Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2025 r., nr 349/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki, p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

I

1. D. K. i K. P. (dalej: skarżące) wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 1 kwietnia 2025 r. (nr 349/2025) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

2. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

3. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2025 r. skarżące zostały wezwane solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł – w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

4. Postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 300/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z 23 października 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 300/25) o odmowie przyznania D. K. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznania pełnomocnika z urzędu.

5. Postanowieniem z 3 grudnia 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 301/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z 23 października 2025 r. (sygn. akt VII SPP/Wa 301/25) o odmowie przyznania K. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i przyznania pełnomocnika z urzędu.

6. Postanowieniem z 24 września 2025 r. (sygn. akt II OZ 1353/25) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na zarządzenie w przedmiocie wpisu sądowego.

7. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 grudnia 2025 r. wezwaniem z 8 grudnia 2025 r. skarżące zostały wezwane solidarnie do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu sądowego.

8. W dniu 9 stycznia 2026 r. ustalono w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że do niniejszej sprawy nie wpłynęła od skarżącej jakakolwiek suma pieniężna, uiszczona tytułem należnego wpisu sądowego.

II

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a) strona wnosząca skargę obowiązana jest uiścić wpis sądowy od skargi. Sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby – pod rygorem jej odrzucenia – uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której – pomimo wezwania – nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

2. W niniejszej sprawie skarżące, inicjując przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie odnośnie do decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie uiściły wpisu sądowego od skargi. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2025 r. jest zaś prawomocne wobec – z jednej strony – prawomocnego nieprzyznania skarżącym prawa pomocy w zakresie całkowitym, a z drugiej – oddalenia zażalenia na nie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

3. Ponieważ skarżące nie uczyniły zadość wezwaniu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, to w tym stanie rzeczy analizowana skarga podlega odrzuceniu. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych tut. Sądu nie zidentyfikowano bowiem wpłaty do niniejszej sprawy; nie ma w aktach sądowych również żadnej korespondencji od skarżących, w której przedłożyłyby dowód uiszczenia należnego wpisu.

W związku z powyższym – na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. – należało postanowić jak w sentencji.