Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Protokolant Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [..] 2005r. nr[...] w przedmiocie naliczenia opłat z tytułu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę 360 zł ( trzysta sześć dziesiąci złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2005r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Zarządu Powiatu T. z dnia [...] 2005r. [...] w sprawie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W uzasadnieniu wskazano, że Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg Powiatowych w T. działając w imieniu Zarządu Powiatowego Tucholskiego zezwolił Grupie Energetycznej E. na zajęcie pasa drogowego w celu wykonywania przyłącza linii kablowej do projektowanej stacji transformatorowej i nałożył jednocześnie opłatę za prowadzenie robót w pasie drogowym w wysokości 768 zł oraz za umieszczenie drogowych urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w wysokości 120 zł.

Od tej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, w którym podniesiono, iż ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 204, poz.2086, ze zm.) nie przewiduje ustalenia opłat rocznych za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniając odwołania, wskazało, iż organ I instancji, wbrew twierdzeniom strony, nałożył na stronę jednorazową opłatę zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. W ocenie organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zapowiedź corocznego naliczania opłat, będzie można poddać ocenie dopiero w chwili wydania takiej decyzji wraz ze wskazaniem podstawy prawnej.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyła pełnomocnik E. adwokat E. D.. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji Zarządu Powiatu T. części dotyczącej opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogami lub potrzebami ruchu drogowego, wskazując, iż ustawa o drogach publicznych nie przewiduje by opłata tego typu była naliczana corocznie. Z art. 40 ust 11 ustawy o drogach publicznych można wywnioskować, że wspomniana opłata pobierana jest tylko jednorazowo przy udzieleniu zezwolenia. Także z art. 40 ust 5 tejże ustawy nie wynika, że opłata ma być pobierana corocznie, wskazuje się w nim jedynie sposób obliczania tej opłaty. W myśl tego przepisu stanowi ona iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Określenie "roczna stawka opłaty" wg strony skarżącej wskazuje jedynie na możliwość ustalenia każdego roku nowej wysokości stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Za taką interpretację wspomnianego przepisu przemawiać ma fakt, iż ustawodawca nie przewidział żadnej regulacji w zakresie ustalania i poboru opłat w latach kolejnych. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w decyzji z dnia [...] 2005r. ( [...]) stwierdziło, iż wykładnia gramatyczna art. 40 ust 3 ustawy o drogach publicznych wskazuje, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się jednorazową opłatę, ponieważ gdyby zamiarem ustawodawcy było nakładanie wieloletnich opłat, zostałoby to wyraźnie uregulowane.

W skardze zakwestionowano również stanowisko SKO w B., twierdzącego, iż zawartą w uzasadnieniu organu I instancji zapowiedź corocznego naliczania opłat, będzie można poddać ocenie dopiero w chwili wydania takiej decyzji wraz ze wskazaniem podstawy prawnej. Zdaniem strony skarżącej zapowiedź corocznego naliczania opłat z powołaniem na niejasną podstawę powoduje niepewność strony, co do ciążących na niej obowiązków podatkowych, uniemożliwiając racjonalne planowanie polityki podatkowej przedsiębiorstwa.

Ponadto w skardze podniesiono, iż wysokość nałożonych opłat jest wygórowana, bowiem za zajęcie 8,00 m2 pasa drogowego drogi powiatowej Nr [...] została naliczona opłata w wysokości 120 zł, która ma być naliczana corocznie, natomiast cena 1m2 uzbrojonej działki w tym rejonie wynosi, co najwyżej 10 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, iż w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 1.05.2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i autostrad, roczne stawki opłat przewidzianych w ustawie o drogach publicznych obejmują pełny rok kalendarzowy umieszczenia urządzenia w pasie drogowym. Zwrócił uwagę również na fakt, iż analogicznie pobiera się opłaty za zajęcie pasa drogowego za cały okres umieszczenia reklamy przydrożnej, a nie tylko za czynność umieszczenia reklamy. Zasygnalizowanie w uzasadnieniu decyzji, iż corocznie będą naliczane opłaty w pasie drogowym infrastruktury technicznej, nie ma znaczenia prawnego, gdyż ewentualna następna decyzja musi być poprzedzona złożeniem przez zainteresowanego kolejnego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę uznano za zasadną, jednakże z innych powodów niż podniesione w skardze.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowa wykazała rażące naruszenie procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadniczym warunkiem rozpatrzenia odwołania przez organ II instancji jest wstępna ocena, że złożone odwołanie zostało złożone w terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania stwierdza organ odwoławczy w drodze postanowienia na które służy skarga do sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie Zarząd Dróg Powiatowych w T. wydał w dniu 14 marca 2005r. decyzję, która Grupie Energetycznej E. została doręczona w dniu 17 marca 2005r. Termin do wniesienia odwołania mijał [...] 2005r.

W świetle zgromadzonych w aktach dokumentów nie można precyzyjnie ustalić, kiedy odwołanie zostało wniesione.

W aktach brak koperty lub adnotacji na odwołaniu wskazującej, kiedy odwołanie zostało złożone. Znajduje się tylko data przystawiona pieczątką "4 kwietnia 2005" z bliżej nie zidentyfikowanym podpisem ( parafką). Tym samym organ odwoławczy naruszył przepisy art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 1 i 134 k.p.a. Naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa ( art. 6 k.p.a.)

W toku dalszego postępowania należy także zaznaczyć, kto jest stroną tego postępowania, a w szczególności czy jest nim rejon energetyczny Chojnice.

Decyzja organu I instancji została przekazana P.

Uzasadnia to na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylenie zaskarżonej decyzji.