Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie kosztów egzekucyjnych oddala skargę.

Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w B. (dalej: zobowiązana, spółka, skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. nr [...], obejmującego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za styczeń 2014 w wysokości 119.042 zł.

Zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w "B" w W. Zawiadomienie o zajęciu doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 2 maja 2014 r., natomiast zobowiązana otrzymała odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 5 maja 2014 r. Wierzytelność stwierdzona wskazanym tytułem wykonawczym została uregulowana poprzez zapłatę w dniu 5 maja 2014 r.

Organ egzekucyjny pismem z dnia 6 maja 2014 r. zawiadomił bank o zmianie wysokości zajęcia rachunku bankowego, dokonanego zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. ograniczając je do wysokości kosztów egzekucyjnych w kwocie 7.278 zł. Przekazane przez bank środki pieniężne pokryły w całości koszty egzekucyjne przypisane do tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., co skutkowało zakończeniem w dniu 6 maja 2014r. egzekucji prowadzonej na jego podstawie.

Pismem z dnia 7 maja 2014 r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: Naczelnik US) postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. wraz z wnioskami o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie zastosowanych środków egzekucyjnych i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego i wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Strona podniosła zarzuty:

1) wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – określanej dalej jako "u.p.e.a."),

2) braku wymagalności obowiązku objętego zaskarżonym tytułem wykonawczym (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.),

3) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.),

4) zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.),

5) niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.).

Naczelnik US, działając na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014r. do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] r. - wydanym na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 6, 8, 10, art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. - odmówił uznania za zasadne zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] r.

Zawiadomieniem z dnia 5 września 2014 r. organ egzekucyjny - działając na podstawie art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. poinformował zobowiązanego o wysokości pobranych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r. kosztów egzekucyjnych w kwocie 7.278,00 zł. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 8 września 2014 r.

Następnie zobowiązany – "A" Sp. z o.o., pismem z dnia 15 września 2014 r. złożył wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. określił wysokość należnych kosztów egzekucyjnych w prowadzonym do majątku zobowiązanego postępowaniu egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego w kwocie 5.026,75-zł.

Korzystając z przysługującego prawa, spółka wniosła zażalenie.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1265/14, po ponownym rozpoznaniu zażalenia:

1) uchylił zaskarżone postanowienie w części uznania za niezasadne zarzutów: wykonania i wygaśnięcia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr [...] i orzekł o uznaniu za zasadne zarzuty wykonania i wygaśnięcia w części obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym w kwocie 37.588,00 zł oraz umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie ww. tytułu wykonawczego w części, tj. w zakresie objętym ww. zarzutami.

2) w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Jednocześnie, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., którym określono wysokość należnych kosztów egzekucyjnych w prowadzonym do majątku zobowiązanego postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r., nr [...] w kwocie 5.026,75 zł.

Pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Kolejnym pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. strona złożyła "Wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r., umorzonego w części postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 kwietnia 2015 r., doręczonym w dniu 9 kwietnia 2015 r."

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] r. działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a."), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku zobowiązanego z dnia 22 kwietnia 2015 r.

Od powyższego postanowienia strona wniosła zażalenie w treści, którego zarzuciła organowi naruszenie art. 105 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wniosku zobowiązanego z dnia 22 kwietnia 2015 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 ww. ustawy w związku art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r., po rozpatrzeniu zażalenia spółki utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść art. 105 § 1 k.p.a. wskazał, że przepis ten ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Przepis ten wskazuje na konieczność umorzenia postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

Owa bezprzedmiotowość oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, który skutkuje niemożnością wydania decyzji (postanowienia) załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada, więc w sytuacji, gdy przyznanie określonego uprawnienia stało się zbędne lub gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01).

Organ przedstawił, że z chronologii akt sprawy wynika, że:

- spółka pismem z dnia 15 września 2014 r. złożyła do Naczelnika US wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r.

- organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 18 lipca 2014 r. (w związku z wniesionym w dniu 15 września 2014 r. ww. wnioskiem zobowiązanego) określił wysokość należnych kosztów egzekucyjnych w prowadzonym do majątku zobowiązanego postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w kwocie 5.026,75 zł,

- Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. (po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego pismem z dnia 9 grudnia 2014 r.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika US z dnia [...] r.,

- organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. (w związku z kolejnym żądaniem wniesieniem pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r.). działając na podstawie art. 105 k.p.a. - umorzył postępowanie w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze całość stanu faktycznego i prawnego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadnie Naczelnik US - orzekł o umorzeniu postępowania wszczętego na wniosek zobowiązanego z dnia 22 kwietnia 2015 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość wobec braku instytucji orzekania w powyższym zakresie. Jak bowiem wynika z akt sprawy w obrocie prawnym istnieje ostateczne w toku instancji - wydane z wniosku strony z dnia 15 września 2014 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., którym określono wysokość należnych kosztów egzekucyjnych w sprawie egzekucyjnej prowadzonej do majątku zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r. Przedmiotowe postanowienie z dnia [...] r. zostało utrzymane w mocy ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Natomiast pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postępowanie w tym przedmiocie jest w toku.

Organ wyjaśnił, że decyzje (postanowienia) ostateczne, w odróżnieniu od decyzji nieostatecznych mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 16 § 1 zdanie drugie). Wobec tego kolejne pismo strony z dnia 22 kwietnia 2015 r. nie mogło stanowić podstawy do wszczęcia postępowania przewidzianego przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.) dlatego też Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie oparł się w niniejszym rozstrzygnięciu na postanowieniach art. 105 § 1 k.p.a. Przy czym zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa przesłanką umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowość tego postępowania "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej, skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość jest orzeczeniem o charakterze formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie w całości postanowień organów I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym postanowieniom zarzucono naruszenie:

1. art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. z art.. 18 u.p.e.a.

2. art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym umorzeniu postępowania z wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r.. umorzonego w części postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r.. doręczonym w dniu 9 kwietnia 2015 r.,

3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w związku z art. 105 § 1 ww. ustawy, oraz art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia.

Z treści uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia wynika, że strona skarżąca powiela w całości argumentację i zarzuty podniesione we wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz ww. zażaleniu z dnia 25 czerwca 2015 r.

Końcowo, strona skarżąca nadmieniła, że:

- pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. wniosła skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne;

- pismem z dnia 11 sierpnia 2015 r. wniosła skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r.. doręczone w dniu 14 lipca 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego zawiadomienie z dnia 5 września 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 kwietnia 2014 r. nr [...].

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 105 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Zaskarżone postanowienie nie rozstrzygało zatem co do istoty sprawy administracyjnej, w której było prowadzone postępowanie, ale stanowiła prawną formę jej zakończenia (załatwienia) w inny sposób, w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. Przesłanką wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia jest zaistnienie stanu tzw. "obiektywnej bezprzedmiotowości", tj. sytuacji, w której na skutek odpadnięcia jednego z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., sprawa będąca dotychczas przedmiotem postępowania nie może się zakończyć rozstrzygnięciem kształtującym na gruncie norm administracyjnego prawa materialnego określony stosunek prawny, a więc rozstrzygnięciem określającym w sposób władczy o prawach, obowiązkach lub uprawnieniach adresata decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1587/13).

Kluczowe zatem dla oceny legalności wydanych rozstrzygnięć było ustalenie, czy w realiach rozpoznawanej sprawy zaistniały okoliczności prowadzące do obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Wyjaśnić należy, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Posłużenie się przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowaniem "organ (...) wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Przedstawione uwagi znajdują swoje potwierdzenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 9 maja 2013 roku, II SA/Gl 1474/12; w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2013 roku, II SA/Kr 177/13; we Wrocławiu z dnia 4 marca 2013 roku, II SA/Wr 776/12; w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2013 roku, II SA/Rz 833/12; w Lublinie z dnia 8 listopada 2012 roku, II SA/Lu 725/12; w Warszawie z dnia 18 października 2012 roku, II SA/Wa 442/12 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zauważyć należy, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce m.in. w sytuacji, gdy sprawa administracyjna zawisła przed organem, została już uprzednio rozstrzygnięta pozostającą w obiegu prawnym ostateczną decyzją administracyjną.

Odnosząc się do tak przedstawionej kwestii sąd podzielił stanowisko organów, że nie było możliwe merytoryczne rozpoznanie sprawy, z uwagi na fakt wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia z dnia [...] r. którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. określające wysokość należnych kosztów egzekucyjnych w związku z prowadzonym do majątku zobowiązanego postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W tej sytuacji kolejny wniosek spółki dotyczący kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22 kwietnia 2014 r. należało uznać za bezprzedmiotowy na podstawie art. 105 k.p.a. Prowadzenie bowiem kolejnego postępowania dotyczącego tej samej materii jest prawnie niedopuszczalne, gdyż wydanie w takim stanie faktycznym i prawnym kolejnej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, byłoby obarczone kwalifikowaną wadą prawną opisaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., prowadzącą do jej nieważności od chwili wydania (skutek ex tunc).

Skoro wskazywane postanowienie pozostaje nadal w obrocie prawnym (co wynika z niespornych ustaleń organu, a także z okoliczności znanych Sądowi z urzędu, takich jak wydanie w dniu 7 października 2015 r. wyroku oddalającego skargę spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych) zatem do czasu jego wyeliminowania, wykluczona jest prawna możliwość prowadzenia w tym względzie postępowania i podejmowania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ta okoliczność z kolei przesądziła o sposobie załatwienia rozpoznawanej sprawy, gdyż implikowała wydanie przez organ rozstrzygnięcia o treści przewidzianej dyspozycją normy prawnej zawartej w przepisie art. 105 § 1 k.p.a., a więc o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Skoro zatem organ pierwszej instancji podjął o tej treści rozstrzygnięcie, to jego działaniu nie można skutecznie zarzucić naruszenia prawa. W konsekwencji także za zgodne z prawem, a zwłaszcza z ww. przepisem, uznać należy utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę.