Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

W postępowaniu spornym wszczętym wnioskiem o unieważnienie patentu na podstawie art. 74 p.w.p., tj. z uwagi na zarzut uzyskania patentu przez osobę nieuprawnioną, nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przez Urząd Patentowy z powołaniem się na kognicję sądu powszechnego rozstrzygającego na zasadach ogólnych sprawy o ustalenie prawa do patentu, o czym mowa w art. 284 pkt 2 p.w.p. Sprawy o unieważnienie patentu toczą się bowiem w trybie postępowania spornego i należą do wyłącznej właściwości Urzędu Patentowego na mocy art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 2 § 3 k.p.c.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło –Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 30 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1730/19 w sprawie ze skargi G. S.A. w K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2019 r. nr Sp.82.2018 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu na wynalazek 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz G. S.A. w K. 600 (sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1730/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 7 maja 2019 r. nr Sp.82.2018 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie unieważnienia patentu: uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z 24 października 2018 r. (pkt 1) oraz zasądził na rzecz skarżącej kwotę 1317 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

I

W dniu 16 kwietnia 2018 r. do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) wpłynął wniosek G. S.A. z siedzibą w K. (dalej: wnioskodawca, spółka) o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Urządzenie wielofunkcyjne w procesie utleniania węglowodorów oraz układ urządzeń w procesie utleniania węglowodorów" o nr Pat.209372 udzielonego na rzecz J. S., L. J., J. P., H. F., B. M. oraz T. K. (dalej: uprawnieni).

Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 74 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 776 ze zm.; dalej: p.w.p.), podnosząc, że sporny patent został udzielony na rzecz osoby nieuprawnionej.

Uprawnieni w piśmie z dnia 13 czerwca 2018 r. uznali wniosek za bezzasadny i wnieśli o jego oddalenie.

Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2018 r. przed UP wnioskodawca sprecyzował, że podstawą prawną omawianego wniosku jest art. 74 i art. 25 w zw. z art. 89 p.w.p.

Postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. - działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 284 pkt 2 p.w.p. i art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. - Urząd Patentowy zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowym zagadnienia wstępnego, polegającego na ustaleniu prawa do spornego patentu. Jednocześnie zobowiązał wnioskodawcę do wystąpienia do właściwego sądu powszechnego o rozstrzygnięcie ww. zagadnienia wstępnego. UP uznał, że pomiędzy stronami istnieje spór co do tego, komu przysługuje prawo do spornego patentu.

Na skutek wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy - postanowieniem z dnia 7 maja 2019 r. - UP utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Według Urzędu Patentowego ustalenie, komu przysługują prawa do patentu podlega kognicji sądu powszechnego. W tym kontekście podkreślił, że prawidłowo określony krąg podmiotów uprawnionych do patentu jest warunkiem wydania decyzji w tejże sprawie. Zgodnie bowiem z art. 284 pkt 2 p.w.p. spór co do tego, kto jest uprawnionym z patentu rozstrzyga sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym, komu służą prawa do uzyskania patentu, w postępowaniu przed UP uczestniczą wszystkie podmioty, które powołują się na swoje prawo do zgłoszenia. Dopiero po tym ustaleniu można stwierdzić, które podmioty nie mogą występować w postępowaniu na prawach strony.

Zdaniem UP opisana sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Spółka kwestionowała prawa uprawnionych do spornego patentu. Zasadne było zatem zawieszenie postępowania i zobowiązanie spółki do ustalenia na drodze postępowania cywilnego, kto w niniejszym postępowaniu może występować jako uprawniony. W oparciu art. 284 pkt 2 p.w.p. UP nie miał wątpliwości, że organem właściwym do ustalenia prawa do spornego patentu pozostawał sąd okręgowy. Właściwość organu przemawiała więc za tym, że wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast, po orzeczeniu sądu w postępowaniu cywilnym, UP będzie dopiero w stanie rozstrzygnąć, czy sporny patent został udzielony z naruszeniem art. 74 i art. 25 w zw. z art. 89 p.w.p. i wówczas wyda decyzję w sprawie, po analizie wszystkich podstaw wniosku i w oparciu o ustalenia poczynione przez sąd w postępowaniu cywilnym.

Sąd I instancji stwierdził, że skarga spółki okazała się zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty były uzasadnione.

WSA w Warszawie wskazał, że przedmiotem zaskarżenia były postanowienia Urzędu o zawieszeniu postępowania w sprawie z wniosku spółki przeciwko uprawnionym o unieważnienie patentu na sporny wynalazek. Zdaniem UP wystąpiła kwestia wstępna, tj. konieczność ustalenia uprawnionych do spornego prawa, co jego zdaniem, było możliwe tylko w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 284 ust. 2 p.w.p.). Nie podzielała tego stanowiska G., uważając, że krąg podmiotów uprawnionych do spornego prawa UP powinien rozstrzygnąć samodzielnie w postępowaniu o unieważnienie tego prawa. Przy tym powoływała się na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z [...] maja 2018 r., sygn. akt [...], na mocy którego Sąd ten zawiesił postępowanie w sprawie o zapłatę z powództwa uprawnionych przeciwko spółce.

W świetle stanowisk stron kwestią podstawową było przesądzenie, czy wątpliwości co do kręgu uprawnionych (czyli ustalenie prawa do spornego patentu) stanowiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i wymagało rozstrzygnięcia sądu powszechnego.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 89 ust. 1 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Z wnioskiem o unieważnienie patentu może więc wystąpić wyłącznie osoba, która wykaże interes prawny, m.in. podmiot roszczący sobie prawo do patentu. Są to tzw. podstawy podmiotowe. Natomiast na mocy art. 74 p.w.p. w razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną, uprawniony może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia patentu. Może również żądać udzielenia mu patentu albo przeniesienia na niego już udzielonego patentu za zwrotem kosztów zgłoszenia wynalazku lub uzyskania patentu. Z przepisu tego wynika, że w przypadku uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną, uprawniony może żądać unieważnienia patentu. Chodzi o unieważnienie patentu z przyczyn o charakterze podmiotowym. Unieważnienie patentu odbywa się zaś w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym.

WSA w Warszawie wyjaśnił, że sprawy o unieważnienie patentu toczą się w trybie postępowania spornego i należą do wyłącznej właściwości Urzędu Patentowego na mocy art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 2 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: k.p.c.). Zgodnie bowiem z art. 2 § 3 k.p.c. nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Według Sądu I instancji, takim przepisem szczególnym jest właśnie art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

W dalszej kolejności Sąd I instancji przypomniał, że spółka, jako podstawę wniosku o unieważnienie patentu wskazała na art. 74 p.w.p. Dlatego w ocenie WSA, nie miał zastosowania w sprawie art. 284 pkt 2 p.w.p., zgodnie z którym w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej rozpatrywane są w szczególności sprawy o ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

Zatem nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie było podstaw do zawieszenia postępowania spornego przed UP.

II

W skardze kasacyjnej Urząd Patentowy zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie uzasadnienia z naruszeniem wskazanego przepisu, w tym w szczególności z uwagi na brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj. niewyjaśnienie dlaczego w ocenie Sądu fakt, że zarzut udzielenia patentu na rzecz podmiotu nieuprawnionego został podniesiony w toku postępowania spornego przesądza o tym, że nie wystąpiło w sprawie zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż nie ma zastosowania w sprawie art. 284 pkt 2 p.w.p. i UP jest właściwy do ustalenia komu przysługuje prawo do patentu, podczas gdy wątpliwości nie budzi, iż wystąpienie tego samego problemu na etapie postępowania zgłoszeniowego wiąże się z koniecznością zawieszenia postępowania z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie należy do kognicji sądu powszechnego, co powoduje, że nie sposób poznać rozumowania Sądu i rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia, a co za tym idzie wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej;

2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. w zw. z art. 74, art. 255 ust. 1 pkt 1, art. 256 ust. 1 i art. 284 pkt 2 p.w.p., przez bezpodstawne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, chociaż podstawę żądania unieważnienia spornego patentu stanowiło twierdzenie, że patent został udzielony na rzecz osoby nieuprawnionej i powstał spór co do tego komu przysługuje prawo do spornego patentu, tym samym rozstrzygnięcie kwestii, czy w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do unieważnienia wymaga rozstrzygnięcia, kto jest właścicielem spornego rozwiązania, a zgodnie z art. 284 pkt 2 p.w.p. ustalenie prawa do patentu leży w kompetencji sądu powszechnego, UP zaś nie mógł przejąć kompetencji sądu i samodzielnie oceniać nadesłanych przez strony sporu dowodów potwierdzających przysługiwanie prawa do patentu, tym samym konieczne było zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 74 w zw. z art. 89 ust. 1, art. 255 ust. 1 pkt 1, art. 256 ust. 1 i art. 284 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. oraz w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a., polegającą na wadliwym przyjęciu, że w kognicji działającego w trybie postępowania spornego Urzędu Patentowego znajduje się ustalenie komu przysługuje prawo do spornego patentu, a co za tym idzie w takich przypadkach nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania spornego, podczas gdy zgodnie z art. 284 pkt 2 p.w.p. ustalenie prawa do patentu leży w kompetencji sądu powszechnego i w przypadku sporu o to, kto jest uprawniony do patentu UP, nawet wówczas gdy zarzut udzielenia patentu na nieuprawniony podmiot stanowi podstawę żądania unieważnienia patentu, nie jest uprawniony do przejęcia kompetencji sądu i samodzielnego rozstrzygania o tym kto jest uprawniony do spornego patentu, a więc w takich przypadkach zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania spornego z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, bowiem jego zasadność wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tego przepisu wskutek nieodniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz braku wyjaśnienia, dlaczego Sąd I instancji uznał, że decyzja UP jest zgodna z prawem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku autora skargi kasacyjnej - Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji - wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie - wskazał podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił, co w tym względzie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w jednoznaczny sposób odnosiło się do normatywnego wzorca kontroli legalności zaskarżonego aktu, poprzez wyznaczenie ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie towarzyszyły więc deficyty odnoszące się, czy to do wskazania (wyjaśniania oraz oceny) faktów przyjętych za podstawę wyrokowania w sprawie, czy to do wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co prowadzi do wniosku, że w niewadliwy sposób realizowało ono funkcję kontroli jego trafności.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało wykazać, że uzasadnienie z uwagi na swoją konstrukcję, niespełnione wymogi ustawowe nie pozwala na ocenę, czy wyrok Sądu pierwszej instancji jest prawidłowy, czy też nie. To, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, zawartych w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutów naruszenia art. 74 w zw. z art. 89 ust. 1, art. 255 ust. 1 pkt 1, art. 256 ust. 1 i art. 284 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 2 § 3 k.p.c. oraz w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. – należy stwierdzić, że są one niezasadne. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, chociaż podstawę żądania unieważnienia spornego patentu stanowiło twierdzenie, że patent został udzielony na rzecz osoby nieuprawnionej i powstał spór co do tego, komu przysługuje prawo do spornego patentu. Tym samym - zdaniem kasatora - rozstrzygnięcie kwestii, czy zachodzą podstawy do unieważnienia prawa wymaga rozstrzygnięcia, kto jest właścicielem spornego rozwiązania, zaś zgodnie z art. 284 pkt 2 p.w.p. ustalenie prawa do patentu leży w kompetencji sądu powszechnego.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tej kwestii stanowisko Sądu I instancji, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania spornego o unieważnienie patentu przez Urząd Patentowy, gdyż nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie ma racji UP, który zawiesił postępowanie w rozpoznawanej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu przed sądem powszechnym, komu przysługuje patent do spornego wynalazku. Jak bowiem trafnie wskazał Sąd I instancji rozpoznawana sprawa została wszczęta wnioskiem o unieważnienie spornego patentu, przy czym jako podstawę unieważnienia wnioskodawca wskazał art. 74 p.w.p., który stanowi, że w razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną, uprawniony może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia patentu. Chodzi zatem o unieważnienie patentu z przyczyn o charakterze podmiotowym. Takie postępowanie toczy się przed UP w trybie postępowania spornego na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p., który to przepis stanowi przepis szczególny w stosunku do reguły zawartej w art. 2 § 3 k.p.c., że nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku postępowania spornego, które dotyczy m.in. spraw o unieważnienie praw wyłącznych, w tym patentu na wynalazek.

Z uwagi na powyższe, podkreślić należy, że w postępowaniu spornym wszczętym wnioskiem o unieważnienie patentu na podstawie art. 74 p.w.p., tj. z uwagi na zarzut uzyskania patentu przez osobę nieuprawnioną, nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przez Urząd Patentowy z powołaniem się na kognicję sądu powszechnego rozstrzygającego na zasadach ogólnych sprawy o ustalenie prawa do patentu art. 284 pkt 2 p.w.p. Sprawy o unieważnienie patentu toczą się bowiem w trybie postępowania spornego i należą do wyłącznej właściwości Urzędu Patentowego na mocy art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 2 § 3 k.p.c.

Natomiast orzeczenia sądów administracyjnych, do których odwoływał się UP, dotyczyło postępowań o udzielenie ochrony, w tym również patentu, w których organ zasadnie zawieszał postępowanie z uwagi na zagadnienie wstępne polegające na ustaleniu przez sąd powszechny (sąd cywilny), kto jest zgłaszającym wynalazek do rejestracji. Jest bowiem utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że jeżeli w postępowaniu zgłoszeniowym o udzielenie ochrony dochodzi do sporu, komu przysługuje uprawnienie do uzyskania patentu na wynalazek, Urząd Patentowy powinien zawiesić postępowanie w celu poddania tego sporu pod rozstrzygnięcie przez sąd powszechny (zob. wyroki NSA z dnia: 18 maja 2016 r., II GSK 904/15 oraz II GSK 2737/14; 30 marca 2017 r., II GSK 1412/15).

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i § 11 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1431). Zasądzoną na rzecz G. S.A. z siedzibą w K. kwotę 600 zł stanowi wynagrodzenie rzecznika patentowego, który reprezentował skarżącą spółkę w postępowaniu kasacyjnym, tj. za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił przy tym, że pełnomocnik strony skarżącej prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem I instancji.