Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 22 grudnia 2022 r. znak DRKN.Z8.401.10.2022 w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2023 r., znak: DRKN.Z8.401.10.2022, Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "RDN", "organ") na podstawie art. 228 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., dalej: "p.s.w.n."), po rozpatrzeniu wniosku dr hab. D. S. o nadanie jej tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki, odmówiła wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. D. S. tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki.

Do wydania zaskarżonych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 22 lutego 2022 r. dr hab. D. S. wystąpiła do Rady Doskonałości Naukowej o nadanie jej tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki. Na podstawie art. 228 ust. 3 p.s.w.n. Rada Doskonałości Naukowej powołała 5 recenzentów, którym zleciła wydanie opinii w zakresie spełnienia przez Wnioskodawcę ustawowych wymagań do wystąpienia przez RDN do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie Wnioskodawcy tytułu profesora. Trzy recenzje były dla Kandydatki negatywne, a dwie pozytywne. Recenzje w postępowaniu toczącym się przed RDN sporządzili: prof. dr hab. K. R., prof. M. R., prof. Z. K., prof. I. K., prof. dr hab. R. M. W ocenie organu recenzenci reprezentowali właściwe dziedziny naukowe. Recenzenci, jak wynika z treści recenzji, zapoznali się szczegółowo z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, a formułowane uwagi i zastrzeżenia szczegółowo uzasadnili. W ocenie RDN, są to recenzje rzetelne i szczegółowe, zawierające ocenę przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 p.s.w.n.

Wniosek skierowany został do Zespołu Sztuki, który po zapoznaniu się z wnioskiem i zgromadzonym materiałem dowodowym, odmówił poparcia wniosku o wystąpienie do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. D. S. tytułu profesora. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podjęło decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. D. S. tytułu profesora (wynik głosowania z dnia 24 października 2022 r.: za przedstawieniem Kandydatki – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów).

Rada Doskonałości Naukowej przychyliła się do 3 przytoczonych negatywnych recenzji. Organ podkreślił, że osiągnięcia Kandydatki nie są osiągnięciami wybitnymi. RDN wyjaśniła, że ustawa w zakresie przesłanki ,,wybitnych osiągnięć naukowych'' nie konkretyzuje, kiedy osiągnięcie naukowe może być za takie uznane, w związku z tym należało odwołać się do wykładni językowej oraz systemowej. W tym względzie trafnie wskazuje się w doktrynie, że ,,podstawową dyrektywą oceny osiągnięcia naukowego jako wybitnego powinno być więc kryterium merytoryczne, odwołujące się do powszechnego znaczenia słowa ,,Wybitny'', przez co rozumie się ,,wybijającego się ponad przeciętność" , "znacznego co do rozmiaru lub natężenia'', jak również mające na względzie systemowe uwzględnienie okoliczności związanej z tym, że nadanie tytułu naukowego ma stanowić swoiste ,,ukoronowanie'' działalności naukowej, z reguły następujące po spełnieniu warunków do nadania stopnia doktora habilitowanego'', "osiągnięcia naukowe wybitne to takie osiągnięcia, które spełniają zarówno wymogi stawiane rozprawie doktorskiej, jak i osiągnięcia w postępowaniu habilitacyjnym (znaczny wkład w rozwój dziedziny nauki). Wówczas będzie to osiągnięcie ponadprzeciętne zarówno w kontekście zawartości merytorycznej, jak i ilościowej".

Organ odnosząc się do złożonego przez Kandydatkę wniosku o umorzenie postępowania (pismo z dnia 28 września 2022 r.), wskazał, że wniosek został złożony po wydaniu przez wszystkich recenzentów opinii w postępowaniu o nadanie tytułu. Kandydatka w dniu 27 września 2022 r. zapoznała się z materiałem dowodowym w trybie wglądu do akt postępowania.

RDN wyjaśniła, że osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora może dokonać cofnięcia wniosku, co jest równoznaczne z żądaniem umorzenia postępowania habilitacyjnego. Jednak Rada Doskonałości Naukowej nie jest związana stanowiskiem wnioskodawcy i na zasadzie uznania może umorzyć prowadzone postępowanie lub je kontynuować w celu zakończenia podjęciem stosownej uchwały. Zaznaczyć bowiem należy, że postępowanie habilitacyjne, mimo określonych odmienności, powinno się zakończyć orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty lub orzeczeniem w inny sposób kończącym sprawę (art. 105 § 2 k.p.a.).

W postępowaniu habilitacyjnym, aby organ mógł umorzyć postępowanie na wniosek strony muszą być spełnione 3 przesłanki. Pierwszą jest "wniosek strony – osoby zainteresowanej – habilitanta". Warunek drugi stanowi brak sprzeciwu innych stron postępowania, a trzecim jest kategoria interesu społecznego.

RDN wskazała, że decyzja odmawiająca nadania tytułu profesora "zamraża" możliwość uzyskania tytułu profesora na okres pięciu lat, natomiast decyzja w sprawie umorzenia postępowania takich konsekwencji nie ma. Jest więc znacząca dla osób, których osiągnięcia naukowe w opinii recenzentów, nie zostały uznane "za wybitne". Umorzenie postępowania nie stwarza takich formalnych barier w ewentualnym wykorzystaniu dorobku naukowym w dalszym możliwym procesie awansowym, a takie ograniczenia stwarza decyzja o odmowie przedstawienia do tytułu profesora.

W ocenie Rady Doskonałości Naukowej prowadzenie postępowania awansowego nie jest tylko i wyłącznie sprawą prywatną samego kandydata. Celem polityki naukowej Państwa jest harmonijny rozwój kadr naukowych zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego. W przeprowadzane postępowania awansowe zaangażowane są poważne środki budżetowe (uposażenia członków rady wydziału/naukowej, recenzentów, członków CK) i osobowe. Ustawodawca wyznaczył zadanie przeprowadzenia postępowań, które powinny się zakończyć rozstrzygnięciem merytorycznie oceniającym dorobek naukowy kandydata w postaci decyzji w sprawie przedstawienia/odmowy przedstawienia do tytułu naukowego.

Co do zasady, kandydat decydując się na wszczęcie określonej procedury poddaje ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć taką, a nie inną jego ocenę (także negatywną). Ustawodawca dał wyraz przekonaniu, że organ pierwszej instancji powinien zakończyć postępowanie rozstrzygnięciem merytorycznym oceniającym dorobek naukowy, a w przypadku dokonania negatywnego, rozstrzygnięcia - ocena dorobku naukowego kandydata powinna ponownie angażować organ I instancji dopiero po wyznaczonym okresie 5-letnim (z oczywistym założeniem, że dorobek ten poddawany ponownej ocenie będzie znacząco powiększony). Przypadki wycofywania przez kandydata wniosku z założeniem uniemożliwienia wydania decyzji negatywnej są niezgodne z powołanym celem polityki naukowej Państwa, a więc i z interesem społecznym.

Rada Doskonałości Naukowej przychyliła się do negatywnych stwierdzeń zawartych w recenzjach. W ocenie organu, dorobek naukowy Kandydatki nie jest wybitny.

Na koniec swoich rozważań RDN wyjaśniła, że w oparciu o informacje podane we wniosku nie można przyjąć, że Strona spełnia warunki do wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. D. S. tytułu profesora, gdyż nie spełnia przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 p.s.w.n. Już sam brak możliwości spełnienia jakiejkolwiek przesłanki określonej w art. 227 ust. 1 tej ustawy eliminuje możliwość podjęcia decyzji o wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie Kandydatowi tytułu profesora.

Skargę na decyzję Rady Doskonałości Naukowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 228 ust. 3 p.s.w.n. przez powołanie recenzentów pozostających ze sobą w stosunku mogącym wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do ich samodzielności, a w konsekwencji - oparcie zaskarżonej decyzji na opiniach niesamodzielnych, sporządzonych w warunkach i o treści wskazujących na współtwórczy, a nie samodzielny i integralny charakter zawartych w nim ocen i konkluzji;

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. przez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników i właściwego uzasadnienia podjętej decyzji w, tym wszechstronnego wyjaśnienia, dlaczego Rada odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej opiniom recenzentów w osobach prof. dr. hab. R. M. i prof. dr hab. Z. K., a oparła się wyłącznie na opiniach prof. dr. hab. I. K., prof. dr hab. M. R. i prof. dr. hab. K. R., uznając arbitralnie i bez rzeczowej argumentacji prymat zawartych tam wywodów i konkluzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała, a skarga była niezasadna.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Rady Doskonałości Naukowej z dnia 24 października 2023r. w przedmiocie odmowy wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. D. S. tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki.

Na wstępie podkreślić należy, że sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji, stanowiących podstawę decyzji Rady Doskonałości Naukowej. Sąd nie ocenia również, czy osoba ubiegająca się o nadanie jej tytułu profesora posiada znaczny dorobek naukowy oraz wybitne osiągnięcia naukowe (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest także upoważniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania nie doszło do naruszenia norm postępowania, określonych przepisami p.s.w. i statutu Rady Doskonałości Naukowej, a także przepisów k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy mieć również na uwadze brzmienie art. 228 ust. 9 p.s.w., który stanowi, że w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Zasady postępowania przed Radą Doskonałości Naukowej powodują niejednokrotnie ograniczenia dla uprawnień strony, które to uprawnienia w procedurze administracyjnej są standardem. Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowym postępowaniu przepisy k.p.a. stosuje się jedynie odpowiednio, a nie wprost, przenoszenie poglądów wyrażonych w orzecznictwie poświęconym respektowaniu praw strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym – w przypadku postępowania przed RDN – musi następować w sposób ostrożny i wyważony.

Zgodnie z art. 228 ust. 1 p.s.w., postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora, wszczyna się na wniosek kandydata, który powinien zawierać uzasadnienie wskazujące na spełnienie wymagań wynikających z art. 227 p.s.w. W myśl art. 228 ust. 3 p.s.w. organ powołuje pięciu recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 p.s.w. Według 228 ust. 4 i ust. 5 p.s.w., recenzenci wydają opinię w terminie 3 miesięcy od dnia zlecenia jej wydania, a następnie RDN, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania opinii, w drodze decyzji administracyjnej: występuje do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora albo odmawia takiego wystąpienia.

Stosownie do treści art. 227 ust. 1 p.s.w. tytuł profesora może być nadany osobie, która:

1) posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz:

a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne,

b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych,

2) posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia artystyczne

- a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5 (tj. w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2020 r. poz. 2141 oraz z 2021 r. poz. 255), nie pełniła w nich służby ani nie współpracowała z tymi organami).

Sąd rozumie rozczarowanie czy wręcz rozgoryczenie skarżącej odmowną decyzją organu kończącą postępowanie, w ramach którego sporządzono 2 recenzje dla niej pozytywne. Jednakże raz jeszcze podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie może wkraczać w merytoryczną ocenę jej dorobku naukowego, dokonaną w toku postępowania zarówno w recenzjach, jak i stanowisku Zespołu, ze względu na posiadane przez te organy wiadomości specjalistyczne. Sąd nie dokonuje oceny, czy w świetle zebranego materiału dowodowego skarżąca spełnia wymogi do przedstawienia jej do tytułu profesora, lecz bada czy postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi. Takich proceduralnych naruszeń tut. Sąd nie stwierdził.

Postępowanie wyjaśniające w sprawach tytułu profesora (a także stopni naukowych) odpowiada założeniom modelu eksperckiego. Udział recenzentów w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy, a w konsekwencji – przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji, przy jednoczesnym poważnym ograniczeniu zakresu stosowania zasady wynikającej z art. 10 k.p.a.) wykracza poza tradycyjny schemat dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Z tych przyczyn stosowanie większości przepisów rozdziału 4 działu II k.p.a. jest wyłączone jako bezprzedmiotowe (vide Z. Kmieciak, J. Wegner, Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora, PiP 2021/3/3-21).

W tym miejscu, należy wyraźnie wskazać, że Rada Doskonałości Naukowej nie jest związana opiniami powołanych recenzentów co skutkuje tym, że w sytuacji, gdy 3 spośród 5 opinii recenzentów są negatywne dla kandydata i zakończone jednoznaczną konkluzją, że nie spełnia on warunków określonych w ustawie do ubiegania się o nadanie tytułu naukowego profesora, Zespół Sztuki ma prawo w głosowaniu podjąć negatywną uchwałę co do przedstawienia kandydata Prezydentowi RP o nadanie tytułu profesora. Taką uchwałę podjęto z wynikiem głosowania w dniu 24 października 2022 r.: za przedstawieniem kandydatki – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów.

Recenzje z konkluzją negatywną sporządzili prof. dr hab. I. K., prof. dr hab. M. R. oraz prof.dr hab. K. R. W ich opiniach skarżąca nie spełnia wymogów o których mowa w art. 227 ust 1 pkt 2 p.s.w.

Przedstawiony do analizy dorobek twórczy i artystyczny kandydatki , a także konserwatorski nie wyróżnia się wysokim poziomem artystycznym, nie można uznać go za znaczący i oryginalny, spełniający wymogi kryterium ustawowego. Przepisy p.s.w. nie precyzują kiedy osiągnięcie naukowe może być uznane za wybitne, dlatego należy odwołać się do literalnego znaczenia pojęcia "wybitny", czyli "wybijający się ponad przeciętność". Sąd podziela konstatację RDN, że pomimo 2 pozytywnych dla kandydatki w ostatecznym rozrachunku recenzji, w żadnej z nich nie przypisano jej wybitnych osiągnięć naukowych.

Przypomnieć także należy, że o rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, poddanego ocenie Prezydium RDN i znajdującego odzwierciedlenie w wyniku tajnego (tak dla kandydatki, jak i dla członków organu) głosowania. Z tego powodu uzasadnienie decyzji RDN musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż rozstrzygnięcie stanowi wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych przez całe gremium.

Odnosząc się do zarzutów skargi ponownie przywołać należy art. 228 ust. 9 p.s.w., który stanowi, że w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.

Wbrew stanowisku skarżącej ustawa z dnia 20 lipca 2018r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ( Dz.U. z 2023r., poz. 742 ze zm.) reguluje w sposób wyczerpujący wymaganie jakie spełniać musi recenzent powołany przez RDN na podstawie art. 228 ust 3 ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 229 ust 1 i 2 ustawy recenzentem w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora może być osoba posiadająca: 1) tytuł profesora w zakresie danej dziedziny lub 2) co najmniej stopień doktora zatrudniona przez co najmniej 5 lat w zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej na stanowisku profesora, która: a) przez okres co najmniej 5 lat kierowała samodzielnie zespołem badawczym oraz b) posiada znaczący dorobek w zakresie danej dziedziny. Recenzentem nie może zostać osoba, która w okresie ostatnich 5 lat dwukrotnie nie dochowała terminu, o którym mowa w art. 228 ust. 4.

Wszyscy pięcioro recenzentów spełniło wymogi ustawowe, natomiast okoliczności przywoływane przez skarżącą ( pozostawanie w związku małżeńskim dwojga z recenzentów) nie stanowią ustawowej przeszkody dla powołania recenzentów. Przywołany w skardze art. 202 § 4 k.p.a. nie ma w tym postępowaniu zastosowania. Gdyby natomiast ustawodawca widział potrzebę sformułowania analogicznego zakazu w p.s.w. to by to uczynił, a tak się nie stało. Brak jest także uzasadnionych podstaw dla przyjęcia tezy przedstawionej w skardze, że opinie prof. dr hab. M. R. oraz prof.dr hab. K. R. cechował brak samodzielności.

Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy wynika, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 228 p.s.w. normujących postępowanie w przedmiocie nadania tytułu profesora: recenzentów powołano w sposób prawidłowy i w odpowiedniej liczbie (z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w art. 229 p.s.w.); przygotowali oni w ustawowym terminie umotywowane opinie; ponadto został zachowany wymagany prawem tryb głosowania nad uchwałami, a protokoły z posiedzeń Zespołu oraz Prezydium RDN wystarczająco relacjonują przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań, zaś wydane w ich wyniku rozstrzygnięcie zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a.

Konkludując, w ocenie Sądu, postępowanie w sprawie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki prowadzone było zgodnie z przepisami p.s.w., nie doszło również do naruszenia przepisów k.p.a., w zakresie, w jakim miały one zastosowanie. Sąd nie był natomiast uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę wydanej decyzji. Analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż organ nie naruszył prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego aktu.

Sąd akceptuje także uzasadnienie zaskarżonego aktu w części dotyczącej zaistnienia w sprawie przesłanki o której mowa w art.105 § 2 k.p.a., zgodnie z którą organ może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Pomimo więc, że skarżąca pismem z dnia 28 września 2022r. wniosła o umorzenie postępowania, to słusznie organ wskazał, że umorzenie to byłoby w istocie sprzeczne z interesem społecznym w świetle art. 228 ust 10 p.s.w., bowiem decyzja odmawiająca nadania tytułu profesora wstrzymuje możliwość uzyskania tytułu profesora na okres pięciu lat, natomiast decyzja w sprawie umorzenia postępowania jako rozstrzygnięcie formalne takich konsekwencji nie rodzi. Umorzenie postępowania nie stwarza takich formalnych barier w ewentualnym wykorzystaniu dorobku naukowym w dalszym możliwym procesie awansowym, a takie ograniczenia stwarza decyzja o odmowie przedstawienia do tytułu profesora.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.