawy. Wobec powyższego WSA w Warszawie stwierdził, że zarówno z treści art. 167a p.p.s.a., jak również z treści innych przepisów (np. art. 194 § 1 p.p.s.a.) nie wynika prawo wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, nie można domniemywać dopuszczalności zażalenia.

Zażalenie na powołane postanowienie WSA w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości i przekazanie zażalenia do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Skarżący zaznaczył, że zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnego uzasadnienia i z tego powodu trudno poznać argumenty Sądu przemawiające za wydaniem takiego właśnie orzeczenia i podstawę prawna jego wydania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy art. 167a § 2 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 234 § 2, przysługuje sprzeciw. Sprzeciw rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone orzeczenie. Zgodnie z art. 167a § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, zarządzenie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc. Sąd rozpoznaje wówczas sprawę jako Sąd pierwszej instancji – art. 167a § 6 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie jest zatem katalogiem zamkniętym.

Zażaleń w zakresie kosztów sądowych dotyczy przepis art. 227 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków (art. 211 p..s.a). Z kolei stosownie do art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy zauważyć należy, że pismem z dnia 10 czerwca 2024 r. skarżący złożył wniosek o sporządzenie zapadłego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 688/23. Następnie referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2024 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1090) w terminie 7 dni (art. 234 § 2 i 4 p.p.s.a.).

W wyniku złożenia przez skarżącego sprzeciwu na ww. zarządzenie WSA w Warszawie wydał postanowienie z dnia 5 lipca 2024 r., którym wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku z dnia 10 czerwca 2024 r. o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wa 688/23,. na podstawie art. 234 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych.

Na postanowienie powyższe skarżący wniósł zażalenie, które WSA w Warszawie, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2024 r., odrzucił jako niedopuszczalne.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od zapadłego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2024 r., a kolejno zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 7 sierpnia 2024 r. o odrzuceniu zażalenia.

Wobec przedstawionego stanu sprawy, jak też mając na uwadze powołane przepisy p.p.s.a, stwierdzić należy, że zażalenie skarżącego na wspomniane postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r., odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 5 lipca 2024 r., jest niedopuszczalne z powodu złożenia przez skarżącego skargi kasacyjnej od zapadłego w sprawie wyroku z dnia 24 maja 2024 r., czyli złożenia środka odwoławczego co do istoty sprawy. Stosownie bowiem z treścią cytowanego uprzednio art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Tym samym rozstrzygnięcie WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2024 r. odrzucające zażalenie należało uznać za prawidłowe, a w konsekwencji zażalenie wniesione na to rozstrzygnięcie nie podlegało uwzględnieniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.