Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Łd 465/12 w sprawie ze skargi "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "T." sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością T. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Stan sprawy Sąd przedstawił następująco:

Decyzją z dnia 7 czerwca 2010 r. Prezydent Miasta L. określił skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w wysokości 572.295 zł w podatku od nieruchomości położonych w L., m.in. przy ul. [...] (dz. nr 90/20) oraz ul. [...] (dz. nr 28/39).

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, wskazując, że części nieruchomości nie można uznać za budynki ze względu na brak wszystkich elementów konstytutywnych, tj. przegród i dachu. Ponadto Spółka argumentowała, że ze względów technicznych nie ma możliwości wykorzystania przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia 6 grudnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu pierwszej instancji ze względu na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego.

W oparciu o zebrany ponownie materiał dowodowy, przeprowadzoną kontrolę podatkową, oględziny nieruchomości i obiektów budowlanych Spółki, decyzją z dnia 2 listopada 2011 r. Prezydent Miasta L. określił jej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości 298.843 zł.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wskazując, że sam fakt objęcia przez przedsiębiorcę nieruchomości we władanie powoduje, że staje się on posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.), a zatem także obiekty niewykorzystywane w danym momencie oraz takie, na których prowadzona jest działalność innego rodzaju, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Tym samym, co do zasady, każda nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy winna być opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkami wynikającymi z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Odnosząc się do zarzutu, iż nieruchomości nie stanowiły budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że występowanie dziur w pokryciach dachowych czy stropach na skutek zaniedbań obecnego lub poprzedniego właściciela, a nawet czasowe zdjęcie pokrycia dachowego, czy też części ścian zewnętrznych, nie oznacza, ze obiekt przestał być budynkiem w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Skoro obiekt posiada fundamenty, przegrody budowlane, dach, a ich czasowe usunięcie podczas prowadzonych prac budowlanych stanowi jedynie realizację prac budowlanych, nie jest natomiast trwałym pozbawieniem budynku jego cech konstytutywnych, należy go zakwalifikować dla celów podatkowych jako budynek. W sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego ustalono w sposób jednoznaczny, że sporne obiekty stanowią budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i nie zachodziła potrzeba zasięgania dodatkowo opinii biegłego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stwierdził, że organy podatkowe w toku postępowania zebrały obszerny materiał dowodowy i dokonały jego wszechstronnej oceny. Ocena tego materiału została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania. W szczególności zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że na nieruchomościach przy ul. [...] i ul. [...] w L. znajdują się budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nieruchomość przy ul. [...] w L. została nabyta przez Spółkę w 2006 roku. Od tego czasu pomieszczenia w budynkach na tej działce są stale wynajmowane innym podmiotom (w budynku frontowym na wszystkich kondygnacjach). To, że nie wszystkie pomieszczenia są wynajmowane, nie oznacza, że obiekt nie posiada cech budynku. Stwierdzone ubytki w ścianach zewnętrznych czy stropach oraz dziury w poszyciu dachowym nie pozbawiają obiektu cech budynku. Niewątpliwie w 2009 roku budynek frontowy przy ul. [...] w L. posiadał konstrukcję dachu. Przeprowadzane prace remontowe związane z naprawą poszycia dachowego nie są równoznaczne ze stwierdzeniem, ze budynek nie posiada dachu. Również w sposób dostateczny wyjaśniono, jaki był stan techniczny nieruchomości przy ul. [...] w L., gdzie Spółka także wynajmowała część pomieszczeń innym podmiotom gospodarczym. Znajdujące się tam budynki również posiadały dach, a przeprowadzane prace remontowe dotyczyły położenia folii i papy na istniejącej, drewnianej jego konstrukcji. Jedynie z uwagi na zły stan techniczny i brak niezbędnych instalacji organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że pomieszczenia znajdujące się na II i III kondygnacji budynku produkcyjnego nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Sąd zaaprobował stanowisko, że prowadzenie remontów czy napraw w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części w związku z przeprowadzanymi remontami, czy pracami adaptacyjnymi nie oznacza jeszcze, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wyłączenie z zakresu opodatkowania budynków ze względów technicznych może dotyczyć sytuacji, gdy budynek nie może być wykorzystany w działalności gospodarczej w sposób trwały i niezależnie od woli podatnika.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1. art. 133 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie za podstawę zaskarżonego wyroku wadliwych ustaleń faktycznych dotyczących stanu technicznego spornych obiektów budowlanych, które nie znajdowały odzwierciedlenia w aktach sprawy;

2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 180 § 1 O.p. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie z uwagi na to, że organ podatkowy ni uwzględnił wniosku dowodowego skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa,

3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 O.p. przez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie wobec tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz prawdy materialnej;

4. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 O.p. w zakresie, w jakim Sąd I instancji oddalił skargę, mimo, że zasługiwała ona na uwzględnienie wobec tego, iż u podstaw zaskarżonej decyzji leżało całkowicie arbitralne oraz dokonane bez jakichkolwiek wiadomości specjalnych, a w sprzeczności z pozostałą dokumentacją sporządzoną przez uprawnionych inżynierów budownictwa, uznanie, iż mimo częściowego braku ścian zewnętrznych oraz częściowego braku dachu, obiekty budowlane w dalszym ciągu rzekomo posiadają kompletny dach, oraz przegrody budowlane wydzielające te obiekty z przestrzeni w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.;

5. art. 134 § 1 P.p.s.a. przez brak pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w tym w istocie nie rozpoznania nawet części zarzutów wprost podnoszonych w treści skargi,

6. art. 1 § 1 w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.) przez "oparcie przez Sąd I instancji zaskarżonego wyroku na własnych ustaleniach, w sytuacji, gdy Sąd I instancji był uprawniony wyłącznie do dokonania kontroli działalności organu podatkowego pod względem zgodności z prawem".

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 1a ust. 1 pkt 1 przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że sporne obiekty mieściły się w zakresie ustawowej definicji budynku,

2. art. 1a ust. pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że:

- większość powierzchni II i III piętra częściowo podpiwniczonego czterokondygnacyjnego frontowego obiektu budowlanego, położonego w L., przy ul. [...], o łącznej obecnej powierzchni użytkowej 7.433,72 m² (wg kartoteki budynków posiadającego nr 277) w okresie opodatkowania od dnia 1 stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. była i mogła być w całości wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w sytuacji, gdy powierzchnie te z uwagi choćby na brak ich kompletnego zadaszenia oraz występujące braki części ścian zewnętrznych w okresie opodatkowania nie mogły być i nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej,

- jedynie powierzchnia 1.405 m2 obiektu budowlanego położonego w L., przy ul. [...], nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w sytuacji, gdy wyliczenie tej powierzchni nie wynika z materiału dowodowego.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozbudowane zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się w istocie do kwestionowania przez skarżącą prawidłowości kontroli przeprowadzonej w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zakresie stanu faktycznego sprawy. W szczególności Sąd ten miał popełnić szereg błędów, oceniając ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe. Zastrzeżenia skarżącej wzbudziła zwłaszcza ocena dwóch okoliczności odnoszących się do nieruchomości, będących w jej posiadaniu, a mianowicie uznania, że są one budynkami oraz że nie zachodziła przesłanka niemożności wykorzystywania ich w działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi kontrola sądowoadministacyjna, której ustalenia odzwierciedlono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była prawidłowa. Organy podatkowe w sposób jednoznaczny wykazały, że skarżąca jest przedsiębiorcą, a przedmiotem jej działalności jest kupno, zagospodarowanie, sprzedaż i wynajem nieruchomości. W 2009 r. skarżąca była użytkownikiem wieczystym gruntów i właścicielem budynków i budowli przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w L.. Słusznie Sąd zaaprobował ustalenia, że nieruchomości te należało uznać za budynki w rozumieniu przepisów podatkowych, a także, że nie zaistniały w sprawie względy techniczne, które wykluczałyby zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Budynkiem na mocy art. 1a ust. 1 u.o.p.l. jest bowiem obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Na mocy art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Niewątpliwie w 2009 r. sporne obiekty budowlane posiadały konstrukcję dachu, ściany, przegrody wewnętrzne i fundamenty, tj. były trwałe związane z gruntem i wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych; miały też fundamenty i dach. Powyższe wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to protokołu oględzin nieruchomości, operatu szacunkowego, protokołu z kontroli okresowej stanu technicznego budynku, protokołu okresowego przeglądu technicznego obiektu – które to protokoły i operat sporządzone zostały przez inżynierów budownictwa. Oceny tej nie zmienia zły stan techniczny budynku, bowiem ubytki w ścianach czy dachu, nie pozbawiają obiektu cech budynku. Przeciwnie – skoro w ścianach i dachu stwierdzono ubytki, oznacza to, że zarówno ściany, jak i dach istniały, choć były technicznie niedoskonałe. Skoro bowiem dla kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku istotne jest istnienie dachu i ścian, a nie doskonałość techniczna tych elementów, samo stwierdzenie ich istnienia przesądza o kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynku.

Ponadto i przede wszystkim charakter spornych obiektów budowlanych wynika z treści zapisów w ewidencji budynków, w której oznaczono je jako "budynki przemysłowe" (wypis z rejestru budynków znajduje się w aktach sprawy). Przypomnieć w tym miejscu należy o utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądach w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. Unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a i e u.p.o.l. w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: P.g.k.) nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z tej ewidencji, jeżeli znajdują się w niej informacje istotne dla odtworzenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Zasada ta jest ugruntowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Dla przykładu, w wyroku z dnia 11 lipca 2012 r. (II FSK 2632/10) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. W innym wyroku, z dnia 20 czerwca 2012 r. (II FSK 2511/10) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ewidencja gruntów i budynków nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej. Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 P.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 lutego 2012 r. (II FPS 4/11), wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 P.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Należy dodać, że organy podatkowe mogą wyjątkowo odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów, ale tylko wówczas, gdy na podstawie art. 194 § 3 O.p. przeciwko ewidencji zostanie przeprowadzony przeciwdowód i gdy dojdą do wniosku, że dane z niej wynikające są zdezaktualizowane, a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów, zostały pominięte. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca.

Skarżąca Spółka zarzuciła, że organy podatkowe zaniechały obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności związanych ze złym stanem technicznym spornych budynków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny jednak w sposób szczegółowy wykazał, że postępowanie odwoławcze było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w toku tego postępowania podejmowano wszelkie niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy. Wykazano, że organ dokonał prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego oraz jego oceny, jak też przeprowadził wszechstronną ocenę poczynionych ustaleń.

Co się tyczy zarzutu, że posiadane przez skarżącą budynki nie mogły w całości stanowić przedmiotu opodatkowania z uwagi na niemożność ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, należy przypomnieć, ze w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec brzmienia przepisu podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie rzeczywiście prowadzona, ale to, czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy części nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względy techniczne", których zaistnienie wyklucza wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Należy jednak przyjąć ze względu na ratio legis wprowadzenia tej konstrukcji prawnej, że chodzi o zmniejszenie obciążeń podatkowych tych podmiotów gospodarczych, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy, analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zauważyć należy, że sporne obiekty nie zostały całkowicie wyłączone przez skarżącą z eksploatacji gospodarczej, skoro określone ich części wynajmowała innym podmiotom. W piśmiennictwie wskazuje się (zob. L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny, Warszawa 2008, Komentarz do art. 1a, LEX), że jeżeli stan techniczny budynku jest katastrofalny i grozi zawaleniem, bez odwoływania się do prawa budowlanego należy stwierdzić, że nie może tam być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych. W rozpoznawanej sprawie zły stan techniczny dotyczył jedynie fragmentów budynków i nie miał charakteru trwałego, potwierdzonego np. decyzjami organu nadzoru budowlanego, wydanymi w trybie art. 68 (budynek bezpośrednio grozi zawaleniem) czy 66 ust. 1 pkt 1 (może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska) i 2 (jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku) Prawa budowlanego. Już z tego względu w sprawie nie zaistniała przesłanka, "względów technicznych", o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., pomijając już okoliczność, że zły stan techniczny budynków nie stanowił okoliczności niezależnej od podatnika i trwałej, gdyż to od skarżącej Spółki zależało, w jakim stanie technicznym budynki się znajdowały – pomijając już, że utrzymywanie posiadanych obiektów w należytym stanie technicznym było jej prawnym obowiązkiem. Uzupełnienie ubytków w ścianach czy w dachu jest tylko kwestią woli i chęci poniesienia nakładu, nie ma więc cechy okoliczności od podatnika niezależnej i trwałej.

W związku z powyższym, a także ze względu na nieadekwatność przytoczonych i przyporządkowanych do poszczególnych zarzutów podstaw kasacyjnych, nie znajdują uzasadnienia zarówno podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

W szczególności chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie za podstawę zaskarżonego wyroku wadliwych ustaleń faktycznych, jako że przepis ten odnosi się do obowiązku wyrokowania przez sad administracyjny po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy, a nie do ewentualnej akceptacji wadliwych ustaleń faktycznych. Z kolei zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 188, art. 197 § 1 i art. 180 § 1 O.p. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ podatkowy nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, nie jest zasadny ze względu na wszechstronność i zupełność poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, czyniących zbędnym dalsze postępowanie dowodowe, w tym w zakresie dotyczącym wiadomości specjalnych. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i 191 O.p. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady prawdy materialnej, ponieważ wbrew twierdzeniu skarżącej żadna z wymienionych zasad postępowania podatkowego nie została naruszona. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 O.p. przez oddalenie skargi w sytuacji uznania bez wiadomości specjalnych i w sprzeczności z dokumentacja sporządzona przez inżynierów budownictwa, iż mimo częściowego braku ścian zewnętrznych oraz częściowego braku dachu, obiekty budowlane w dalszym ciągu rzekomo posiadają kompletny dach, oraz przegrody budowlane wydzielające te obiekty z przestrzeni w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., ponieważ wbrew stanowisku skarżącej zarówno organy podatkowe, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, przyjęły, że ściany i dach nie były kompletne, niemniej nie budzi wątpliwości ich istnienie (co skarżąca przyznaje nawet w formule omawianego zarzutu), co świadczy, że wyposażone w nie obiekty są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wreszcie, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. przez brak pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w tym nierozpoznania części zarzutów podniesionych w skardze, a także oparcia się przez Sąd na własnych ustaleniach, w sytuacji, gdy był on uprawniony wyłącznie do dokonania kontroli działalności organu podatkowego pod względem zgodności z prawem – albowiem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w niezbędnym zakresie odniósł się do problemów podniesionych w skardze i wywiązał się z obowiązku dokonania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Można jedynie dodać, że sposób formułowania zarzutów, zarówno jeśli chodzi o skargę, jak i – być może w jeszcze większym stopniu – jeśli chodzi o skargę kasacyjną, nie sprzyja przejrzystości prezentowania twierdzeń skarżącej, niemniej istota podniesionych przez nią zarzutów została zbadana w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia; negatywny z punktu widzenia strony wynik kontroli działalności administracji publicznej nie oznacza, że przeprowadzający tę kontrolę sąd administracyjny dopuszcza się naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., które to przepisy maja charakter jedynie ustrojowo-kompetencyjny.

Bezzasadne są również zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że sporne obiekty mieściły się w zakresie ustawowej definicji budynku oraz art. 1a ust. pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że posiadane przez skarżącą obiekty budowlane mogły być w całości wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Odwołując się do przeprowadzonych wcześniej rozważań wypada powtórzyć, że posiadane przez skarżącą obiekty budowlane były budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., bowiem stanowiły obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, jak również, że budynki te nie spełniały kryterium wyłączenia ich z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na niemożność wykorzystywania ich w tej działalności ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż ich stan techniczny zależał od woli skarżącej, nie miał więc cechy okoliczności niezależnej od skarżącej, obiektywnej i trwałej.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 490).