Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w W. na bezczynność Dyrektora [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.tp.

Stowarzyszenie A z siedzibą w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 25 maja 2017 r., domagając się: pkt 1 - zobowiązania organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, pkt 2 - zasądzenia na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. 2016, poz. 1764) - dalej w skrócie "u.d.i.p." w zw. z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 902) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że informacja w postaci dokumentów aplikacyjnych na stanowisko w jednostce budżetowej wraz z danymi osobowymi kandydatów nie stanowi informacji publicznej; art. 13 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie, prowadzące do naruszenia terminu na udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, względnie zaś poprzez naruszenie terminu na wydanie decyzji administracyjnej w zakresie zanonimizowanych danych.

Autor skargi wyjaśnił w jej uzasadnieniu, że w dniu [...] Stowarzyszenie zwróciło się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1/ protokoły końcowe z przeprowadzonych naborów o numerach ewidencyjnych 1/[...], 2/[...], 3/[...], 5/[...] - wraz z imionami i nazwiskami kandydatów;

2/ protokoły z przeprowadzonej oceny formalnej w/w naborów;

3/ informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do w/w naborów, w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w ogłoszeniach o naborze;

4/ uszeregowanie kandydatów biorących udział w w/w naborach.

W odpowiedzi na powyższe z dnia [...] przekazano protokoły końcowe przeprowadzonych naborów oraz protokoły z przeprowadzonej oceny formalnej. Protokoły zostały zanonimizowane.

Z uzasadnienia skargi wynika, że dniu [...] Stowarzyszenie wezwało organ do pełnego wykonania wniosku bądź wydania decyzji administracyjnej zgodnie z przepisami prawa. Do dnia wniesienia skargi Stowarzyszenie nie otrzymało odpowiedzi pomimo tego, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. Strona skarżąca wyjaśniła, że w przedmiotowej sprawie istotą sporu stałą się anonimizacja wnioskowanej informacji w zakresie danych personalnych kandydatów do naborów wskazanych w udostępnionych protokołach (z oceny formalnej naboru oraz końcowej), którzy nie zostali zatrudnieni w MPU. Stwierdziło, że udostępnienie wszelkich danych o kandydatach w zakresie objętym wymaganiami określonymi

w ogłoszeniu o naborze oraz dokumentacji dotyczącej oceny i wyników naboru pozbawione jest celowości w przypadku braku pozyskania wiedzy, kogo takie informacje dotyczą. Z punktu widzenia osoby zainteresowanej pozyskaniem tychże danych niemożliwe jest dokonanie oceny prawidłowości przeprowadzenia takiego naboru, skoro udostępnia się jej informacje dotyczące przykładowo oceny poszczególnych kandydatów, ale nie ma możliwości rozpoznania kogo one dotyczą. Jednocześnie kandydat, który przystępuje do otwartego naboru musi zdawać sobie sprawę, że jego dane personalne oraz informacje co do wymagań podlegać będą ujawnieniu. Następnie strona skarżąca przywołała brzmienie art. 14. ust. 2 ustawy

o pracownikach samorządowych i stwierdziła, że dokonując anonimizacji protokołów Dyrektor MPU nie spełnił zadość wymogom powyższego przepisu, bowiem nie udostępnił imion i nazwisk kandydatów, którzy zgłosili się do naborów, wobec czego nie można wywnioskować, w jaki sposób kandydaci byli uszeregowani. W rezultacie, organ powinien udostępnić te informacje bądź też wydać decyzję odmowną. W przeciwnym razie pozostaje on bowiem w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując, że skarżący w dniu [...] złożył wniosek o wskazany wyżej dostęp do informacji publicznej. Taka też informacja, w pełni zgodna z treścią wniosku, została Stowarzyszeniu udostępniona w ustawowym terminie. Odnośnie zarzutu braku wskazania na uszeregowanie kandydatów biorących udział w naborze organ podniósł, że uszeregowanie to wynika wprost z protokołów oceny formalnej, które zostały udostępnione wraz z odpowiedzią na wniosek

o udostępnienie informacji publicznej. W związku zaś z upływem terminu 3 miesięcy od upowszechnienia informacji o wyniku naboru i zniszczeniem dokumentów kandydatów biorących udział w naborze bądź alternatywnie osobistym odebraniu tychże dokumentów przez te osoby, organ na dzień składania wniosku o udzielenie informacji publicznej nie posiadał już informacji o kandydatach w zakresie spełnienia przez nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze. Powyższe nie było kwestionowane przez stronę skarżącą. Organ dokonał anonimizacji w zakresie imion i nazwisk kandydatów, którzy zgłosili się do powyższych naborów. Anonimizacja danych osobowych kandydatów biorących udział w naborach na wolne stanowiska urzędnicze była niezbędna z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych osób fizycznych ubiegających się o zatrudnienie. Jednocześnie organ zaznaczył, że o ile protokół końcowy z przeprowadzonych naborów czy protokół z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów stanowi informację publiczną, o tyle imiona i nazwiska kandydatów, którzy zgłosili się do naboru nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają ujawnieniu w tym trybie. Za anonimizacją tychże danych przemawiają także inne wartości prawnie chronione. Potrzeba anonimizacji nie wynika z faktu odmowy dostępu do informacji publicznej, gdyż ta następuje z drodze decyzji administracyjnej, lecz z faktu, iż określone dane nie stanowią informacji publicznej - nie dotyczą konkretnych spraw publicznych. Anonimizacja nie oznacza zatem odmowy dostępu do informacji publicznej, lecz ma na celu ochronę danych nie stanowiących co prawda informacji publicznej, ale podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Według organu błędny jest zarzut strony skarżącej o konieczności wydania przez organ decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia danych personalnych kandydatów. Organ przypomniał brzmienie art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d i art. 6 ust. 1 pkt 3g u.d.i.p. i wyjaśnił, że przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, są przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych w tym art. 13 ust. 4 tej ustawy.

Z powołanego przepisu wynika, iż informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata, ale tylko w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu. Zatem, jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, to podlegają one udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Dane personalne, których ujawnienia żąda skarżący, są danymi odnoszącymi się do osób zgłaszających chęć poddania się procedurze naboru na określone stanowisko, a nie do osób wyłonionych w naborze, z którymi następnie został nawiązany stosunek pracy. Czym innym jest bowiem udostępnienie danych w postaci imion i nazwisk osób zatrudnionych w ramach danej jednostki czy pełniących funkcje publiczne, a czym innym udostępnienie danych innych osób, które chronione są na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych, a które to dane osoby te zgodziły się udostępnić organowi w zakresie związanym tylko i wyłącznie z samą procedurą naboru. W obecnym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości fakt, że sytuacja kandydata, który przystąpił do konkursu jest odmienna od sytuacji kandydata, który został wybrany wskutek przeprowadzonego naboru. Dany pracownik dopiero z momentem podjęcia piastowania danej funkcji musi zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę jego prywatności, niż w ma to miejsce w przypadku pozostałych osób biorących udział

w naborze. Tak szeroki dostęp do danych osobowych osób nie zatrudnionych na żadnym stanowisku, a dopiero zgłaszających się do konkursu na określone stanowisko, jest nie do zaakceptowania w świetle obowiązujących przepisów prawa. Gdyby ustawodawca chciał, by imiona i nazwiska kandydatów zgłaszających się do naboru stanowiły informację publiczną, to uregulowałby przedmiotową kwestię wprost, jak uczynił to chociażby w stosunku do kandydatów do służby cywilnej (art. 29 ustawy

z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 3g u.d.i.p. ma na celu zagwarantowanie jawności i transparentności zasad obowiązujących przy przeprowadzaniu naboru w organach administracji publicznej, wskazując przy tym, iż udostępnienie danych ma odbywać się w zakresie określonym odrębnymi ustawami. Postanowienia art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wskazują, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną. W drugiej jednak części ustawodawca dookreśla, że informacje te stanowią informację publiczną "w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze". W ujęciu literalnym ustawodawca w tej normie dopuszcza możliwość udzielenia zainteresowanej osobie informacji na temat osób fizycznych biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym, jednakże z ograniczeniem, o jakim mowa wyżej. W poprzednim stanie prawnym przewidziano obowiązek podawania do publicznej wiadomości listy osób, które zgłosiły swą kandydaturę do pracy. Było to jednakże rozwiązanie krytykowane w doktrynie, gdyż mogło zniechęcać osoby pozostające w zatrudnieniu do zgłaszania się do konkursu. Upublicznienie nazwisk osób, które starają się o nową pracę, mogło bowiem niekorzystnie wpłynąć na stosunki tych osób z dotychczasowym pracodawcą, a przez to zniechęcać ich do aplikowania

o zatrudnienie w jednostce samorządowej. Było to także niekorzystne dla samego pracodawcy samorządowego, ponieważ mogło ograniczać krąg potencjalnych kandydatów do pracy. Powyższe postulaty przyczyniły się do zmiany ustawy w tym zakresie i ograniczenia informacji podlegających powszechnemu udostępnieniu. Reasumując, organ wywiódł, że w przypadku, gdy informacja, o jaką ubiega się zainteresowany, nie ma charakteru informacji publicznej, tak jak miało to miejsce

w niniejszej sprawie, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie..

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - przywoływanej dalej

w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone

w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozpoznawanej sprawie kontroli sądu poddano potencjalną bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 25 maja 2017 r.

Problematyka dostępu do informacji publicznej unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) – dalej w skrócie "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach

i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych

w centralnym repozytorium (pkt 4). Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jednocześnie godzi się zauważyć, że rozważana ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też

w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej

w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie wnioskiem z dnia 25 maja 2017 r. zwróciło się do Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej: protokoły końcowe z przeprowadzonych naborów o numerach ewidencyjnych 1/[...], 2/[...], 3/[...], 5/[...] wraz z imionami

i nazwiskami kandydatów; protokoły z przeprowadzonej oceny formalnej w/w naborów; informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do w/w naborów w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w ogłoszeniach o naborze; uszeregowanie kandydatów biorących udział w w/w naborach.

Analiza zebranej w sprawie dokumentacji dowodzi, że organ w dniu [...],

z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnił informację publiczną, którą dysponował, a mianowicie przekazał stronie protokoły końcowe przeprowadzonych naborów oraz protokoły oceny formalnej, zawierające zanonimizowane dane osobowe kandydatów biorących udział w konkursie, za wyjątkiem danych osobowych kandydata wyłonionego w drodze konkursu, który podlegał późniejszemu zatrudnieniu w organie. Wobec tego chybiony jest zarzut skargi o bezczynności organu.

Odnosząc się w następnej kolejności do podstawowej kwestii spornej pomiędzy stronami postępowania, a mianowicie anonimizacji danych osobowych kandydatów biorących udział w konkursie, sąd podzielił w całości stanowisko organu zaprezentowane w treści odpowiedzi na skargę.

Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy wyjaśnić trzeba, że według art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (czyli również organów władzy publicznej), w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych.

Przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, są bez wątpienia przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 902) - dalej w skrócie "ustawa". W myśl art. 13 ust. 4 tej ustawy informacje

o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu

o naborze. Z art. 13 ust. 2 wynika przy tym, iż ogłoszenie o naborze kandydatów na stanowisko, powinno zawierać: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; określenie wymagań związanych ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe; wskazanie zakresu zadań wykonywanych na stanowisku; informację, czy w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej

i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wynosi co najmniej 6%; wskazanie wymaganych dokumentów; określenie terminu i miejsca składania dokumentów.

W tym miejscu należy podnieść, że skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. II SAB/Łd 155/16 (Lex nr 2105516), wydanego na gruncie analogicznego stanu faktycznego sprawy, wskazując, że według powyższych unormowań informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych

w ogłoszeniu. Jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Co za tym idzie, informacją publiczną jest również informacja o uszeregowaniu kandydatów biorących udział w konkursie, a także informacja o ocenie poszczególnych kandydatów. Zarówno uszeregowanie kandydatów, jaki i ich ocena, dotyczą bowiem kwestii spełniania przez kandydatów wymagań określonych w ogłoszeniu. Objęte zatem są dyspozycją art. 13 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Informacja ta zawiera: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego; uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Z tego przepisu wynika zatem, iż wskazane w nim informacje są informacją publiczną, którą udostępnia się w sposób wskazany w art. 7 pkt 1 i art. 11 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten w żaden sposób nie pozwala natomiast na zawężenie definicji informacji publicznej zawartej w art. 13 ust. 4 ustawy, która nie mówi o wynikach naboru, lecz o wszelkich informacjach o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, mieszczących się w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze (podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/GL 51/09). Zaakceptować należy zatem stanowisko, zgodnie z którym informację publiczną będą stanowić nie tylko zasady naboru, wykaz osób kandydujących na stanowiska członków zespołu, wykaz osób które zostały zatrudnione, ale również dotyczące stażu kandydata, jego dotychczasowego zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego lub innych informacji dotyczących wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. I OSK 683/09 - LEX nr 515712, wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 158/15 - LEX nr 1939412). Podkreślić zatem należy, że postanowienia art. 13 ust. 4 ustawy wskazują, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną. W drugiej jednak części ustawodawca dookreśla, że informacje te stanowią informację publiczną, jednakże

"w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym

w ogłoszeniu o naborze". W ujęciu literalnym ustawodawca w niniejszej normie dopuszcza możliwość udzielenia zainteresowanej osobie informacji na temat osób fizycznych biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym. Jednak zgodnie z art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Dlatego też omawiany artykuł, mimo że pozornie ogranicza dostęp do informacji publicznej do "wymagań określonych w ogłoszeniu", w rzeczywistości poszerza zakres informacji, które mogą zostać udostępnione w tym trybie - patrz: Wojciech Drobny, Komentarz do art. 13 ustawy o pracownikach samorządowych, opublikowano: Oficyna, 2010 r.).

W poprzednim stanie prawnym przewidziano obowiązek podawania do publicznej wiadomości listy osób, które zgłosiły swą kandydaturę do pracy. Było to rozwiązanie krytykowane, gdyż mogło zniechęcać osoby pozostające w zatrudnieniu do zgłaszania się do konkursu. Upublicznienie nazwisk osób, które starają się o nową pracę, mogło bowiem niekorzystnie wpłynąć na stosunki tych osób z dotychczasowym pracodawcą,

a przez to zniechęcać ich do aplikowania o zatrudnienie w jednostce samorządowej. Było to także niekorzystne dla samego pracodawcy samorządowego, ponieważ mogło ograniczać krąg potencjalnych kandydatów do pracy. Obecnie ustawa przewiduje, że informacja o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowi informację publiczną

w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym

w ogłoszeniu o naborze. Oznacza to, że informacje te powinny być udostępnione na wniosek osób zainteresowanych. Fakt, że dana informacja zalicza się do kategorii informacji publicznej nie oznacza jednak, że organ będzie zobowiązany do udzielenia żądanych informacji. Podlegają one bowiem ocenie również pod kątem ograniczeń

w ich udostępnianiu, a wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., według którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli istotnie żądane przez skarżącego informacje zawierałyby dane osobowe podlegające szczególnej ochronie organ zobowiązany byłby w takiej sytuacji do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz powołanego przepisu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej jest wyłączone

w zakresie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek

z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Wyłączenie to jest więc wyjątkiem od zasady ochrony prywatności i jako takie musi być wykładane ściśle.

W związku z powyższymi uwagami nie można czynić organowi zarzutu, że udostępnił Stowarzyszeniu protokoły, po dokonaniu uprzedniej oceny danych w nich zamieszczonych pod kątem ograniczeń w ich udostępnieniu wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dane personalne osób kandydujących na określone stanowisko, które w wyniku naboru nie zostały zatrudnione, będą bowiem co do zasady podlegały anonimizacji.

Jednocześnie sąd nie podzielił zarzutu skargi o nie wskazaniu w udzielonej odpowiedzi na wniosek na uszeregowanie kandydatów biorących udział w naborze.

W ślad za organem stwierdzić trzeba, że uszeregowanie kandydatów biorących udział w naborze wynika jasno z treści protokołów oceny formalnej, udostępnionych stronie skarżącej wraz z pismem stanowiącym odpowiedź na wniosek.

Reasumując, sąd nie stwierdziwszy podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

M.K.