III SAB/Gd 522/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2025-12-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Adam Osik
Janina Guść
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 4 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Asesor sądowy WSA Adam Osik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Gdyni w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Z. K. (dalej również jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Agencji Mienia Wojskowego Oddział Regionalny w Gdyni (dalej także jako: "Agencja Mienia Wojskowego" lub "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

W skardze skarżący zawarł wniosek o: stwierdzenie bezczynności organu; nakazanie Agencji Mienia Wojskowego podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do udzielenia informacji publicznej w sposób zgodny z prawem i jej niezwłocznego udostępnienia.

Skarżący zawnioskował również o zobowiązanie Agencji Mienia Wojskowego do złożenia do akt sprawy informacji publicznej dotyczącej działki [...] zlokalizowanej na terenie byłego poligonu wojskowego w G. ze wskazaniem:

a) daty budowy placu betonowego zlokalizowanego na działce [...],

b) wskazania długości działki [...] w najszerszym i najwęższym miejscu,

c) dołączenie mapy geodezyjnej z zaznaczana długością w najwęższym i najszerszym miejscu,

d) zaznaczenie na mapie geodezyjnej placu betonowego o długości 200 m i szerokości 54 m,

e) załączenie dokumentacji z budowy placu betonowego wraz z informacją kiedy i przez kogo został odebrany i oddany do użytku.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia 21 października 2025 r. zwrócił się do Agencji Mienia Wojskowego o udostępnienia informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił mu odpowiedzi. Zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ winien udostępnić żądaną informację publiczną w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Nieudostępnienie informacji w terminie stanowi bezczynność organu.

Agencja Mienia Wojskowego - wnosząc o oddalenie skargi - podniosła, że w aktach sprawy brak jest formalnego wniosku skarżącego z dnia 21 października o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem organu, skarżący prowadzi jedynie polemikę z pismem Dyrektora Oddziału z dnia 21 października 2025 r. (sygn. [...]).

Organ wskazał w powyższym zakresie, że pierwsze wystąpienia skarżącego pojawiły się w pismach z dnia 24 września 2025 r. skierowanych do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie oraz do Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Gdyni i dotyczyły hipotetycznych pytań o możliwość budowy placu betonowego. W odpowiedzi z dnia 30 września 2025 r. wskazano, że pytania mają charakter opinii technicznej, a nie informacji publicznej. W piśmie z dnia 13 października 2025 r. Agencja Mienia Wojskowego podkreśliła, że wniosek nie wskazuje konkretnej działki ani inwestycji, co uniemożliwia jego rozpatrzenie. W swoim piśmie z dnia 21 października 2025 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego w Gdyni stwierdził, że wniosek nie spełnia przesłanek ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dotyczy kwestii prawomocnie rozstrzygniętej wyrokiem Sądu Rejonowego G. z dnia 14 kwietnia 2014 r. (sygn. akt [...]). W kolejnych pismach (z dnia 27 października 2025 r. oraz z dnia 10 listopada 2025 r.) skarżący rozszerzał swoje żądania o dokumentację budowy, przetargi oraz zadośćuczynienie. Agencja Mienia Wojskowego w odpowiedziach z dnia 6 listopada 2025 r. i 20 listopada 2025 r. podtrzymała stanowisko, że wnioski nie spełniają przesłanek ustawy.

Natomiast w piśmie z dnia 9 stycznia 2026 r. skarżący wskazał, że w dniu 29 września 2025 r. zwrócił się do Agencji Mienia Wojskowego o informację publiczną - kiedy został wybudowany plac betonowy na terenie działki [...]1. W dniu 1 października 2025 r. zwrócił się z prośbą o udzielenie mu odpowiedzi na poszczególne pytania, w tym na pytanie nr 3 dotyczące działki [...]. W dniu 27 października 2025 r. odpowiedział na pismo Agencji Mienia Wojskowego z dnia 21 października 2025 r.

W tej odpowiedzi ponownie zwrócił się o udostępnienie mu informacji publicznej dotyczącej działki [...]. W dniu 12 listopada 2025 r. zwrócił się do Agencji Mienia Wojskowego o mediację dotycząca m.in. działki [...]. W dniu 10 listopada 2025 r. zwrócił się pisemnie do Agencji Mienia Wojskowego o podanie, w którym miejscu wyroku sąd wskazał dane, na które Agencja się powołała, m.in.: długość placu betonowego, ile placu betonowego i o jakiej długości pozostało nierozebrane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1).

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie podlega uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuca Agencji Mienia Wojskowego bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżący twierdził, że domagał się od organu udostępnienia informacji w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, normuje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów.

Natomiast zgodnie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Powyższy przepis określa, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z ze zm., dalej - "k.p.a.") przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.).

W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega przede wszystkim na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.

Należy zauważyć, że pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p.

Nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie, że Agencja Mienia Wojskowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie było również w sprawie kwestionowane, że na przełomie września, października i listopada 2025 r. była prowadzona pomiędzy skarżącym a Agencją Mienia Wojskowego korespondencja dotycząca m.in. działki nr [...] zlokalizowanej na terenie byłego poligonu wojskowego w G. Treść korespondencji (pism) została przytoczona na początku niniejszego uzasadnienia.

Jak już zaznaczono skarżący twierdził, że wnioskiem z dnia 21 października 2025 r. zwrócił się do Agencji Mienia Wojskowego o udzielenie informacji publicznej i do momentu wniesienia skargi, organ nie udzielił mu odpowiedzi. Natomiast Agencja Mienia Wojskowego w odpowiedzi na skargę, zanegowała fakt otrzymania wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej datowanego na 21 października 2025 r., podnosząc, że w aktach sprawy brak jest takiego wniosku. Zdaniem organu, można mówić tylko o polemice skarżącego z pismem Dyrektora Oddziału datowanym na dzień 21 października 2025 r. (sygn. [...]).

Jest oczywiste, że skuteczne postawienie organowi zarzutu bezczynności w udzieleniu informacji publicznej wymaga w pierwszej kolejności wykazania skierowania do podmiotu zobowiązanego określonego żądania (wniosku). Należy podkreślić, że nie chodzi przy tym o "jakikolwiek wniosek czy pismo". W realiach rozpoznawanej sprawy jest to wniosek objęty niniejszą skargą na bezczynność organu a mianowicie wniosek z dnia 21 października 2025 r. Przedmiotem skargi skarżący bowiem uczynił bezczynność organu w kontekście podania datowanego na 21 października 2025 r. Tym samym na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że przedmiotowy wniosek został dostarczony organowi (wysłany, nadany, doręczony). Dla oceny zasadności skargi kluczowe jest ustalenie czy do dnia jej wniesienia można przypisać organowi bezczynność, wobec wpływu (otrzymania) konkretnego żądania, w którym przywołano przepisy o informacji publicznej.

Zdaniem Sądu skarżący z powyższego obowiązku się nie wywiązał. Brak jest tym samym podstaw dla uznania, że Agencja Mienia Wojskowego była bezczynna w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej datowanego na dzień 21 października 2025 r.

I tak, skarżący nie dołączył do wniesionej skargi na bezczynność złożonego do organu wniosku, ani nie przywołał jego treści. Dlatego na etapie brakowania skargi zarządzeniem z dnia 9 grudnia 2025 r. zobowiązano skarżącego do przedłożenia wniosku z dnia 21 października 2025 r., o którym jest mowa w skardze (- k.1 akt sądowych). W piśmie datowanym na dzień 19 grudnia 2025 r. skarżący poinformował, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej opatrzony datą 21 października 2025r. wysłał pocztą oraz załączył do tego pisma przedmiotowy wniosek (- k. 67 - 68 akt sądowych).

W związku z powyższym, kolejnym zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2026 r., Sąd zobowiązał skarżącego do przedłożenia dowodu doręczenia organowi lub dowodu nadesłania do organu pisma z dnia 21 października 2025 r. (wniosku o udostępnienie informacji publicznej), zaś organ do wyjaśnienia czy otrzymał przedmiotowy wniosek, jeśli tak, to kiedy. Jednocześnie doręczono organowi wniosek z dnia 21 października 2025 r., stanowiący załącznik do pisma z dnia 19 grudnia 2025 r. (- k. 70 akt sądowych).

Agencja Mienia Wojskowego, odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 15 stycznia 2026 r. wskazała, że przedłożony do akt sprawy, przy piśmie z dnia 19 grudnia 2025 r., wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej datowany na dzień 21 października 2025 r. nie jest opatrzony pieczęcią wpływu Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Gdyni, która stanowi obowiązkowe potwierdzenie doręczenia korespondencji do Agencji Mienia Wojskowego. Brak pieczęci wpływu oznacza, że pismo nie zostało przyjęte przez kancelarię, nie zostało zarejestrowane w systemie EOD ani przekazane do właściwej komórki organizacyjnej. Organ dodał, że dokonano również weryfikacji rejestrów korespondencji elektronicznej, w tym skrzynek e-mailowych przeznaczonych do obsługi wniosków o udostępnienie informacji publicznej, nie odnotowano wpływu wniosku o treści odpowiadającej dokumentowi z dnia 21 października 2025 r. W systemie teleinformatycznym brak jest jakiegokolwiek śladu doręczenia tego pisma w formie elektronicznej. Organ podkreślił, że wszelka korespondencja wpływająca do niego (zarówno papierowa, jak i elektroniczna) jest rejestrowana zgodnie z obowiązującymi procedurami kancelaryjnymi, a wnioski o udostępnienie informacji publicznej są rozpatrywane niezwłocznie po ich otrzymaniu. W przedmiotowej sprawie brak pieczęci wpływu, brak rejestracji w systemie EOD oraz brak odnotowania wpływu elektronicznego jednoznacznie wskazują, że wniosek skarżącego nie został doręczony Agencji Mienia Wojskowego.

Natomiast skarżący, odpowiadając na powyższe wezwanie Sądu, w piśmie datowanym na dzień 16 stycznia 2026 r. oświadczył, że nie posiada dowodu nadania na poczcie wniosku z dnia 21 października 2025 r.

W regulacjach dotyczących udostępniania informacji publicznej nie zamieszczono zamkniętego katalogu sposobu kierowania wniosków. W danym zakresie dopuszczono więc wszelkie sposoby kierowania żądania do podmiotu obowiązanego. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p.: informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Należy zauważyć, że ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne nakazuje za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną (e-mail), także wówczas gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyroki NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z dnia 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2154/16; z dnia 9 listopada 2018 r., I OSK 283/17 i z dnia 16 kwietnia 2019 r., I OSK 88/18).

Można dodać, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu, obciąża organ a nie skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15). Powszechnie przyjmuje się też stanowisko, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to dotarła ona do adresata. Potwierdzenie faktu wysłania wiadomości pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. Zwraca się przy tym uwagę, że odmienne zapatrywanie prowadziłoby w praktyce do sytuacji, w której prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna od arbitralnej woli organu. Godziłoby to również w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji RP), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., I OSK 1890/18, i z dnia 31 marca 2019 r., I OSK 708/17).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wysłał wniosku za pomocą poczty elektronicznej lecz nadał wniosek pocztą, zatem ciężar dowodu spoczywał na nim. Ponieważ skarżący nie dysponuje jakimkolwiek dowodem nadania, jak też doręczenia, wniosku z dnia 21 października 2025 r. adresatowi - Agencji Mienia Wojskowego, tym samym nie sposób przypisać temu organowi zaniedbań odnośnie rozpoznania konkretnego żądania objętego niniejszą skargą. Skoro brak jest podstaw do przyjęcia skierowania do organu wniosku, to tym samym brak możliwości postawienia organowi skutecznego zarzutu bezczynności. Wobec jednoznacznego określenia przedmiotu skargi na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 21 października 2025 r., nie może odnieść skutku inne pismo skarżącego z dnia 27 października 2025 r. skierowane do Agencji Mienia Wojskowego. Na marginesie można zaznaczyć, że stanowi ono odpowiedź skarżącego na pismo organu z dnia 21 października 2025 r. (sygn. [...]). W piśmie tym zostały sformułowane pytania i żądania, w tym o ponowne udzielenie informacji publicznej, przy czym bez powołania się na fakt złożenia do organu wniosku z dnia 21 października 2025 r.

Dokonane powyżej rozważania uzasadniają oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Organ nie uchybił przy tym ani powinności udostępniania informacji publicznej, ani też nie naruszył terminów jej udostępniania określonych ustawą o informacji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).