Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi P. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 295,20,- (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20,- (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Zarząd Dróg Miejskich w P., postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 roku, powołując upoważnienie do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących zarządzania drogami, a szczególności wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), nie uwzględnił zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczenia przez zobowiązanego M. P. opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania.

W uzasadnieniu postanowienia, powołując korespondencję prowadzoną z zobowiązanym jeszcze przede wszczęciem egzekucji, ZDM wyjaśnił, że podczas przeprowadzonej wizji w terenie, udokumentowanej zdjęciami fotograficznymi, ustalono, iż miejsce postoju pojazdu bez wniesienia stosownej opłaty znajdowało się w prawidłowo wyznaczonej i prawidłowo oznakowanej strefie płatnego parkowania. W ocenie organu, ponad wszelką wątpliwość stwierdzono, że pojazd został zaparkowany w miejscu, w którym należało wnieść opłatę. Osoby niepełnosprawne posiadające kartę parkingową mogą niestosować się do niektórych znaków drogowych. Wśród tych znaków, nie znajduje się jednak znak D-44 "Strefa płatnego parkowania" i znak D-45 "Koniec strefy płatnego parkowania". Jedynymi miejscami, gdzie opłata nie jest wymagana są stosownie oznakowane zastrzeżone miejsca postojowe tzw. koperty. Brak wolnych "kopert" nie stanowi podstawy do bezpłatnego parkowania pojazdu w pozostałym obszarze strefy płatnego parkowania.

Zobowiązany skorzystał z prawa wniesienie zażalenia i zażądał zwrotu już wyegzekwowanej opłaty, zwrotu kosztów prowadzonej korespondencji oraz naprawienia wyrządzonych szkód moralnych. Wskazał przy tym, że niesłusznie został obciążony opłatą dodatkową bowiem miejsce, gdzie zaparkował pojazd nie było miejscem z wjazdem i wyjazdem; znajdowało się za drzewem i poza Fiatem 126p żaden innych samochód nie mógł w to miejsce trafić.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 roku, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podzieliło ustalenia faktyczne wierzyciela. W ocenie organu II instancji bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, że samochód parkował za drzewem, gdzie zarówno wjazd, jak i wyjazd były utrudnione. Materiał zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, że zobowiązany pozostawił pojazd w strefie płatnego parkowania. W strefie tej zabroniony jest postój pojazdu bez wniesienia opłaty, z wyjątkiem postoju pojazdów osób lub jednostek, dla których ustalona została zerowa stawka opłaty oraz postój pojazdów komunikacji publicznej na wyznaczonych dla nich miejscach.

Organ odwoławczy uznał, że bezzasadne jest żądanie zwrotu wyegzekwowanej opłaty. Za bezpodstawne organ uznał żądania zwrotu kosztów związanych z prowadzeniem korespondencji oraz naprawienia szkód moralnych.

M. P. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący nie zgadza się, zarówno z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i z poprzedzającym je postanowieniem wydanym przez Zarząd Dróg Miejskich.

Zarzucił przy tym, że pracownicy administracji publicznej nie dopełnili obowiązków poprzez brak przygotowania miejsca na postój dla inwalidów w bardzo ruchliwym miejscu (przy szpitalu). Skarżący podniósł zarzut braku dowodów winy oraz domagania się nieprawnej opłaty po ponad dwóch latach.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżący wyjaśnił, że powołując się w szczególności na przepis art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137) wskazał, że zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

Skarżący uznał, że stosując się do powołanego przepisu z braku miejsca przygotowanego dla inwalidy/kombatanta pozostawił pojazd z uwidocznioną kartą parkingową inwalidy w miejscu częściowo przeznaczonym dla inwalidy, a częściowo w miejscu nieprzystosowany do płatnego postoju. Dwa koła pojazdu znajdowały się na chodniku, a pozostała część w wolnym miejscu. Skarżący zaznaczył, że w tym dniu, tj. 24 marca 2010 roku, brak było miejsca dla inwalidy, dlatego z konieczności pozostawił pojazd poza strefą płatnego parkowania. Zdaniem Skarżącego miejsce zaparkowania pojazdu jest wyłączone ze strefy płatnego parkowania, gdyż jest węższe od pozostałych miejsc, odgrodzone stałym krawężnikiem, a drzewo utrudnia wjazd i wyjazd.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Organ podkreślił przy tym, że brak dostatecznej ilości miejsc parkingowych dla inwalidów nie może decydować o zwolnieniu z opłaty za parkowanie w ramach strefy ograniczonego parkowania. Zaznaczył także, że zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych przedmiotowe opłaty przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata winna zostać uiszczona.

Na rozprawie Skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w skardze. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu podkreślił, że skarżący nie parkował w strefie płatnego postoju, lecz pomiędzy wyznaczonymi miejscami. Ponadto zakwestionował sposób zawiadomienia o nieopłaconym postoju i to w terminie 2 lat od czasu zdarzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) Sądy Administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Natomiast w myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części , jeżeli stwierdzi :

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c) inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie ma uzasadnionych postaw.

Sąd nie stwierdził, ani naruszenia prawa uzasadniającego wznowienie postępowania, ani przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Sądu organy działały zgodnie z prawem materialnym oraz bez naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść wdanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do argumentów podnoszonych przez Skarżącego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. 2007r. nr 19, poz. 115 ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę za parkowanie można pobierać za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo – 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Kompetencję do ustanowienia strefy płatnego parkowania ustawodawca powierzył radzie gminy (radzie miasta), która podejmuje w tym zakresie uchwałę – 13b ust. 3 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

Rada Miasta Poznań skorzystała z ustawowego upoważnienia i ustanowiła strefę płatnego parkowania. Podstrefę A (czerwona) wyznacza koryto rzeki Warty oraz ulice: Królowej Jadwigi, Towarowa, Dworcowa, tory kolejowe od Mostu Dworcowego do mostu kolejowego na Warcie - Uchwała Rady Miasta Poznania Nr XXXIV/269/IV/2003 z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania (Dz. U. Woj. Wlkp. 2003 nr 191, poz. 3562).

Wskazać przy tym należy, że akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organu, który go ustanowił - art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.).

Sąd podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanych postanowień, że osoby niepełnosprawne posiadające kartę parkingową mogą niestosować się do niektórych znaków drogowych. Wśród tych znaków, nie znajduje się jednak znak D-44 "Strefa płatnego parkowania" i znak D-45 "Koniec strefy płatnego parkowania". Jedynymi miejscami, gdzie opłata nie jest wymagana są stosownie oznakowane zastrzeżone miejsca postojowe tzw. koperty. Stąd umieszczenie za przednią szybą pojazdu karty parkingowej osoby niepełnosprawnej nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie. Brak wolnych "kopert" nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty za parkowania pojazdu w płatnym obszarze strefy płatnego parkowania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137).

Skoro strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, to opłatą za parkowanie może zostać objęte każde miejsce postojowe, które może być lub faktycznie jest wykorzystywanie przez użytkowników dróg publicznych, jako miejsce do parkowania pojazdów samochodowych. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że bez znaczenia dla sprawy jest objęcie obowiązkiem uiszczenia opłaty za parkowanie miejsca postojowego znajdującego się za drzewem, gdzie wjazd i wyjazd są utrudnione. Postój odbywał się w granicach wyznaczonych białą linią, jako miejsce płatnej strefy parkowania. Pozostawienie pojazdu samochodowego w miejscu, gdzie obowiązują opłaty za parkowanie aktualizuje obowiązek wniesienie takiej opłaty.

Analiza materiałów zgromadzonych w aktach sprawy potwierdza, że w dniu 24 marca 2010 roku o godz. 11.30 Skarżący parkował samochód osobowy Fiat 126p o nr rej.[...] przy ul. [...] w P. w miejscu oznaczonym znakami poziomymi i pionowymi jako strefa płatnego parkowania. Skarżący nie uiścił opłaty za parkowanie i nie pozostawił pojazdu w miejscu wyłączonym z obowiązku uiszczenia tej opłaty, czyli na tzw. kopercie. Taki stan faktyczny potwierdza także Skarżący, między innymi, w piśmie z dnia 30 kwietnia 2012 roku, gdzie stwierdza, że miejsce, w którym pozostawił pojazd znajdowało się w strefie płatnego parkowania.

Argumentacja, że pojazd nie parkował w strefie, lecz pomiędzy wyznaczonymi miejscami, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie uzasadnia twierdzeń Skarżącego, co do tego, że "dwa koła pojazdu znajdowały się na chodniku, a pozostała część w wolnym miejscu".

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, co do tego, że Skarżący miał obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w rozumieniu art. 13 ust. 1 oraz art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Brak uiszczenia tej opłaty uzasadniał pobranie opłaty dodatkowej – art. 13f ust.1-3 ustawy o drogach publicznych w związku z § 8 ust. 1-2 oraz § 22 ust. 1 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania - Uchwała Rady Miasta Poznania Nr XXXIV/269/IV/2003 z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania.

Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym opłata powinna zostać uiszczona – art. 40d ust. 3 ustawy o drogach publicznych, czyli na gruncie kontrolowanej sprawy z dniem 31 grudnia 2015 roku. Opłaty określone w art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarząd Dróg Miejskich w P. nie naruszył prawa tym, że doprowadził do zrealizowania przedmiotowego obowiązku w trybie egzekucji administracyjnej – art. 13 f ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Mając powyższe na uwadze, skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.).