Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na działanie Komendanta Powiatowego Policji w Ż. w przedmiocie funkcjonariuszy Policji p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2012r. P.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na sposób prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji w Ż. czynności wyjaśniających oraz końcowe rozstrzygnięcie w postaci rozmowy dyscyplinującej. Jak wynika z treści skargi skarżący jest funkcjonariuszem Komisariatu Policji w Ł. Na podstawie pisma z dnia 21 grudnia 2011 r. Komendant w/wym. Komisariatu, działający jako rzecznik dyscyplinarny, podjął czynności wyjaśniające w sprawie naruszenia przez skarżącego obowiązku bezzwłocznego stawienia się w jednostce na telefoniczne powiadomienie dyżurnego Komisariatu. Końcowe stanowisko w tej sprawie zostało zawarte w sprawozdaniu rzecznika z dnia [...]r. kończącym czynności wyjaśniające, w którym wnioskował on równocześnie o zakończenie postępowania rozmową dyscyplinującą. Rozmowa dyscyplinująca została przeprowadzona w dniu [...] r. przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w Ż. Skarżący podał, że zapoznając się z aktami sprawy zauważył szereg naruszeń przepisów prawa proceduralnego, mogących mieć istotny wpływ na kształt końcowego rozstrzygnięcia. W związku z tym wezwał Komendanta Powiatowego Policji do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to uznane zostało za bezpodstawne. W ocenie skarżącego skoro zgodnie z treścią art. 138 ustawy o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to od rozstrzygnięcia w postaci "rozmowy dyscyplinującej" stanowiącego zakończenie szeroko rozumianego postępowania dyscyplinarnego, skarga taka również powinna służyć. Nadto skarżący wskazując na prawo wniesienia skargi wynikające także z art. 45 ust. 1 Konstytucji podniósł zarzuty dotyczące naruszenia art. 134i ust. 4, art. 135a ust. 1, art. 135c ust. 1 pkt 3 oraz art. 132 ust. 4b w zw. z art. 133 ust. 6 ustawy o Policji oraz zasady legalizmu wynikającej z Konstytucji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Ż. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Wskazał, że w sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne i nie nałożono na skarżącego jakiejkolwiek kary przewidzianej w art. 134 ustawy o Policji. Podkreślił także, że sprawa została należycie wyjaśniona i zakończona. Komendant nie podzielił stanowiska skarżącego w kwestii możliwości wniesienia skargi na podstawie art. 138 ustawy o Policji, gdyż przepis ten wprost stanowi o zaskarżeniu orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Tymczasem wobec strony nie zostały podjęte żadne czynności stosownie do przepisu art. 139 tej ustawy, tj. przewidziane w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z 2003r. Nr 198, poz. 1933), co oznacza, że sprawa została zakończona na etapie wewnętrznych uzgodnień i wyjaśnień i nie miała charakteru sprawy dyscyplinarnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. W tym aspekcie chodzi mianowicie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Nadto w myśl art. 3 § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Skarga P.P. dotyczy sposobu prowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji w Ż. czynności wyjaśniających w sprawie zdarzenia z dnia [...]r. oraz rozmowy dyscyplinującej z dnia [...]r. W ocenie Sądu tak zakreślony przedmiot zaskarżenia nie mieści się w podanym wyżej katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów uregulowana jest w ustawie o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687). W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego, jest art. 138 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie nie zostało wydane takie rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt administracyjnych, Komendant Powiatowy Policji w Ż. zlecił rzecznikowi dyscyplinarnemu przeprowadzenie wobec P.P. czynności wyjaśniających. Tryb taki określa art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, w myśl którego jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny (art. 135a ust. 1 cyt. ustawy). Następnie przewinienie P.P. polegające na niezgłoszeniu się w dniu [...]r. do Komisariatu Policji w Ł. zostało uznane za przewinienie mniejszej wagi i na podstawie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji odstąpiono od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz przeprowadzono ze skarżącym w dniu [...]r. rozmowę dyscyplinującą udokumentowaną w formie notatki, którą w myśl art. 132 ust. 4c tej ustawy włączono do akt osobowych.

Z powyższego wynika, iż sposób przeprowadzenia czynności wyjaśniających oraz rozmowa dyscyplinująca przeprowadzona z P.P. nie mieszczą się w zakresie spraw, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej. Ponadto przyjęcie niedopuszczalności skargi nie narusza również art. 45 ust. 1 Konstytucji. Podkreślenia wymaga, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i może podlegać uzasadnionym prawnie ograniczeniom podmiotowym (w zakresie legitymacji procesowej określonych podmiotów), przedmiotowym, formalnym czy finansowym (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2010r. sygn. II OSK 2430/10).

W konsekwencji skoro brak jest w niniejszej sprawie kognicji sądu administracyjnego, to skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia. Tym samym zbędne jest odnoszenie się przez Sąd do merytorycznych zarzutów skargi.