II FSK 799/24 - Postanowienie

Data orzeczenia	2024-06-27	
Data wpływu	2024-06-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jan Grzęda /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	I SA/Rz 513/23	
Skarżony organ	Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego	
Treść wyniku	Oddalono wniosek	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 61; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 513/23 w sprawie ze skarg M. K. na decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 21 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. postanawia oddalić wniosek.	
Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 12 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 513/23 pełnomocnik M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego z 21 lipca 2023 r. Strona uzasadniła powyższy wniosek prawdopodobieństwem wystąpienia szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, że zobowiązanie podatkowe jest tak wysokie, że nie posiada ona takiej kwoty, nie jest też w stanie jej w jakikolwiek sposób pozyskać. Wskazała, że obecnie jest na emeryturze w wysokości 1588,44 zł i nie posiada zdolności kredytowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Przesłankami zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), jest związane z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego. Z komentowanego przepisu należy zatem wyprowadzić podstawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jaką jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej strona sformułowała wniosek stanowiący ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego w Przemyślu z 21 lipca 2023 r. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia NSA z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17, z 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16; orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku ze skargi.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Skarżąca pomimo podnoszenia okoliczności związanej z brakiem środków na pokrycie kwoty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zweryfikowanie tego twierdzenia. Przyczyną odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji jest zatem brak jakiejkolwiek argumentacji Skarżącej na poparcie wniosku o wstrzymanie jej wykonania.

Podstawą działania sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, uczynić należy niewątpliwie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, jednakże ocena spełnienia przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej nie może abstrahować od argumentacji skarżącego, która obrazowałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. w konkretnej sprawie. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń na podstawie akt sprawy w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny uznał, że brak argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a., co wykluczyło udzielenie mu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu.

Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.