Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.Ż. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2810/13 odrzucającego skargę Z.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 25 września 2013 r. Nr [..] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2810/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 25 września 2013 r. Nr [..]w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Płocku decyzją z dnia 25 września 2013r. Nr [..]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [..]z dnia 28 grudnia 2011 r. Nr 8121[..]o odmowie przyznania zasiłku celowego w wysokości do 6000 złotych z tytułu zdarzenia losowego.

Jak wynika z akt sprawy powyższa decyzja została odebrana przez skarżącą w dniu 27 września 2013 r.

W dniu 29 października 2013 r. Z.Ż., działająca przez pełnomocnika radcę prawnego Ł.B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 25 września 2013 r.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji wyjaśnił, iż stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja doręczona została stronie skarżącej w dniu 27 września 2013 r.

Wobec powyższego trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi - określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. - upływał dla skarżącej w dniu 28 października 2013 r. i najdalej w tej dacie skarżąca winna nadać skargę w urzędzie pocztowym lub złożyć ją bezpośrednio w kancelarii organu, który wydał zaskarżony akt. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa skarga nadana została w dniu 29 października 2013 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Z.Ż., zaskarżając je w całości zarzuciła mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu, w sytuacji, gdy organ administracji w ogóle nie doręczył przedmiotowej decyzji prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi, przez co nie weszła ona do obrotu prawnego i nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi z powołaniem się na przekroczenie terminu do jej wniesienia;

2) art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż pełnomocnik skarżącej nie dochował terminu do wniesienia skargi, pomimo iż z treścią niedoręczonej mu przez organ decyzji zapoznał się w dniu 1 października 2013 r., a skargę wniósł w dniu 29 października 2013 r., czego konsekwencją było niezasadne odrzucenie skargi;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego wyrażające się w przyjęciu, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.

Zgodnie z treścią art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczenia wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (postanowienie SN z 09.9.1993 r. III ARN 45/93, OSNCP z 1994 r., nr 5, poz. 112). Przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego czynności procesowych nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. Termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przez stronę, za którą działa pełnomocnik, rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia doręczenia rozstrzygnięcia pełnomocnikowi, choćby wcześniej zostało doręczone stronie (postanowienia SN z: 6.4.2000 r,. III RN 157/99, OSNP 2001/3/61; 7.11.2002, III RN/191/01, OSNP 2003/23/558). Doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych – przede wszystkim nie jest zdarzeniem, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (postanowienie WSA w Warszawie z 16 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1855/07, cbosa).

Z akt sprawy, przesłanych wraz ze skargą wynika, iż w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Płocku Z.Z. reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Powyższa okoliczność wynika w sposób jednoznaczny z pisma r. pr. Ł.B. z dnia 22 sierpnia 2013 r., którym wyżej wymieniony poinformował organ, iż został ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej w postępowaniach dotyczących przyznania jej zasiłku celowego oraz załączył do powyższego pisma odpis pełnomocnictwa (k- 86 akt administracyjnych).

Należy zauważyć, iż pomimo tego wskazania decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 25 września 2013 r. została wysłana jedynie na adres skarżącej. Nie można zatem uznać, iż została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony i że w dacie doręczenia rozpoczął się bieg do wniesienia skargi na tę decyzję, bowiem przy jej doręczaniu naruszono art. 40 § 2 k.p.a. Termin na wniesienie skargi do Sądu I instancji winien być liczony od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika skarżącej.

W tej sytuacji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji obciążał obowiązek wnikliwego wyjaśnienia okoliczności dotyczących doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej, jako okoliczności istotnych dla podjęcia kwestionowanego postanowienia.

Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ unormowanie zawarte w art. 203 i 204 P.p.s.a., dotyczące zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, nie odnosi się do postanowień uwzględniających skargę kasacyjną na postanowienia sądów pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, tj. o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania. Oznacza to, że koszty postępowania kasacyjnego, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia skargi, podlegają rozliczeniu w zależności od wyniku postępowania ze skargi w rozumieniu przepisów art. 199 - 200 P.p.s.a.