Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA - del. Alina Rzepecka (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1146/18 w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od W. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1146/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu

na rozprawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę W. J. (dalej: skarżący, strona)

na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: DIAS, organ)

z 12 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych

za 2012 r. Wyrok (podobnie, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl/.

Strona w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła na podstawie: I. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. art. 145

§ 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej, przez akceptację

nie uznania przez organy za koszt uzyskania przychodów całej wartości odpisów amortyzacyjnych nieruchomości w G., w sytuacji nabycia dwóch składników majątku za jedną kwotę, podczas gdy rolą organów było oszacowanie wartości początkowej składnika podlegającego amortyzacji. II. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenia przepisów prawa materialnego: 1. art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22g ust. 1 oraz art.. 22c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.

z 2000 r., nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.) przez nie uznanie za koszt uzyskania przychodów całości odpisów amortyzacyjnych dotyczących nieruchomości położonej w G, ul. H.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.), oraz zasądzenie od DIAS na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a wniósł

o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

Wstępnie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 193 zdanie drugie p.p.s.a.,

w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył treść niniejszego uzasadnienia do oceny prawnej zarzutów kasacyjnych.

W tej sprawie spór na obecnym etapie postępowania dotyczy generalnie jednej kwestii. Strona nie zgodziła się z Sądem, podzielającym stanowisko organów, że

w zakresie uznania za koszt uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynku znajdującego się w G., ul H., wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu podlegała cała wartość dokonywanych przez nią odpisów amortyzacyjnych, a nie jedynie ich zwyżona cześć. W jej przekonaniu, "mając na uwadze postanowienia art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej - rolą organów podatkowych było określenie wartości odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodów".

Dla porządku należy zaznaczyć, że w stanie faktycznym sprawy nieruchomość położoną w G. przy ul. H. skarżący nabył na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z 11 grudnia 2009 r. - umowa przeniesienia nieruchomości w celu zwolnienia z długu. Z zapisów tego dokumentu wynikało, że skarżący przekazał

T. H. reprezentującemu spółkę L. z siedzibą w G. kwotę

w wysokości 620 000,00 zł. na zakup 3000 sztuk umywalek firmy M. Wobec nie wywiązania się spółki z ww. zakupu i nie zwrócenia zaliczki T. H. przeniósł na stronę prawo użytkowania wieczystego działki nr [...], obszaru 1.503,00 m2 położonej w G. przy ul. H., na której posadowiony jest stanowiący odrębną nieruchomość budynek administracyjno-biurowy o powierzchni 2.050 m2. Z treści ww. aktu notarialnego wynikało też, że firma L. nabyła przedmiotową nieruchomość

18 marca 2009 r., również celem zwolnienia się z długu. Tak więc, z treści aktu notarialnego z 11 grudnia 2009 r. wynikało, że przedmiotem nabycia były dwa składniki inwentarzowe.

Przed odniesieniem się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej

trzeba nadto przypomnieć utrwalone już zasady dotyczące jej sporządzania. Przede wszystkim, skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wynikające z art. 183 § 1 zdanie pierwsze ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza, że zakres kontroli dokonywanej przez ten

Sąd określa autor skargi kasacyjnej wskazując naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 174 p.p.s.a., można ją oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny nie może samodzielnie uzupełnić skargi kasacyjnej ani o przepisy, których w niej nie wskazano jako naruszone, ani o argumenty służące uzasadnieniu zarzutów. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży, zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Z kolei, przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie

(art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych.

Wniesiona skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Przedstawione powyżej spostrzeżenia o charakterze porządkującym były konieczne z uwagi na treść sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie, o czym poniżej.

W ramach pkt 1 dotyczącego naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej wymienił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej. Ostatni z ww. przepisów składa się z kilku jednostek redakcyjnych, każda

o innej zawartości normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów (jak w niniejszym przypadku)

i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 23 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3878/13). Brak precyzyjnego wskazania, który punkt tego przepisu został naruszony, czyni zarzut ten nie poddający się kontroli sądu kasacyjnego.

Powyższą ocenę wzmacnia dodatkowo fakt, że zarzut ten nie został również z należytą wnikliwością uzasadniony. Jak zostało to już powyżej podkreślone, kluczowe dla realizacji kontroli instancyjnej pozostają nie tylko sformułowane przez stronę podstawy kasacyjne, ale także prezentowana na ich poparcie argumentacja. Uzasadnienie powinno być skorelowane z podstawami kasacyjnymi i sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi. Pożądane jest powiązanie systematyki przyjętej w zarzutach kasacyjnych z wywodami uzasadnienia. To czyni bowiem punkt widzenia autora wniesionego środka zaskarżenia czytelnym. Tymczasem, rozpatrywana skarga kasacyjna cech tych nie posiada. Strona nie dość, że przedstawiła łączne motywy do zarzutów sformułowanych w ramach obu podstaw kasacyjnych, co powoduje brak koniecznej w tym przypadku klarowności w zakresie granic opisu przebiegu postępowania, wyjaśnienia treści zarzucanych przepisów – oddzielnie co do prawa procesowego i materialnego

– i powiązania ich w sposób precyzyjny z konkretnymi okolicznościami stanu faktycznego [w związku z którymi doszło do uchybienia tym normom], to ograniczyła się jedynie do wymienienia tego przepisu na k - 3 skargi kasacyjnej w ramach ogólnej informacji na czym polega spór, oraz na k - 4 w zakresie podsumowania, że obowiązkiem organów podatkowych było ustalenie prawidłowej wartości odpisów amortyzacyjnych z zastosowanie tej normy prawnej. Skarżący kwestionując stanowisko organów, nie przedstawił jakichkolwiek rozważań, które potwierdzałyby zasadność jego racji, co do naruszenia przez organy art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie rzeczy, zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego należało uznać za chybiony.

W konsekwencji, wobec niepodważenia w skardze kasacyjnej ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego, dla oceny zarzutów w zakresie prawa materialnego miarodajny jest tenże stan faktyczny.

Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że i w tym zakresie brak jest odpowiednio merytorycznego

i czytelnego uzasadnienia. Pomijając już zupełnie ewidentny brak wskazania

w podstawach kasacyjnych, czy doszło do naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, czy przez niewłaściwe zastosowanie, to stwierdzić należy, że samo uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera jakiejkolwiek analizy prawnej powołanych przepisów prawa materialnego. Wyjaśnić trzeba, że zarzut "błędnej wykładni prawa" to zarzut mylnego zrozumienia treści przepisu przez sąd pierwszej instancji. Wymaga on

- aby mógł być rozpatrzony - wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu, którego zarzut kasacyjny dotyczy i jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, co oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej. Z kolei, zarzut "niewłaściwego zastosowania" prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak powinien być on stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innymi słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd, rozumiane jest jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na względzie argumenty powołane w skardze kasacyjnej, uprawnionym jest stwierdzenie, że w istocie kasator nie kwestionuje sposobu rozumienia przepisów - art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22g ust. 1 oraz 22c ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.f., lecz ich błędne zastosowanie bądź nie zastosowanie

w ustalonym stanie faktycznym. (tj. uchylenie się organów od obowiązku ustalenia prawidłowej wartości odpisów amortyzacyjnych z zastosowaniem art. 23 Ordynacji podatkowej).

Jak zostało to natomiast powyżej wyjaśnione, taki sposób naruszenia norm prawnych – zasadniczo i każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to, że brak jest możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 5 lutego 2016 r., sygn. akt I GSK 942/14.). W niniejszej sprawie, co wykazano powyżej, warunek ten nie został spełniony. Argumenty powoływane przez stronę w motywach skargi kasacyjnej cechuje znaczna ogólnikowość. Brak jest jakiegokolwiek odniesienia do zgromadzonych

w toku postępowania dowodów. W ogóle nie zmierzono się z przedstawioną przez Sąd analizą w ramach której dokonano subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Zdaniem składu orzekającego stanowisko Sądu w tym zakresie jest prawidłowe. Skarga kasacyjna skutecznie go nie podważa.

Odnosząc się więc do kwestii materialnoprawnych, należy podkreślić, że zgodnie

z treścią art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a - 22o, z uwzględnieniem

art. 23. Z kolei, jak stanowi art. 22a. ust. 1 u.p.d.o.f. amortyzacji podlegają,

z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym 15 okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane

z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1. W myśl natomiast art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f., amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów.

Trafnie WSA zwrócił uwagę, że z poczynionych ustaleń organów wynikało, że skarżący dokonywał odpisów amortyzacyjnych od kwoty 620 000 zł. która stanowiła łączną cenę nabycia przez podatnika nieruchomości budynkowej oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu. W treści aktu notarialnego nie została bowiem wyodrębniona wartość prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz wartość posadowionego na tym gruncie budynku. Niemniej, w świetle ww. przepisów, skarżący był uprawniony jedynie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od nabytego

i przyjętego do używania budynku. Uregulowania u.p.d.o.f. nie dawały natomiast takiej możliwości w przypadku prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Tym samym, dokonywanie przez stronę odpisów amortyzacyjnych od całej wartości nabytej nieruchomości, obejmującej zarówno wartość budynku jak i wartość prawa wieczystego użytkowania gruntu, odbywało się z naruszeniem art. 22c pkt 1 u.p.d.o.f.

W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne dokonywane od całej kwoty w wysokość

620 000 zł nie mogły zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodu, przy czym trafnie WSA stwierdził, że wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu podlegała cała wartość dokonywanych przez skarżącego odpisów amortyzacyjnych, a nie jedynie, ich zawyżona część. Trzeba bowiem wskazać na art. 22g. ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, że - za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2- 18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia. Pojęcie ceny nabycia definiuje art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. - uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania,

a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku

w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku. W przypadku kupna nieruchomości ceną nabycia jest zawsze cena wymieniona w umowie sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego (por. wyrok NSA z 3 lipca 2019 r. sygn. akt

II FSK 2485/17).

Słusznie Sąd podniósł, że w stanie faktycznym tej sprawy nie można na podstawie aktu notarialnego ustalić kwoty za jaką skarżący nabył nieruchomość budynkową położoną w G. przy ul H., jako że wskazana w treści tego dokumentu cena obejmuje łącznie cenę budynku i prawa wieczystego użytkowania gruntu. W takiej sytuacji, tj. braku udokumentowania przez stronę wartości nabytego budynku, od którego zgodnie z przepisami można dokonywać odpisów amortyzacyjnych i które to odpisy mogą stanowić koszt uzyskania przychodu - prawidłowym było wyłączenie z kategorii kosztów całości dokonywanych odpisów.

Jednocześnie, nie znajduje właściwego uzasadnienia, tak w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego jak i stanu faktycznego sprawy zarzut naruszenia art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju

z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz

stanu i stopnia ich zużycia. Wskazany w tym przepisie sposób ustalenia wartości początkowej środka trwałego, poprzez dokonanie wyceny przez samego podatnik

(z uwzględnieniem kierunkowych kryteriów wskazanych w tym przepisie) stanowi wyjątek od zasady określonej w ust. 1 tego artykułu. Posłużenie się przez ustawodawcę sformułowaniem "jeżeli nie można ustalić ceny nabycia" nie pozostawia wątpliwości, że omawiana metoda ustalania wartości początkowej ma charakter wyjątku od reguły wynikającej z art. 22g ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Treść tej normy ma jednoznaczny przekaz. Przepis ma zastosowanie jedynie w sytuacji gdy z obiektywnych przyczyn nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wskazana w nim metoda ustalania wartości środka trwałego nie jest alternatywą dla zasad ustalania tej wartości określonych w ust. 1, lecz obarczona jest warunkiem istnienia obiektywnej niemożności posiadania dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych przez podatnika wydatków na nabycie lub wytworzenie środka trwałego (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2022 r. sygn. akt I FSK 1197/19).

Bez wątpienia, w stanie faktycznym sprawy skarżący dysponował dokumentem określającym cenę nabycia ww. nieruchomości w G, a więc wskazującym na wysokość poniesionych przez niego wydatków.

Mając na uwadze powyższe rozważania, za niezasadne uznać należało również sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w niej przepisów u.p.d.o.f.

Oceny tej nie może zmienić powołana przez skarżącego w treści skargi kasacyjnej wypowiedź sądu administracyjnego dotycząca - ogólnie rzecz ujmując - korekty odpisów amortyzacyjnych. Nie wykazał on bowiem, aby odnosiła się ona do tożsamych bądź zbliżonych, jak w niniejszej sprawie, uwarunkowań prawnych

i faktycznych.

Jako że skarga kasacyjna nie znalazła usprawiedliwionych podstaw, orzeczono jak w sentencji wyroku - na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w myśl art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2

w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.