Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę - oddala skargę. a.tp.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] roku zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym zaliczanego do kategorii XIII obiektów budowlanych do realizacji na terenie działki nr ew. 612/7 w obrębie [...], położonej w Z. przy ulicy A12.

Od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...], którą organ odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. w ustawowym terminie odwołał się M. D., podnosząc że organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie w sposób arbitralny uznając, że nie przysługuje mu przymiot strony w sprawie ww. pozwolenia na budowę. W związku z powyższym odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego jej rozpatrzenia.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania była badana przez organ I instancji przed wydaniem postanowienia z dnia [...] r. Nr [...]. Organ ten w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wnioskodawca dochował terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, wynoszącego jeden miesiąc od dnia, w którym dowiedział się o decyzji. W ocenie organu odwoławczego nie ma więc podstaw do podważania deklaracji zawartej we wniosku M. D. co do terminu powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, w którym oznajmił, iż o decyzji dowiedział się dopiero w dniu 25 sierpnia 2018 r., kiedy odebrał ją od organu I instancji w ramach ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 25 września 2017 r. w organie I instancji został wniesiony z zachowaniem ustawowo przewidzianego terminu i Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., prawidłowo wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo również zastosowany został art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako podstawą prawną zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. Skoro bowiem wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę, to należało odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] z uwagi na brak podstaw do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.

Wojewoda [...] wskazał przy tym, że w niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja zlokalizowana na działce nr ewid. 612/7 w Z. przy ul. A 12 polega na budowie budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym i usytuowana jest w odległości 4 m od granicy sąsiedniej działki nr ewid. 612/8 oraz w odległości 12,5 m od drogi wewnętrznej nr ewid. 612/10, której współwłaścicielem jest M. D. Obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działkę inwestora nr ewid. 612/7. Natomiast skarżący w swoim wniosku podnosi kwestię oddziaływania inwestycji na działki nr ewid. 612/8, 48/94, 48/98, 48/85 i 48/100, których jest właścicielem, jak i na działki nr ewid. 612/10, 48/99 i 48/101, stanowiące drogę wewnętrzną zapewniającą dostęp do drogi publicznej, których jest współwłaścicielem. Skarżący upatruje również w takim usytuowania obiektu budowlanego negatywne oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości stanowiące zabudowę jednorodzinną nie tylko z powodów bezpieczeństwa, wzmożonego hałasu ale i estetycznych oraz zaburzenia ładu przestrzennego jak również obniżenia wartości swojej nieruchomości.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm.), powoływanej dalej jako: "Pr. bud.", który jest przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda wskazał przy tym, że działki budowlane nr ewid. 612/8, 48/94, 48/98, 48/85 i 48/100 usytuowane są w odległości powyżej 20,00 m od przedmiotowej inwestycji, jak również niezabudowanej działki budowlanej nr ewid. 612/8, będącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej. Ponadto działki nr ewid. 612/10, 48/99 i 48/101 stanowiące drogę wewnętrzną, których wnioskodawca jest współwłaścicielem, także nie znajdują się w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr.bud.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 4 Pr. bud. i wskazał, że każde zagospodarowanie działki może powodować dyskomfort dla właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednak nie ponad przeciętną miarę w odniesieniu do norm określonych przepisami prawa. Zdaniem Wojewody [...] w niniejszej sprawie nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że nieokreślony konkretnie wzrost ruchu pojazdów przez drogę wewnętrzną i związane z nim uciążliwości uniemożliwią lub ograniczą możliwość zagospodarowania działek skarżącego, w tym działki nr ewid. 612/8, która znajduje się po wschodniej stronie inwestycji. Nadto z uwagi na brak zabudowy na tej działce skarżącego i treść przepisów § 12 i § 13 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wszelkie konieczne odległości projektowanej inwestycji od działki skarżącego są zachowane, również wymogi dotyczące nasłonecznienia. Organ odwoławczy podkreślił też, że prawo korzystania z drogi wewnętrznej (działki nr ewid. 612/10 i 48/99) przysługuje wszystkim współwłaścicielom bez względu na wielkość udziału. Z powyższych względów organ uznał, iż nietrafny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia konstytucyjnego prawa własności.

W dalszej kolejności Wojewoda [...] podkreślił, że aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, także w trybie wznowieniowym, należy wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w jej sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego.

Podsumowując organ odwoławczy uznał, że podnoszone przez skarżącego kwestie nie mogą być uznane za ograniczenie możliwości zabudowy jego działek, w sytuacji gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami. W niniejszej sprawie projektowana inwestycja, poza działką nr ewid. 612/7, w żaden sposób nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, co oznacza, iż działki nr ewid. 612/8, 48/94, 48/98, 48/85 i 48/100 nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Zdaniem Wojewody [...] podnoszone przez skarżącego kwestie nie dają podstaw, aby można było uznać go za stronę przedmiotowego postępowania o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji odwołanie M. D. nie zasługuje na uwzględnienie i zaskarżona decyzja powinna być pozostawiona w obrocie prawnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. wniósł M. D., zarzucając zaskarżonej decyzji:

a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. pominięcie, że skarżący został w sposób arbitralny pozbawiony możliwości występowania jako strona w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Nr[...], w sytuacji gdy nieruchomości należące do skarżącego znajdują się w niewielkiej odległości od terenu, na którym realizowana jest inwestycja i jednoznacznie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego;

b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. przez bezpodstawną odmowę wnioskodawcy przymiotu strony, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji, mimo iż działka wnioskodawcy jest działką znajdującą się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego oraz poprzez przyjęcie nieuprawnionego i zawężonego znaczenia pojęcia "ograniczenia w zagospodarowaniu w nieruchomości", podczas gdy aktualne orzecznictwo sądowe nakazuje rozumieć to pojęcie w sposób funkcjonalny.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę skarżący podniósł, że pojęcia "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie można zawężać do samych tylko "ograniczeń zabudowy" tego terenu, i w konsekwencji w zbyt wąsko określonym zakresie prowadzić analizę na tle art. 28 ust. 2 Pr. bud. Potwierdza to treść definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu", w której "ograniczenia zabudowy" zostały wymienione tylko jako przykładowy rodzaj "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu". W ocenie skarżącego trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie należą jedynie przepisy techniczno-budowlane, ale wszelkie regulacje prawa powszechnie obowiązującego, które wyznaczają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Skarżący zauważył przy tym, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu wymaga każdorazowo uwzględnienia konkretnych (indywidualnych) cech i parametrów danej inwestycji.

Skarżący podkreślił dalej, że w okolicznościach sprawy nie dokonano żadnych ustaleń w zakresie możliwości ujemnego oddziaływania obiektu budowlanego na należące do niego nieruchomości, co należy uznać za uchybienie przepisom prawa. Wyjaśnił, że działka nr 612/6 graniczy bezpośrednio z należącymi do niego działkami nr 612/10, 48/99 i 48/101. Fakt, że działki te są tzw. drogą wewnętrzną nie może oznaczać automatycznie, iż w takim wypadku nie ma możliwości, aby znalazły się w strefie oddziaływań działki, na której jest planowana budowa. Przeciwne stanowisko jest pozbawione podstaw prawnych. Poza tym inne działki należące do skarżącego, tj. działki nr 48/94, 48/98, 48/85, 48/100 oraz 612/8 znajdują się w niewielkiej odległości od działki nr 612/7. Zdaniem skarżącego działki te także znajdują się w strefie oddziaływania obiektu budowlanego, bowiem obiekt ten ma istotny wpływ na sposób korzystania i zagospodarowania nieruchomości należących do wnioskodawcy. Skarżący podkreślił przy tym, że poruszanie się działkami drogowymi nr 612/10, 48/94 i 48/101 jest utrudnione, bowiem są one zastawione samochodami. Jednocześnie wraz z wybudowaniem planowanego obiektu korzystanie z przedmiotowych działek utraci dla skarżącego dotychczasowe znaczenie, bowiem nie będzie już istniał cel, dla których je nabył. Skarżący podkreślił, że upatruje zagrożenia swoich uzasadnionych interesów w bezpodstawnym i nadmiernym w stosunku do celu ograniczeniu jego prawa własności (art. 140 i art. 144 k.c.). Wskazał, że będzie zmuszony znosić hałas, nieprzyjemne zapachy, widok odpadów budowlanych, pył oraz inne niedogodności związane z natężonym ruchem pojazdów - tak i poruszających się po terenie budowy, jak i w celach dojazdu do budowy - a w przyszłości ruchu pojazdów także dużej ilości lokatorów tego budynku. Korzystanie z drogi wewnętrznej dla potrzeb ruchu drogowego generowanego przez projektowany budynek może wpływać na sferę uprawnień skarżącego związanych z korzystaniem z nieruchomości, zwłaszcza, że droga ta była dotychczas wykorzystywana jako dojazdowa jedynie do nieruchomości jej współwłaścicieli i nie miała charakteru ogólnodostępnego. Wobec powyższego pozbawienie skarżącego przymiotu strony jest wysoce krzywdzące i nie znajduje podstawy ani w przepisach prawa, ani okolicznościach faktycznych sprawy. Dalej skarżący zauważył, że uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., a które powinny być uwzględnione w procesie budowlanym, muszą występować na obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Przepisami odrębnymi, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora związanymi z budowanym obiektem mogą być również przepisy prawa cywilnego, które w powiązaniu z przepisami ustaw szczególnych gwarantują właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo do korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem, a zatem w granicach społeczno-gospodarczego przeznaczenia swego prawa, jak to wynika z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. W ocenie wnoszącego skargę zatem - wbrew ustaleniom organu - przepisy Kodeksu cywilnego także powinny zostać wzięte pod uwagę przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego, a te doznały uchybienia wskutek wadliwie wydawanych decyzji, w szczególności o pozwoleniu na budowę.

Podsumowując skarżący podkreślił, że konkluzja organu dotycząca legitymacji procesowej nie została poparta żadnymi ustaleniami co do oddziaływania planowanych robót budowlanych, w tym dokonanymi z uwzględnieniem charakteru tych robót oraz ich ewentualnych uciążliwości, a także wymogów technicznych, których niespełnienie może mieć wpływ na bezpieczne użytkowanie innych nieruchomości w otoczeniu projektowanego obiektu. To zaś uniemożliwia ustalenie, jakie okoliczności faktyczne podlegały ocenie organu oraz jakie fakty organ uznał za udowodnione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 30 października 2018 r. skarżący zajął stanowisko w sprawie otrzymanej odpowiedzi na skargę. Skarżący podkreślił, że w jej treści organ nie odniósł się do żadnych argumentów ani zarzutów zawartych w skardze. Zaznaczył, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie możliwości ujemnego oddziaływania obiektu budowlanego na należące do skarżącego nieruchomości, co należy uznać za uchybienie przepisom prawa. Podkreślił ponownie, że działka nr 612/8 graniczy bezpośrednio z inwestycją i należącymi do niego działkami nr 612/10, 48/99 i 48/101, a fakt, że działki te są drogą wewnętrzną nie może oznaczać automatycznie, iż w takim wypadku nie ma możliwości, by znalazły się w strefie oddziaływań działki, na której jest planowana budowa.

Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. skarżący poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w zw. z art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja lub postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz proceduralnymi normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nie stwierdził aby zostały one podjęte z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, że powyższe rozstrzygnięcia organów administracyjnych obu instancji podjęte zostały w toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe, określone w regulacjach zawartych od art. 145 do art. 152 k.p.a. Postępowanie to uruchomiono na wniosek skarżącego M. D., który powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. twierdził, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego (5 stanowisk), do realizacji na działce nr ewid. 612/6, położonej przy ul. A 14 w Z., obręb [...].

Tytułem przypomnienia należy ponadto wskazać, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a., którego poprawność na gruncie rozpoznawanej sprawy nie budzi zastrzeżeń, właściwy organ zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), określanego potoczenie postępowaniem właściwym. Postępowanie to powinno zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a., a mianowicie organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję, w której odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo uchylić decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wówczas wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.).

Na gruncie niniejszej sprawy organy prowadzące postępowanie stwierdziły, że z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem podziemnym do realizacji na działce nr ewid. 612/7, położonej przy ul. A 12 w Z., obręb [...] co uzasadniało - w ich przekonaniu - odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Zauważyć przy tym należy, że u podstaw takiego stanowiska znalazło się przekonanie organów obu instancji, że nieruchomości należące do skarżącego oznaczone jako nr ewid. 612/8, 48/94, 48/98, 48/85 i 48/100 oraz działki stanowiące drogę wewnętrzną nr ewid. 48/99 i 48/101, w tym także działka nr ewid. 612/10, stanowiąca drogę wewnętrzną, bezpośrednio sąsiadująca z działką inwestora, nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wobec czego w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wskazanego pozwolenia na budowę.

Sąd w całości podziela wywody organów administracji w tym zakresie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów w ocenie Sądu, zaprezentowane wyżej stanowisko organów obu instancji wydaje się być uzasadnione, bowiem w istocie nieokreślony konkretnie wzrost ruchu pojazdów przez drogę wewnętrzną i związane z tym uciążliwości wydają się nie uniemożliwiać i ograniczać możliwości zagospodarowania działek skarżącego, w tym działki nr ewid. 612/8, oddalonej ok. 20 m od przedmiotowej inwestycji a analiza akt administracyjnych dowodzi, że ocena posiadania przez skarżącego przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...]r. została poprzedzona dogłębną i wyczerpującą analizą owych akt pod kątem wystąpienia przesłanek z art.3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Pr. bud.

Zdaniem Sądu celem przywołanego art. 28 ust. 2 Pr.bud., w odróżnieniu od art. 28 k.p.a. definiującego pojęcie strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym, jest zawężenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w tym przepisie podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z konkretnych przepisów prawa, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów w zakresie zagospodarowania ich nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że o przymiocie strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę nie decyduje spełnienie kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, konieczne jest natomiast wykazanie, że planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej, właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Określenie rzeczonego obszaru jest niewątpliwie czynnością wstępną w każdym postępowaniu o pozwolenie na budowę, które powinno opierać się na ustaleniach stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i jego charakterystycznych cech. Ustalając obszar oddziaływania obiektu należy brać pod uwagę przeznaczenie terenu znajdującego się w otoczeniu planowanej inwestycji, z uwzględnieniem jej wpływu na sąsiednie nieruchomości (vide: wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1321/06 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, wypracowanym na tle przywołanych norm prawnych, podkreśla się, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie wszystkich nieruchomości sąsiednich, na które projektowana inwestycja będzie oddziaływać w jakikolwiek sposób, lecz tylko takich, w odniesieniu do których oddziaływanie to przybierze postać określonych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości, mających swe źródło w przepisach odrębnych wprowadzających takie ograniczenia w związku z realizacją inwestycji (obiektu) danego rodzaju. Pojęcia "ograniczeń w zagospodarowaniu terenu" w rozumieniu art.3 pkt 20 Pr.bud. nie można zawężać do samych tylko "ograniczeń zabudowy" tego terenu i takowych ograniczeń Sąd w sprawie niniejszej nie dostrzega. Skarżący nie wykazał żadnego przepisu prawa materialnego, którego naruszeniem skutkowałaby inwestycja. Podnoszona argumentacja dotycząca zwiększonego ruchu pojazdów w trakcie inwestycji i po jej realizacji, uciążliwości z powodu zwiększenia gęstości zaludnienia, zwiększony hałas i ewentualna utrata wartości nieruchomości skarżącego mogą co najwyżej świadczyć o naruszenie interesu faktycznego, co jest nie wystarczające do przyznania interesu prawnego w sprawie i tym samym przymiotu strony.

Także zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie znajdują uzasadnienia, bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącego – postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem art. 7, art. 8 i art. 10 K.p.a. Odnosząc się do tych argumentów podkreślić wypada, iż w toku postępowania organy stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zatem są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w zacytowanych przepisach, wszystkie okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione, co zyskało swoje potwierdzenie w treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych i w treści uzasadnień rozstrzygnięć organów administracji. Niewątpliwie, zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie związany jest z przedmiotem tego postępowania, zatem obejmuje tylko czynności mające wpływ na rozstrzygnięcie. To, że organ nie uznał argumentów skarżącej, która domagała się uchylenia decyzji, nie świadczy o tym, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem wymienionych przepisów. W tym zakresie Sąd podziela w całości argumentację przedstawioną w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a postawione zarzuty i ich szeroka argumentacja pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

A.B.