Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska–Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz – Hess po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 306/12 w sprawie ze skargi P. S.A. w B. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B.; 2. zasądza od P. S.A. w B. na rzecz Zarządu Województwa [...] kwotę 3700 (trzy tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt

I SA/Bk 306/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu skargi P. S.A. z siedzibą w B. P. (dalej: P., Beneficjent, Spółka, skarżąca) na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] lipca 2012r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], stwierdził, że obie wymienione decyzje nie mogą być wykonane w całości oraz zasądził od Zarządu Województwa [...] na rzecz Spółki kwotę 5.617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji przyjął, że w dniu 8 października 2010 r. Spółka podpisała z Województwem [...] umowę o dofinansowanie Projektu "Wdrożenie innowacyjnych technologii w produkcji konstrukcji z aluminium i stolarki PCV w Przedsiębiorstwie Budowlanym "P." Sp. z o. o." W trakcie realizacji projektu zostały podpisane też dwa aneksy do umowy.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez zespół kontrolujący stwierdzono, że projekt został zrealizowany z nieprawidłowościami. Stwierdzono, że koszty kwalifikowalne poniesione na roboty drogowe powinny wynosić 108.706,63 zł netto, natomiast pozostała część kosztów, tj. 130.793,37 zł netto - stanowi wydatki niekwalifikowalne w projekcie. Podniesiono również, że wydatki związane z wykonaniem robót elektrycznych nie zostały określone przez Beneficjenta w Biznes Planie i wniosku o dofinansowanie, co oznacza, że stanowią koszt niekwalifikowalny w projekcie. W związku z tym pomniejszeniu podlegała także kwota dofinansowania zgodnie z warunkami Umowy. Ponadto roboty związane z montażem dodatkowego kotła olejowego nie zostały wykonane, a poniesiony na nie wydatek w kwocie 25.700,00 zł netto stanowi koszt niekwalifikowalny w projekcie. Stwierdzono też, że część robót remontowych z kosztorysu nie została wykonana, część robót została wykonana bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a część robót została wykonana poza zakresem rzeczowym określonym w projekcie. Łączne wydatki niekwalifikowalne związane w tymi robotami wyniosły 115.374,21 zł netto.

Na podstawie dokonanych przez zespół kontrolujący oględzin wyremontowanych hal produkcyjnych oraz kosztorysu ofertowego firmy W. stwierdzono, że wskaźnik produktu określony we wniosku o dofinansowanie do osiągnięcia na poziomie 687 m2 został przekroczony. Powierzchnię o wielkości

67,56 m2 uznano za wyremontowaną poza projektem.

Mając na uwadze powyższe Zarząd Województwa [...], działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] (dalej: organ, Instytucja Zarządzająca) na lata 2007-2013 decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], określił kwotę dotacji podlegającą zwrotowi od strony postępowania – P. S.A. w B. P. należności głównej w wysokości 165.520,55 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Instytucja Zarządzająca uznała, że Spółka realizowała projekt z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, z późn. zm., dalej: "u.f.p.").

Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nazwanego "odwołaniem" przez Spółkę, Zarząd Województwa [...] jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013, powoływaną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

Rozpoznając skargę wniesioną przez P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. stwierdził, że wydane w obu instancjach decyzje Instytucji Zarządzającej (Zarządu Województwa) dotknięte są wadą kwalifikowaną, uzasadniającą stwierdzenie nieważności obu tych decyzji. Z przepisu art. 207 ust. 1 u.f.p. wynika, że w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu, lub też gdy zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, wówczas podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W przypadku stwierdzenia którejś z tych okoliczności, instytucja zarządzająca, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (art. 207 ust. 8 u.f.p.).

Sąd I instancji podkreślił, że Zarząd Województwa nie działał w sprawie jako organ jednostki samorządu terytorialnego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 z późn. zm., dalej: "u.s.w."), lecz jako Instytucja Zarządzająca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, dalej: "u.z.p.p.r.") i ustawy o finansach publicznych. To w tych aktach prawnych zawarte są normy kompetencyjne do podejmowania decyzji w tej sprawie. Brakuje w nich normy kompetencyjnej do podpisywania decyzji tylko przez jednego członka zarządu (marszałka), tak jak to zostało przyjęte w art. 46 ust. 2a u.s.w. Wskazany przepis, jak też żaden inny przepis ustawy o samorządzie województwa, nie był podstawą orzekania w tej sprawie.

W tej sytuacji Sąd I instancji przyjął, że wydane w niniejszej sprawie decyzje powinny nosić podpisy wszystkich osób biorących udział w ich podejmowaniu. Zarząd Województwa [...] działał bowiem w tej sprawie jako Instytucja Zarządzająca, w rozumieniu przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Decyzje wydawane przez Instytucję Zarządzającą, będącą organem kolegialnym, stanowią wyraz woli wszystkich członków składu orzekającego, którzy tą wolę powinni potwierdzić poprzez podpisanie decyzji, zgodnie z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późń. zm., dalej: "k.p.a.") Brak podpisów wszystkich osób biorących udział w podjęciu wydanych w tej sprawie decyzji stanowi rażące naruszenie art. 207 ust. 9 u.f.p. w zw. z art. art. 107 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzona nieprawidłowość czyni przedwczesnym wypowiadanie się przez Sąd co do zarzutów skargi.

Skargę kasacyjną złożył Zarząd Województwa [...]. Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu administracji kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnoszący skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a. i art. 207 ust. 9 u.f.p.- poprzez zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy nie było podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji dotyczących zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji, bowiem, wbrew twierdzeniom Sądu, nie zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa.

b) art. 135 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie istniały przesłanki do jego zastosowania, bowiem nie nastąpiło naruszenie prawa w stosunku do przedmiotowych decyzji.

II. przepisów prawa materialnego:

a) art. 46 ust. 2a u.s.w. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że ten przepis nie będzie miał zastosowania do decyzji wydawanych przez Zarząd Województwa działający jako Instytucja Zarządzająca w rozumieniu przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, bowiem to w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz w ustawie o finansach publicznych zawarte są normy kompetencyjne do podejmowania decyzji w przedmiotowej sprawie, a brakuje w nich normy kompetencyjnej do podpisywania decyzji tylko przez jednego członka zarządu, a także poprzez niezastosowanie art. 46 ust. 2a u.s.w. w sytuacji, gdy były podstawy do jego zastosowania,

b) art. 207 ust. 9 u.f.p. w związku z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu przez Sąd, że przedmiotowe decyzje, dotyczące zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji, powinny zostać podpisane przez wszystkie osoby biorące udział w ich podejmowaniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor skargi kasacyjnej wyznaczył zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię przepisów art. 46 ust. 2a u.s.w. skutkującą uznaniem, że przepis ten nie ma zastosowania do decyzji wydawanych na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. przez Zarząd Województwa jako Instytucję Zarządzającą w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, a w konsekwencji powodującą wadliwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., jak i art. 135 p.p.s.a. Naruszenie tych przepisów miało polegać na uznaniu przez Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie obie decyzje wydane przez uprawniony kolegialny organ - Zarząd Województwa [...] powinny nosić podpisy wszystkich osób biorących udział w ich podejmowaniu, co nie miało miejsca, i dlatego doszło do rażącego naruszenia prawa, co z kolei uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Przede wszystkim należy zauważyć, że podstawą kwestionowanych decyzji był art. właściwie 207 ust. 9 u.f.p., który stanowi, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8 (po upływie 14 dni od dnia doręczenia beneficjentowi przez instytucję, która podpisała z nim umowę wezwania do zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem lub wykorzystaniem właściwych procedur bądź pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, tj. okoliczności wymienionych w ust. 1 albo do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności), organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.

Zgodnie zaś z art. 207 ust. 12 u.f.p. beneficjent w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez instytucję zarządzającą może zwrócić się do tej instytucji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Z kolei w myśl art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.p.f., w tym pozyskiwanych ze środków unijnych, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa.

W świetle powyższych uregulowań nie budzi wątpliwości, że decyzja wydana na podstawie art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 u.f.p. jest decyzją indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie nie było sporne, że Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 i podpisującą umowę ze Spółką był Zarząd Województwa [...].

Zatem w myśl powołanych przepisów organ ten był uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu i sposobu jej zwrotu oraz terminu, od którego nalicza się odsetki i załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 207 ust. 9 u.f.p. w zw. z ust. 12 tego art. oraz art. 61 ust. 4 u.f.p.).

Należy jednocześnie zauważyć, że art. 207 ust. 9 u.f.p. określając organ uprawniony do wydania omawianej decyzji, wskazywał, że chodzi o organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Według art. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. instytucją zarządzającą jest właściwy minister, minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialni za przygotowanie i realizację programu operacyjnego.

Nie budzi wątpliwości, co także zauważył Sąd I instancji, że ani przepisy ustawy o finansach publicznych, ani ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie określają zasad działania (w tym podejmowania decyzji) zarządu województwa jako instytucji zarządzającej. Z okoliczności tej oraz art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. (za prawidłową realizację programu odpowiada w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa) oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r (do zadań instytucji zarządzającej należy m.in. odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych) WSA wywiódł, że w kontrolowanej sprawie Zarząd Województwa nie działał jako organ jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu ustawy o samorządzie województwa. Oznaczało to, że brak jest norm kompetencyjnych określających zasady działania tego organu. Zatem decyzje winny nosić podpis wszystkich osób uczestniczących w ich podejmowaniu.

Okoliczność ta jest istotna z uwagi na art. 107 § 1 k.p.a., albowiem w przypadku organu kolegialnego powinna zostać opatrzona podpisami wszystkich osób uczestniczących w jej podjęciu, chyba że przepisy szczególne przewidują odstępstwa (por. A Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.2014).

Jednakże już w tej kwestii WSA popadł w sprzeczność, albowiem decyzję z dnia [...] maja 2012 r. podjął Zarząd Województwa w pełnym składzie, a decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. w składzie trzyosobowym. Sąd zaś nie miał zastrzeżeń co do prawidłowości podjęcia decyzji, a tylko co do liczby złożonych pod nią podpisów. Skład zarządu województwa (5 osób) reguluje natomiast art. 31 ust. 2 u.s.w. Zasady działania określa zaś art. 31 ust. 4 i 5 u.s.w. (Uchwały zarządu województwa zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. – ust. 4; W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos marszałka województwa. – ust. 5). Zatem przyjmując stanowisko WSA należałoby uznać decyzję z [...] lipca 2012r. za nieważną jako podjętą przez niepełny skład Zarządu Województwa.

Ponadto stanowisko WSA co do zasad działania Zarządu Województwa jest także sprzeczne z założeniami i uregulowaniami ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która w art. 3 mówi, że politykę rozwoju prowadzą: Rada Ministrów (pkt 1), samorząd województwa (pkt 2) oraz samorząd powiatowy i gminny (pkt 3).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11, opubl. OTK-A 2011/10/115, Dz.U.2011/279/1644, Lex 1093263 stwierdził: "Zgodnie z definicją zawartą w zakwestionowanej ustawie, celem polityki rozwoju jest "zapewnienie trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenie konkurencyjności gospodarki oraz tworzenie nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej" (art. 2). Jej ramy prawne są wyznaczone przede wszystkim przez ustawę o polityce rozwoju oraz ustawę z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590, ze zm.), a także przez przepisy prawa Unii Europejskiej, wśród których najważniejsze znaczenie ma rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006, s. 25-78).

Politykę rozwoju prowadzi Rada Ministrów oraz samorządy (wojewódzki, powiatowy i gminny; art. 3 ustawy o polityce rozwoju) "na podstawie strategii rozwoju, przy pomocy programów służących osiąganiu celów" tej polityki, z wykorzystaniem środków publicznych (por. art. 4 ust. 1 ustawy o polityce rozwoju). O ile przy tym strategie rozwoju są dokumentami "strategicznego planowania" (por. art. 9-14d ustawy o polityce rozwoju), o tyle programy zostały w ustawie zdefiniowane jako "dokumenty o charakterze operacyjno-wdrożeniowym" (por. art. 15 ust. 1 ustawy o polityce rozwoju oraz K. Kokocińska, Wybrane formy prowadzenia polityki rozwoju, [w:] Instrumenty i formy prawne działania administracji gospodarczej, red. B. Popowska, K. Kokocińska, Poznań 2009, s. 135-179). Powinny one określać "działania przewidziane do realizacji zgodnie z ustalonym systemem finansowania i realizacji" (art. 15 ust. 1 wspomnianej ustawy), które mogą polegać na dofinansowaniu projektów różnych przedsięwzięć ze środków publicznych (wówczas są to tzw. programy operacyjne - krajowe lub regionalne - por. art. 15 ust. 4 w związku z art. 5 pkt 9 i art. 28 ust. 1 ustawy o polityce rozwoju). Zarówno strategie, jak i programy są przyjmowane przez organy władzy wykonawczej: Radę Ministrów lub zarząd województwa (por. art. 11 ust. 4, art. 14a ust. 3, art. 19 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o polityce rozwoju; wyjątkowo strategie rozwoju wymienione w art. 9 pkt 3 tej ustawy może uchwalać alternatywnie Rada Ministrów lub sejmik województwa - por. art. 14 ust. 3 ustawy o polityce rozwoju).".

Zatem w świetle powołanych uregulowań i argumentów Trybunału Konstytucyjnego brak jest podstaw do akceptacji stanowiska WSA o wyłączeniu stosowania ustawy o samorządzie województwa w zakresie odnoszącym się do zasad procedowania przez Zarząd Województwa jako Instytucję Zarządzającą w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Wobec tego odnośnie zasad podpisywania decyzji wydawanych przez zarząd województwa znajduje zastosowanie art. 46 ust. 2a u.s.w., który stanowi, że decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji.

Jednocześnie należy zauważyć, że w przepisach ustawy o samorządzie województwa nie ma uregulowań wyłączających podpisywanie przez wicemarszałka decyzji wydawanych przez zarząd województwa, zwłaszcza że wicemarszałek jest także członkiem zarządu województwa z mocy art. 31 ust. 2 u.s.w. Istotne jest w tej sytuacji, aby wicemarszałek był prawidłowo umocowany.

Przepis art. 46 ust. 2 u.s.w. mówiący, że marszałek województwa może upoważnić wicemarszałków, pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1 czyli decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, które wydaje marszałek województwa nie odnosi się do art. 46 ust. 2a tego aktu, skoro ten ostatni przyznaje kompetencje jedynie marszałkowi i tylko do podpisywania decyzji zarządu województwa.

W kwestii stosowania art. 46 u.s.w. do decyzji wydawanych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i ustawy o finansach publicznych wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach, np.: z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1910/11, z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2042/12, z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1164/12, (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd I instancji nie wskazał innych uregulowań, według których należałoby oceniać zasady procedowania zarządu województwa jak i instytucji zarządzającej.

Wobec tego jako uzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, wbrew stanowisku Sądu I instancji, w sprawie nie znajdował zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, bowiem przedwczesnym jest stanowisko, aby organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uprawnienie marszałka województwa do podpisywania decyzji zarządu województwa nie budzi wątpliwości. Sąd zaś będzie musiał ustalić czy decyzja z dnia 3 lipca 2012 r. została podpisana przez prawidłowo umocowanego wicemarszałka województwa i jeżeli – tak, to przystąpić do rozpoznania skargi.

Za zasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. przez WSA, choć to naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie, choć WSA powołał się na ten przepis, to w rzeczywistości rozstrzygał w granicach sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie

art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.