Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 410/20 w sprawie ze skargi Gminy Przedbórz na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 16 kwietnia 2020 r. nr 354/20 w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz Gminy Przedbórz 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA) wyrokiem z 23 czerwca 2020 r. sygn. III SA/Łd 410/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Przedbórz (dalej: skarżąca lub Gmina) na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z 16 kwietnia 2020 r. nr 354/20 w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego, zaś w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Do Zarządu Województwa Łódzkiego (Instytucja Zarządzająca) wpłynął pisemny protest z 3 kwietnia 2019 r. złożony przez skarżącą w związku z negatywną oceną formalną projektu nr WND-RPLD.04.01.02-10-0064/18 pn. "Słoneczna energia dla gmin obszaru funkcjonalnego doliny rzeki Pilicy - Przedborza, Wielgomłyn, Żytna" złożonego w ramach Konkursu Zamkniętego dla naboru nr RPLD.04.01.02-IZ.00-10-001/17 wniosków o dofinansowanie projektów - w ramach Osi Priorytetowej IV Gospodarka niskoemisyjna Działania IV. 1 Odnawialne źródła energii Poddziałania IV. 1.2 Odnawialne źródła energii Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020.

Organ stwierdził, że zgodnie z Obwieszczeniem Komisarza Wyborczego w Piotrkowie Trybunalskim z 8 kwietnia 2019 r. - wobec uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku w sprawie [...] - 3 kwietnia 2019 r. wygasł mandat Burmistrza Miasta Przedborza - M.W.N., który podpisał protest. W związku z tym 12 kwietnia 2019 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia protestu poprzez podpisanie go przez osobę lub osoby do tego upoważnione.

W odpowiedzi na wezwanie 25 kwietnia 2019 r. Gmina przedłożyła protest podpisany przez W.J. - Sekretarza Miasta Przedborza wraz z dwoma pełnomocnictwami: z 30 października 2015 r. upoważniającym W.J. - pod nieobecność Burmistrza Przedborza - "do podpisywania i wnoszenia środków odwoławczych od niekorzystnych dla Gminy Przedbórz decyzji, orzeczeń lub innych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie kierowanych wniosków o dofinansowanie" oraz z 1 września 2015 r. upoważniającym W.J. - pod nieobecność Burmistrza Przedborza - "do podpisywania wniosków, umów oraz poświadczania dokumentów za zgodność z oryginałem".

Zaskarżoną uchwałą Zarząd Województwa Łódzkiego pozostawił protest bez rozpatrzenia. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołane zostały m.in. art. 54 ust. 1 i 3, art. 57 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U z 2018 r. poz. 1431 i 1544, z 2019 r. poz. 60, 730, 1572 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 568; dalej: "ustawa wdrożeniowa").

Organ stwierdził, że mandat M.N., Burmistrza Przedborza, wygasł 3 kwietnia 2019 r. W tym dniu nie był on już zatem uprawniony do podpisania protestu w imieniu Gminy Przedbórz. Sekretarz Miasta Przedborza - W.J. byłaby uprawniona do podpisana protestu, w przypadku posiadania pełnomocnictwa, które nie zawęża umocowania do czasu nieobecności mocodawcy. Zdaniem organu, wygaśnięcia mandatu burmistrza nie można utożsamiać z "nieobecnością w pracy". Protest podpisany przez Sekretarza i złożony 25 kwietnia 2019 r., nie został więc poprawnie uzupełniony.

WSA w zaskarżonym wyroku orzekł na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b w związku z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem organu, że 3 kwietnia 2019 r. wygasł mandat Burmistrza Miasta Przedborza - M.W.N. W tym dniu nie miał on zatem umocowania do podpisania w imieniu Gminy Przedbórz protestu, niezależnie od tego, czy podpis pod protestem złożył przed ogłoszeniem wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie sygn. [...] (utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z 9 listopada 2018 r. sygn. [...]), czy też po jego ogłoszeniu. W konsekwencji WSA stwierdził, że organ prawidłowo wezwał Gminę do uzupełnienia braków formalnych protestu.

W ocenie WSA, Gmina zastosowała się do wezwania i poprawnie uzupełniła protest. Sekretarz Miasta Przedborza - W.J. była uprawniona do jego podpisana na podstawie posiadanego pełnomocnictwa i zapisów Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w Przedborzu. Organ pozostawiając protest bez rozpatrzenia naruszył więc art. 54 ust. 1 i 3 ustawy wdrożeniowej.

Uzasadniając to stanowisko WSA wskazał, że ustawodawca nie określił zakresu kompetencji podmiotów wskazanych w art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, zatem zakres umocowania udzielonego na tej podstawie jest uzależniony od woli mocodawcy - wójta (burmistrza, prezydenta). Sąd nie zgodził się z organem, że ze względu na zawarte w treści pełnomocnictwa Burmistrza Miasta Przedborza, ograniczenie do działania "w czasie jego nieobecności", Sekretarz Miasta Przedborza nie jest uprawniony do podejmowania czynności w przypadku wygaśnięcia mandatu burmistrza.

Według WSA, skoro brak jest w przepisach prawnych definicji pojęcia "nieobecności", to należy oceniać to wyrażenie przez pryzmat przyczyn i skutków, jakie powoduje. Nieobecność burmistrza z powodu wygaśnięcia mandatu jest równoważna w skutkach z innymi przyczynami nieobecności organu wynikającymi z Kodeksu pracy, jak korzystanie z urlopu wypoczynkowego (art. 41 Kodeksu pracy), sprawowanie opieki nad dzieckiem (art. 53 § 2 Kodeksu pracy), tymczasowe aresztowanie pracownika (art. 66 § 1 Kodeksu pracy). W takiej sytuacji osoba sprawująca urząd burmistrza nie może bowiem wykonywać swoich funkcji z powodu zaistnienia przeszkody wynikającej z przepisów prawa. Tak więc wygaśnięcie mandatu burmistrza przed upływem kadencji nie powoduje, że organ wykonawczy gminy przestał istnieć. Skutkuje jedynie czasowym nieobsadzeniem tego urzędu.

Zdaniem WSAS, skoro zaistniała czasowa przeszkoda w wykonywaniu funkcji przez Burmistrza Miasta Przedborza z powodu braku osoby, która mogłaby wykonywać takie obowiązki, to aby zapewnić ciągłość działania organu i funkcjonowania Gminy Przedbórz, obowiązki te – zgodnie z udzielonymi pełnomocnictwami i Regulaminem Organizacyjnym Urzędu Miejskiego w Przedborzu (załącznik do Zarządzenia nr 30/07 Burmistrza Miasta Przedborza z 28 czerwca 2007 r.) – wykonywała Sekretarz Miasta Przedborza - W.J. Sąd wskazał, że z § 7 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w Przedborzu wynika, że w czasie nieobecności Burmistrza lub niemożności pełnienia przez niego obowiązków jego zadania i kompetencje przejmuje zastępca burmistrza lub sekretarz miasta. W § 9 pkt 12 ustalono natomiast, że do obowiązków sekretarza należy sprawowanie funkcji burmistrza w razie jego nieobecności lub niemożności pełnienia przez burmistrza obowiązków. Ponadto, z udzielonego przez Burmistrza Miasta Przedborza pełnomocnictwa z 30 października 2015 r. wprost wynika, że pod nieobecność Burmistrza Przedborza, Sekretarz posiadała kompetencje "do podpisywania i wnoszenia środków odwoławczych od niekorzystnych dla Gminy Przedbórz decyzji, orzeczeń lub innych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie kierowanych wniosków o dofinansowanie". Z omówionych względów WSA uznał, że pełnomocnictwo udzielone Sekretarzowi Miasta Przedborza swoim zakresem obejmowało uzupełnienie braku formalnego protestu przez jego podpisanie. Ponadto WSA przyjął, że odwołanie lub zmiana osoby piastującej stanowisko organu, nie powodują wygaśnięcia udzielonych wcześniej pełnomocnictw.

Sąd zaznaczył, że nawet przyjęcie argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej uchwale, o braku posiadania przez Sekretarz Miasta Przedborza upoważnienia do podpisania protestu, nie pozwala na uznanie, że działanie Instytucji Zarządzającej było prawidłowe. Konsekwentnie należałoby stwierdzić bowiem, że w okresie 3-29 kwietnia 2019 r. (decyzją Prezesa Rady Ministrów od 30 kwietnia 2019 r. osobą pełniącą funkcję burmistrza Przedborza została R.K.) w Przedborzu brak było osoby piastującej stanowisko burmistrza. W tej sytuacji, wezwanie organu z 12 kwietnia 2019 r. – skierowane do Gminy Przedbórz na podstawie art. 54 ust. 3 oraz ust. 4 ustawy wdrożeniowej – do uzupełnienia protestu poprzez podpisanie go przez osobę lub osoby do tego upoważnione, było niewykonalne, gdyż w istocie nie zostało skutecznie doręczone adresatowi i nie pozwalało Gminie na faktyczne usunięcie braku formalnego protestu. Zdaniem WSA, przy założeniu, że Sekretarz Miasta Przedborza nie była uprawniona do uzupełnienia protestu, prawidłowe działanie Instytucji Zarządzającej powinno polegać na ponownym wezwaniu Gminy Przedbórz do uzupełnienia braku formalnego protestu, po wyznaczeniu przez Prezesa Rady Ministrów osoby do pełnienia obowiązków Burmistrza Przedborza w trybie art. 28f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Skargą kasacyjną Zarząd Województwa Łódzkiego zaskarżył wskazany wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej zarzucił WSA:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że udzielone pełnomocnictwo uprawnia Sekretarza Miasta do działania także w okresie, w którym Burmistrz nie pełnił już funkcji pomimo tego, że z treści pełnomocnictwa wyraźnie wynikało, że Sekretarz Miasta była uprawniona była do podpisywania i wnoszenia środków odwoławczych od niekorzystnych dla Gminy Przedbórz decyzji, orzeczeń lub innych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie kierowanych wniosków o dofinansowanie, tylko w przypadku nieobecności Burmistrza;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez niewłaściwe zastosowanie i dokonanie rozszerzającej wykładni treści pełnomocnictwa prowadzącej do uznania jakoby czynności zastrzeżone dla burmistrza (ewentualnie osoby wyznaczonej przez Prezesa Rady Ministrów) miał pełnić Sekretarz Miasta, także w zakresie wykraczającym poza treść pełnomocnictwa, podczas gdy przepisy prawa pozwalają burmistrzowi na dowolne ukształtowanie treści pełnomocnictwa udzielonego sekretarzowi, a w przypadku wygaśnięcia mandatu wójta przed upływem kadencji jego funkcję, do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego wójta, pełni osoba wyznaczona przez Prezesa Rady Ministrów;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b w związku z art. 54 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie, że protest został skutecznie złożony, mimo że pełnomocnictwo udzielone przez Burmistrza na czas jego nieobecności nie obejmowało okresu po wygaśnięciu mandatu, gdyż odnosiło się do pozostawania Burmistrza w stosunku pracy, co powinno skutkować pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia;

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b w związku z art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej poprzez uznanie, że organ powinien oczekiwać na powołanie osoby wyznaczonej do pełnienia funkcji burmistrza i ponownie wezwać do uzupełnienia braku formalnego protestu, podczas gdy z przepisu wynika 7-dniowy termin na uzupełnienie braku formalnego i organ działający na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa, w związku z nieuzupełnieniem braku w wyznaczonym terminie powinien pozostawić protest bez rozpatrzenia.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. i oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zawarte zostało oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Przedbórz wniosła o oddalenie tej skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

W skardze kasacyjnej przedstawiono zarzuty skonstruowane na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – obejmują naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zarzuty nr 1- 3 mają w istocie komplementarny charakter i w związku z tym wymagają łącznego rozpoznania. Zmierzają one do wykazania wadliwości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kwalifikacji przyjętych ustaleń faktycznych – w kontekście powołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym dotyczących umocowania do działania w imieniu organu oraz przepisów ustawy wdrożeniowej, określających wymagania formalne dla protestu i procedurę uzupełniania stwierdzonych braków w tym zakresie.

Jak trafnie zauważył WSA, stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym (czytanego łącznie z art. 11a ust. 3 tej ustawy) burmistrz może powierzyć prowadzenie określonych spraw w swoim imieniu zastępcy burmistrza lub sekretarzowi gminy. Kwestia cedowania zadań na tej podstawie była niejednokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Sąd w obecnym składzie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1458/08 (publ. OwSS 2009/3/55, LEX nr 512719, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie nie wskazuje ani zakresu ani rodzaju spraw gminy które mogą być delegowane na zastępcę wójta lub sekretarza gminy, nie zastrzega też żadnych spraw do wyłącznej kompetencji wójta (w powołanym przepisie mowa jest o określonych a nie niektórych tylko kompetencjach wójta). Powierzenie określonych kompetencji do wykonywania zadań oznacza dekoncentrację kompetencji. Wójt (burmistrz) może jej dokonać w zakresie swojej właściwości w regulaminie organizacyjnym, zakresie czynności lub odrębnym upoważnieniem. Taka dekoncentracja ta ma cechy trwałości, nie traci mocy obowiązującej ze zmianą lub brakiem piastuna organu. Poglądom tym odpowiada stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku przez WSA.

Prawidłowo też przyjął WSA, że przy ocenie zakresu umocowania do działania w imieniu organu w świetle omawianej regulacji istotny jest stan faktyczny konkretnej sprawy.

W rozpatrywanej sprawie z § 7 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w Przedborzu ustanowionego zarządzeniem nr 30/07 Burmistrza Miasta Przedborza z 28 czerwca 2007 r. wprost wynika, że w czasie nieobecności Burmistrza lub niemożności pełnienia przez niego obowiązków jego zadania i kompetencje przejmuje Zastępca Burmistrza lub Sekretarz Miasta. Ponadto w § 9 tego Regulaminu, wśród obowiązków Sekretarza wskazano m.in. sprawowanie funkcji Burmistrza w razie jego nieobecności lub niemożności pełnienia przez Burmistrza obowiązków (pkt 12).

Nie ma przy tym zasadniczo wątpliwości co do tego, że z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, jak również z przepisów ustawy wdrożeniowej nie wynika, by kompetencja do działania w zakresie objętym pełnomocnictwem udzielonym przez Burmistrza Miasta Przedborza tj. do podpisywania i wnoszenia środków odwoławczych od niekorzystnych dla Gminy Przedbórz decyzji, orzeczeń lub innych rozstrzygnięć, w szczególności w zakresie kierowanych wniosków o dofinansowanie - nie mogła być delegowana. Brak jest więc podstaw do uznawania że czynności te muszą być wykonywane osobiście przez burmistrza, na zasadzie wyłączności (por. wyrok z 15 marca 2019 r. sygn. I GSK 1072/18, LEX nr 2655972).

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie przyjęciu, że Sekretarz Miasta Przedborza – w dacie podpisania protestu od negatywnej oceny formalnej projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie – była do tego prawidłowo umocowana, sprzeciwia się treść pełnomocnictwa udzielonego przez Burmistrza Miasta Przedborza, a w szczególności zawarte w nim zastrzeżenie, że dotyczy działania "pod nieobecność Burmistrza". Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Jak wspomniano, przedstawione przez skarżącą pełnomocnictwo z 30 października 2015 r. upoważnia Sekretarz Miasta Przedborza - W.J. do dokonywania określonych w nim czynności "pod nieobecność Burmistrza Przedborza". Nie zawiera ono żadnej specyfikacji powodów nieobecności Burmistrza, co uzasadnia przyjęcie, że umocowanie obejmuje swym zakresem każdy przypadek nieobecności - niezależnie od jego przyczyn.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że do nieuprawnionej, rozszerzającej interpretacji treści pełnomocnictwa doszłoby w przypadku wywodzenia z niego umocowania do działania w zakresie, który został wyraźnie wyłączony. Nie daje ono bowiem Sekretarzowi Miasta umocowania do wykonywania wskazanych czynności w obecności Burmistrza. Z sytuacją taką jednak nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Reasumując tę część rozważań, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy sama treść przedstawionego pełnomocnictwa nie uzasadnia przyjęcia, że Sekretarz Miasta nie była umocowana do podpisania protestu stosownie do wezwania - z powodu wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta przed upływem kadencji.

Zauważyć należy ponadto, że zgodnie z art. 28e ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 11a ust. 3 tej ustawy wygaśnięcie mandatu burmistrza przed upływem kadencji jest równoznaczne z odwołaniem jego zastępcy lub zastępców. Przepis ten dotyczy wyłącznie zastępców burmistrza. Nie reguluje statusu sekretarza i innych pracowników samorządowych, nie przewiduje też skutku wygaśnięcia mandatu burmistrza w postaci wygaśnięcia pełnomocnictw udzielonych przez ten organ na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym.

Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, WSA nie naruszył również art. 28f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, że w przypadku wygaśnięcia mandatu wójta (tu burmistrza) przed upływem kadencji jego funkcję, do czasu objęcia obowiązków przez nowo wybranego wójta (tu burmistrza), pełni osoba wyznaczona przez Prezesa Rady Ministrów. W gestii osoby wyznaczonej do pełnienia funkcji burmistrza na tej podstawie pozostaje bowiem ewentualne wypowiedzenie udzielonych przez Burmistrza pełnomocnictw, jak i możliwość złożenia w imieniu Gminy oświadczenia co do tego, czy podtrzymuje, czy też cofa złożony protest.

Omawiane zarzuty skargi kasacyjnej okazały się więc nieusprawiedliwione.

Zarzut sformułowany w punkcie 4. skargi kasacyjnej - obejmujący naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, że organ powinien oczekiwać na powołanie osoby wyznaczonej do pełnienia funkcji Burmistrza i ponownie wezwać skarżącą do uzupełnienia braku formalnego protestu - okazał się całkowicie chybiony. Kwestia, której zarzut ten dotyczy pozostawała bowiem bez wpływu na wynik sprawy. WSA przyjął i wyartykułował w sposób dostatecznie precyzyjny, że Zarząd Województwa Łódzkiego prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia protestu na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy wdrożeniowej - przez jego podpisanie, a skarżąca w sposób prawidłowy wykonała to wezwanie. Z tego właśnie względu WSA stwierdził, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy wdrożeniowej. W tej sytuacji dodatkowe rozważania WSA, mające na celu wykazanie braku wewnętrznej spójności stanowiska Instytucji Zarządzającej, nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Jak bowiem wspomniano - nie został spełniony podstawowy warunek skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania przewidziany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 tej ustawy i art. 64 ustawy wdrożeniowej, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Sąd uwzględnił przy tym, że pełnomocnik skarżącej, która nie reprezentowała jej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a.