VIII SA/Wa 984/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-03-12	
Data wpływu	2013-12-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Leszek Kobylski
Marek Wroczyński /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6129 Inne o symbolu podstawowym 612	
Hasła tematyczne	Geodezja i kartografia	
Sygn. powiązane	I OSK 1909/14	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287;  art. 40; Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 37 poz 333;  zał. 1; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatami za czynności geodezyjne i kartograficzne oddala skargę.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. P. (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...], ustalającej w punkcie 1. wysokość należności tytułem opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne związane z prowadzeniem zasobu w kwocie [...] zł oraz w punkcie 2. wysokość opłaty za dodatkowe koszty związane ze sposobem udzielenia informacji (wydruk/wyplot) w kwocie [...] zł, orzekło o utrzymaniu w mocy punktu 1. zaskarżonej decyzji oraz uchyleniu punktu 2 zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w sprawie.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

Dnia [...] stycznia 2013 r. Gmina Miasta R. (dalej "Gmina") zawarła z Biurem Usług Geodezyjnych, Prawnych i Wyceny Nieruchomości Geodetą Uprawnionym R. P. umowę nr [...] na usługę wykonania mapy podziału działki nr [...], położonej w R. przy ul. B., O., stanowiącej własność Gminy.

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. (data wpływu do organu) skarżący wystąpił do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miejskiego w R. (dalej "MODGiK") o przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji technicznej powstałej w wyniku wykonania ww. pracy geodezyjnej. Następnie Urząd Miejski w R. w dniu [...] marca 2013r. wystawił dla Biura Usług Geodezyjnych, Prawnych i Wyceny Nieruchomości Geodeta Uprawniony R. P. rachunek nr [...] na kwotę [...] zł. Jak wynika z akt sprawy, wskazana wyżej kwota została zapłacona w dniu [...] marca 2013 r. (k. [...] akt organu I instancji).

Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżący wezwał Gminę do usunięcia naruszenia prawa i zwrot uiszczonej kwoty. Nadto wskazał, że od 1 stycznia 2010 r. jedyną formą ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne jest decyzja administracyjna.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Prezydent pismem z dnia [...] marca 2013 r. odniósł się do zarzutów zawartych w wezwaniu, a następnie w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję znak: [...], ustalającą wysokość należności tytułem opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne związane z prowadzeniem zasobu w kwocie [...] zł.

Na skutek wniesionego przez stronę odwołania decyzja powyższa została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...],

a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] Prezydent, działając na podstawie art. 60 ust. 7 - 8 i art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) w związku z art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., zwanej dalej "p.g.k.") oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także za wykonanie wyrysów

i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333; zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 19 lutego 2004 r.") oraz art. 104 k.p.a., ustalił wysokość należności tytułem opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne związane

z prowadzeniem zasobu w kwocie [...] zł (punkt 1) oraz wysokość opłaty za dodatkowe koszty związane ze sposobem udzielenia informacji (wydruk/wyplot)

w kwocie [...] zł (punkt 2).

Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ I instancji podał, iż wysokość opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne ustalono na podstawie zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...] na pracę dotyczącą wykonania mapy z projektem podziału nieruchomości, położonej w R. przy ulicy B. i O., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków m. R. jako działka nr [...] na arkuszu [...], w obrębie [...]. Zastosowano stawki określone w pkt 1 Załącznika nr 1. Lp. 1 tabeli I rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004 r. obowiązującego w dniu przyjęcia dokumentacji do zasobu, a wysokość opłat za wydruk, wyplot dokumentu z MODGiK ustalono stosując stawki określone w Zarządzeniu Nr [...] Prezydenta z dnia [...] maja 2012 r.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przez organ I instancji przepisu art. 40 ust. 3c p.g.k. przez uznanie, że praca geodezyjna nie jest zwolniona od opłat. Uzasadniając odwołanie, jako podstawę zwolnienia pracy geodezyjnej z opłaty, skarżący wskazał art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 76, poz. 489 ze zm., zwanej dalej "ustawą o infrastrukturze informacji przestrzennej") oraz art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2013 r., poz. 235, zwanej dalej "ustawą

o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne"). Nadto skarżący zarzucił, iż ustalenie opłaty na podstawie Zarządzenia Prezydenta z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] jest nieuprawnione, bowiem kompleksowym i jedynym aktem, na podstawie którego organ administracji państwowej może nałożyć opłatę, jest rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za udostępnianie zasobu.

Rozpatrując odwołanie skarżącego, Kolegium wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] września 2013 r. orzekło o utrzymaniu w mocy punktu 1. decyzji Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz o uchyleniu punktu 2. tejże decyzji i umorzeniu postępowania w sprawie. Uzasadniając podjętą decyzję organ odwoławczy podniósł, iż obowiązek naliczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne wynika wprost z przepisu prawa - art. 40 ust. 3c p.g.k., który stanowi, że udostępnienie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Kolegium wskazało, iż z przytoczonej regulacji ustawowej wynika bezspornie odpłatny charakter wydawania dokumentacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z przewidzianymi wyjątkami.

Wyjaśniło następnie, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej objęte infrastrukturą zbiory oraz usługi danych przestrzennych, prowadzone przez organ administracji podlegają nieodpłatnemu udostępnieniu innym organom administracji w zakresie niezbędnym do realizacji przez nie zadań publicznych. Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Kolegium wywiodło zatem, iż z przytoczonej treści ustępu 1 art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze (w sprawie niniejszej – danych zgromadzonych w MODGiK), przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym jak i nie publicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadań publicznych, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom

w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji.

Kolegium wskazało, iż w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, że nie zachodzi przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Nadto nie ma również miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia zadania publicznego przez podmiot publiczny. Powierzenie zadania publicznego musi być wyraźne, nie może być domniemane i musi dotyczyć zadania, które organ może przenieść, mając w tym zakresie kompetencje przewidziane w przepisach ustawowych.

W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca przekazanie skarżącemu realizacji celu publicznego. Zawarta w dniu [...] stycznia 2013 r. umowa nie dotyczyła przekazania lub powierzenia zadania publicznego, jest to umowa cywilnoprawna o charakterze umowy o dzieło. Zdaniem Kolegium, wykonując powyższą umowę geodeta uprawniony - skarżący nie realizował powierzonego przez podmiot publiczny zadania publicznego, jak tego wymaga art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w związku z art. 40 ust.3c p.g.k. Tym samym nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego wymienionych w art. 40 ust. 3c przepisów przewidujących wyjątki od zasady odpłatności za udostępnienie danych i informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta.

Ustosunkowując się zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż zastępstwo pośrednie wynika między innymi z umowy cywilnej zlecenia. Charakter prawny cywilnoprawnej umowy o wykonanie prac geodezyjnych zawartej pomiędzy Gminą

a skarżącym nie ma wpływu na ustalenie wysokości opłaty za czynności geodezyjne

i kartograficzne związane z prowadzeniem zasobu. Jedynie bowiem powierzenie zadania publicznego na gruncie prawa administracyjnego mogłoby zmienić sytuację faktyczną skarżącego. Jednakże w niniejszej sprawie nie miało miejsca powierzenie zadania publicznego skarżącemu.

Z kolei odnosząc się do zarzutu braku podstawy prawnej do ustalenia opłat za sporządzenie kopii materiałów geodezyjnych Kolegium zauważyło, iż legitymacja do pobierania tych opłat wynika z głównej zasady określonej w powołanym wyżej art. 40 ust. 3c p.g.k.

Skargę na powołaną decyzję do sądu administracyjnego złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wydanej decyzji skarżący zarzucił:

1. w zakresie opłaty określonej w pkt 1. decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 3c p.g.k. przez uznanie, iż praca geodezyjna nie jest zwolniona od opłat;

2. w zakresie opłat określonych w pkt. 2 decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 217 Konstytucji, gdyż opłaty te nałożone zostały bez podstawy prawnej, jako że Prezydent nie ma uprawnienia do nałożenia opłat

z zakresu administracji publicznej w drodze własnego zarządzenia,

a skierowanie w tej części sprawy jako sprawy i opłaty cywilnej jest niedoskonałe logicznie wobec zasady jedności opłat geodezyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący przyznał, że nie jest podmiotem, któremu powierzono wykonywanie zadania publicznego, ale postawił tezę, iż działa w tej sprawie jako zastępca pośredni, tzn. działając na zlecenie klienta działa w imieniu własnym, jednak na rzecz reprezentowanego. Mając na względzie okoliczność, że niniejsza praca geodezyjna wynika z zamówienia publicznego i była realizowana na rzecz Gminy

w zakresie jej zadań własnych należy uznać, iż było ono także zadaniem publicznym, co daje podstawę do rozważenia zwolnienia skarżącego z opłaty, zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. Poza tym wskazał, że rozporządzenie z dnia 19 lutego 2004 r. reguluje wysokość opat należnych od geodetów w sposób kompleksowy i komplementarny. Pobranie opłaty nieokreślonej w rozporządzeniu, a wprowadzonej w drodze aktu prawa miejscowego narusza art. 94 Konstytucji, gdyż taki akt wprowadzony jest na podstawie nieistniejącego upoważnienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazało, iż skarga nie zawiera żadnych nowych argumentów, a stanowi jedynie własną interpretację przepisów,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z przytoczonych regulacji wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz

z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ

I instancji na skutek uchylenia w całości przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] maja 2013 r. wcześniejszej decyzji Prezydenta z dnia [...] marca 2013 r. o ustaleniu podmiotowi Biuro Usług Geodezyjnych, Prawnych i Wyceny Nieruchomości R. P. wysokości należności tytułem opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne związane z prowadzeniem zasobu w kwocie [...] zł.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 3c p.g.k., udostępnienia danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1a i 1b tejże ustawy, standardowych opracowań kartograficznych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1e tejże ustawy oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań

i materiałów zgromadzonych w zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów

i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837), po zakończeniu pracy wykonawca przekazuje dokumentację do zasobu w formie i zakresie przewidzianych w standardach technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji

o terenie. Za przekazaną do zasobu dokumentację, powołane rozporządzenie przewiduje ustalenie opłaty, wysokość opłaty uzależniona jest od ilości jednostek (§ 7 ust.3 pkt 2). Opłata została określona w odrębnym akcie prawnym, jakim jest rozporządzenie z dnia 19 lutego 2004 r.

W świetle przepisów ustawy p.g.k., zasadą jest więc odpłatność za udostępnianie danych i informacji z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa wprowadza generalny wymóg odpłatności za dostęp do danych i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a krąg zobowiązanych do uiszczenia opłaty jest możliwie szeroki i został określony przez ustawodawcę od strony negatywnej (tj. przez wyliczenie kilku podmiotów zwolnionych z opłat).

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdowały wyjątki od zasady odpłatności, przewidziane w art. 40 ust. 3c p.g.k., a mianowicie art. 14 ust. 1 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z powyższych przepisów skarżący wywodzi brak obowiązku uiszczenia opłaty za czynności geodezyjne

i kartograficzne związane z prowadzeniem zasobu.

Wymaga wskazania, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej, objęte infrastrukturą zbiory oraz usługi danych przestrzennych, prowadzone przez organ administracji podlegają nieodpłatnemu udostępnieniu innym organom administracji w zakresie niezbędnym do realizacji przez nie zadań publicznych. Stosownie zaś do art. 14 ust. 2 tej ustawy, przy udostępnianiu zbiorów organom administracji przepisy art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań.

Natomiast w myśl art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne - podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań (ust. 1). Dane, o których mowa w ust. 1., powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych (ust. 2). Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób, zakres i tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1., mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego

i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych (ust. 3). Przekazanie przez podmiot prowadzący rejestr publiczny danych z rejestru do ich ponownego wykorzystywania w innym celu niż realizacja zadania publicznego następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.).

Powyższe prowadzi do wniosku, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym przysługuje tym wszystkim podmiotom, zarówno publicznym, jak i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadania publicznego, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób,

a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji.

W piśmiennictwie wskazuje się, że art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nakłada na każdy podmiot prowadzący rejestr publiczny obowiązek zapewnienia podmiotom realizującym zadania publiczne

z mocy prawa, na podstawie porozumienia lub umowy administracyjnej, nieodpłatnego dostępu do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Podkreśla się przy tym, że warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi realizacja zadań publicznych. Tym samym rozróżnienie

w ust. 1 podmiotów publicznych i niepublicznych wydaje się zbędne. Jedynym uzasadnieniem może być wykluczenie z kręgu uprawnionych do nieodpłatnego dostępu podmiotów wspomagających w realizacji zadań publicznych bez podstawy w przepisach ustawowych lub należytego upoważnienia (powierzenia lub zlecenia) ze strony ponoszących odpowiedzialność za realizację tych zadań podmiotów publicznych (Grażyna Szpor, Kajetan Wojsyk, Komentarz do ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, opublikowano ABC, 2007, LEX Komentarz do art. 15).

W ocenie Sądu, słusznie organy uznały, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Nie ma również w sprawie miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia realizacji zadania publicznego przez podmiot publiczny.

W niniejszej sprawie wykonawca – Biuro Usług Geodezyjnych, Prawnych

i Wyceny Nieruchomości R. P. nie jest podmiotem administracji publicznej, jest natomiast przedsiębiorcą, podmiotem niepublicznym. Umowa z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] zawarta została pomiędzy Gminą jako zamawiającym

a wskazanym wyżej wykonawcą dotyczyła zamówienia publicznego przeprowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie art. 39 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.). Jest to umowa cywilnoprawna. Nadto w umowie tej brak jest postanowień dotyczących realizacji zadania publicznego. Sąd zauważa także, iż zgodnie z zapisem § 6 tejże umowy opłaty i koszty związane z umową obciążają wykonawcę, czyli skarżącego.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że realizacja pracy geodezyjnej polegającej na wykonaniu mapy podziału działki, położonej przy ul. B.

i O. (Obr. [...], ark. [...]) w R., oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...], stanowiącej własność Gminy, o której mowa w umowie z dnia [...] stycznia 2013 r., nie stanowi realizacji powierzonego podmiotowi niepublicznemu zadania publicznego. Tym samym nie zachodzą przesłanki do zastosowania wymienionych w art. 40 ust. 3c p.g.k. przepisów przewidujących wyjątki od zasady odpłatności za udostępnienie danych

i informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta.

W ocenie Sądu, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt K 30/12, którego sentencja została ogłoszona dnia 11 lipca 2013 r. w Dz. U. poz. 805.

W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny, na skutek rozpoznania wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, orzekł, że art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. "b" p.g.k. jest niezgodny z art. 92 ust. 1

i art. 217 Konstytucji RP. Ponadto Trybunał Konstytucyjny orzekł, że powyższy przepis traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, co jest też istotne w niniejszej sprawie, że "rozstrzygnięcie w zakresie innego terminu utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego (art. 190 ust. 3 zdanie pierwsze in fine Konstytucji RP) ma na celu ograniczoną w czasie minimalizację negatywnych systemowo następstw stwierdzenia niekonstytucyjności, przez ochronę zasad konstytucyjnych, które w warunkach niniejszej sprawy są przedkładane ponad hierarchiczną zgodność systemu prawnego. W okresie między ogłoszeniem niniejszego wyroku, a utratą mocy obowiązującej przez przepis oznaczony w jego sentencji, prawodawca zobowiązany jest dokonać stosownej zmiany prawa, aby zapewnić realizację wskazanych w niniejszym wyroku zasad konstytucyjnych. Istotnym elementem działań prawodawcy powinno być również wprowadzenie stosownych reguł intertemporalnych zmierzających do restytucji konstytucyjności tak daleko, jak to możliwe. Bezczynny prawodawczo upływ terminu wynikającego z sentencji niniejszego wyroku będzie oznaczać, że uznany za niekonstytucyjny przepis ex constitutio utraci moc obowiązującą, co z kolei może doprowadzić do wystąpienia konstytucyjnie określonych pośrednich skutków stwierdzenia hierarchicznej niezgodności norm (m.in. art. 190 ust. 4 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP). Wskazanie w sentencji na inną datę utraty mocy obowiązującej niż dzień ogłoszenia niniejszego wyroku jest niezbędne dla zapewnienia niezakłóconego poboru opłat związanych z udostępnianiem danych

i informacji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Należy podkreślić, że sama zasadność ponoszenia przedmiotowo istotnych opłat nie budzi wątpliwości. Przyjęcie innego rozwiązania skutkowałoby nieuprawnionym przysporzeniem majątkowym po stronie osób prowadzących zarobkowo działalność geodezyjną

i kartograficzną kosztem ogółu jednostek, na które zostałby przeniesiony ciężar finansowy związany z eksploatacją państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego przez podmioty prowadzące określony rodzaj działalności gospodarczej.

Ponadto utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego wraz

z ogłoszeniem niniejszego wyroku, a w konsekwencji utrata mocy obowiązującej rozporządzenia z 19 lutego 2004 r., mogłaby doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej. Korzystające z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego podmioty byłyby bowiem nadal zobowiązane do dokonania czynności konwencjonalnej, zarazem jednak brak byłoby – na gruncie obowiązujących przepisów prawa geodezyjnego – normy określającej jak należy postąpić, aby dokonać tejże czynności oraz w jakich wypadkach jest ona dokonywana, a w jakich nie.

Mając zatem na uwadze wyżej przedstawione stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że skoro Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej ww. przepisu i wyczerpująco przedstawił motywy takiego działania, to sprawę należy rozpoznać na podstawie przepisów w brzmieniu obowiązującym, aby nie doprowadzić do powstania luki konstrukcyjnej.

Odnośnie zasadności uchylenia przez organ odwoławczy punktu 2. rozstrzygnięcia organu I instancji, Sąd podziela argumentację Kolegium, zawartą na stronach 5 – 6 zaskarżonej decyzji. Rozporządzenie z dnia 19 lutego 2004 r. określa wysokość opłat za czynności geodezyjne, jednak bez kosztów sporządzenia kopii oraz aktualizacji treści mapy zasadniczej (por. Załącznik Nr 1 rozporządzenia, Postanowienia dodatkowe – pkt 9.12.). Niewątpliwie koszty związane ze sporządzeniem kopii opinii (w tej sprawie [...] zł.) nie stanowią opłaty za korzystanie z zasobu w rozumieniu ww. rozporządzenia, dlatego nie wymagają formy decyzji. Stąd w tym zakresie zasadne jest umorzenie postępowania.

W rezultacie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, czy procesowego przez organy orzekające, które miałyby istotny wpływ na wynik postępowania.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.