Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15 o oddaleniu wniosku o rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15 wydanego w sprawie ze skargi J. R. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś. i części sołectwa Ś., gmina C. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek M. S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził nieważność zaskarżonej przez J. R. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś. i części sołectwa Ś., gmina C.

We wniosku z 22 lutego 2017 r. M. S. wniósł o rozstrzygnięcie z urzędu wątpliwości co do treści powyższego wyroku poprzez odpowiedź na pytanie, czy wraz ze stwierdzeniem nieważności uchwały z [...] stycznia 2010 r., stwierdzeniu nieważności uległa również uchwała Rady Miasta C. z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś. i części sołectwa Ś., gmina C.

Sąd powołał przepis art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i wskazał, że w doktrynie wskazuje się, że sąd może dokonać wykładni wyroku zarówno z urzędu jak i na wniosek strony.

Sąd stwierdził, że skoro M. S. nie był stroną toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a prawomocnym postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił dopuszczenia go do udziału

w postępowaniu w charakterze uczestnika, to wnioskodawca nie miał uprawnienia

do wystąpienia z żądaniem dokonania wykładni wyroku i jego wniosek należało oddalić.

Jednocześnie oceniając konieczność wykładni wyroku z urzędu Sąd podniósł,

iż potrzeba taka zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Tymczasem wyrok wydany

w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jest sformułowany w sposób jasny i zrozumiały, nie ma także wątpliwości co do przedmiotu sprawy, a co za tym idzie zakresu, w jakim orzekał Sąd stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały. Dlatego też nie było podstaw do dokonania wykładni opisanego na wstępie wyroku.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji oddalił wniosek na podstawie art. 158 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. S., wnosząc o jego zmianę i dokonanie wykładni powyższego wyroku w opisanym jak we wniosku zakresie. Podniesiono, że w dniu [...] listopada 2013 r. uchwałą nr [...] Rada Miasta C. podjęła zmianę nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Ś. i części sołectwa Ś., gmina C. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy C. po stwierdzeniu nieważności ww. planu nadal obowiązuje ww. zmiana planu. Z kolei w przekonaniu skarżącego wraz ze stwierdzeniem nieważności planu miejscowego z 2010 r. wyeliminowane z obrotu prawnego zostały również wszelkie jego zmiany, albowiem zmiana, czy też nowelizacja aktu prawnego nie ma bytu samodzielnego, ale ich istnienie jest ściśle powiązane z istnieniem aktu prawnego, do którego owe nowelizacje zostały wprowadzone. W rezultacie, uchwała Rady Miasta C. z dnia [...] listopada nr [...] utraciła swój byt prawny. Skarżący wskazał, że wyjaśnienie powyższej kwestii jest dla niego niezwykle istotne, albowiem jest właścicielem ponad 140 działek usytuowanych w miejscowości Ś., gmina C., na terenie objętym przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

M. S. wskazał, że zawarł przedwstępną umowę sprzedaży tych działek, która to umowa na skutek stwierdzenia wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. nieważności uchwały Rady Miejskiej w C. z [...] stycznia 2010 r. nr [...] nie może dojść do skutku. Zdaniem skarżącego działki te utraciły swoje dotychczasowe przeznaczenie (stały się działkami rolnymi) i przestały być atrakcyjne dla kupującego, co z kolei spowodowało znaczną szkodę po jego stronie. W ocenie skarżącego we wniosku z dnia 20 lutego 2017 r. wskazał, wbrew twierdzeniom Sądu, jakie wątpliwości interpretacyjne wiążą się z przedmiotowym orzeczeniem, a dotyczą one tego, czy Gmina może wystawiać stosowne zaświadczenia, wypisy i wyrysy ze zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, skoro została stwierdzona nieważność przedmiotowego planu. W konsekwencji tego również skarżący nie może sfinalizować z kontrahentem przedwstępnej umowy sprzedaży, do której dokonania zobowiązał się pod rygorem zapłaty zadatku w podwójnej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Z tego przepisu wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie (zob. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 340/13, LEX nr 1344671; z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OZ 626/17, CBOIS). W miarę możliwości o wykładni powinien decydować ten sam skład orzekający, który wydał orzeczenie, przy czym z przyczyn losowych lub z powodu przeszkód prawnych dopuszczalna jest zmiana składu orzekającego (zob. § 27 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych - Dz. U. z 2015 r., poz. 1177). W doktrynie wskazuje się, że regulacja zawarta w art. 158 p.p.s.a. stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 2 p.p.s.a. zasady, że sąd na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego (por. komentarz do art. 158 p.p.s.a., [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WK 2016).

W niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 922/15 został wydany w składzie trzech sędziów (k. 109 akt sądowych). Natomiast zaskarżone postanowienie o odmowie wykładni wyroku w składzie jednoosobowym (k. 307 akt sądowych), a więc sprzecznym z przepisami prawa. Okoliczność ta stanowi przesłankę nieważności postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., którą Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany uwzględnić z urzędu (art. 183 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.