Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt I SA/Sz 133/24 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2023 r. nr SKO/WA/503/3672/2023 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 133/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 5 grudnia 2023 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty z tytułu przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj.:

1) art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm.: dalej: ustawa COVID-19 lub ustawa covidowa) poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne uznanie w ślad za organem administracyjnym, że zwrot środków musi dotyczyć całości pomocy otrzymanej na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy brak jest podstaw do żądania zwrotu udzielonej dotacji – gdzie prawidłowa wykładnia przepisu umożliwia zobowiązanie skarżącej do zwrotu kwoty niewykorzystanej pomocy;

2) art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie przez Sąd, że pomimo wykazania przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego pomocy w administracji okoliczności rzutujących na prawidłowe wydatkowanie udzielonej pomocy, to nie mają one wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, ponieważ o zwrocie całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, przesądził brak rzeczywistego rozliczenia całej kwoty otrzymanej gdzie prawidłowa wykładnia przepisu wskazuje, iż wykazanie takich okoliczności ma wpływ na zobowiązanie skarżącej do dokonania zwrotu całej kwoty pomocy;

3) art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, ponieważ niedostrzeżenie przez Sąd iż zarówno organ II instancji, jak i organ I instancji, uznały że sankcją za niewykazanie dwóch pracowników, którzy w danym miesiącu nie otrzymani wynagrodzenia, bowiem uległ rozwiązaniu ich stosunek pracy, jest obowiązek zwrotu całości dofinansowania, podczas gdy art. 15g ustawy COVID-19 czy nawet art. 15gg ust. 23 ustawy COVID-19, który ma zastosowanie do przedsiębiorców znajdujących się w analogicznej sytuacji, przewiduje jedynie obowiązek zwrotu części udzielonego dofinansowania, a nie całości;

II. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15gg ust. 23a w zw. z art. 15gg ust. 28 pkt 2 ustawy COVID-19 w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców poprzez oddalenie skargi wywiedzionej przez skarżącą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 grudnia 2023 r., SKO/WA/503/3672/2023, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie winien był w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnić skargę na decyzję i uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 grudnia 2023 r., SKO/WA/503/3672/2023, oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie z 16 sierpnia 2023 r., WUP.VIIB.605.1.3377.DW-M.2023, sprostowanej postanowieniem z 7 września 2023 r., WUP.VIIB.605.1.3377.2023.SMa, w całości;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd nie odniesienie się do zarzutu dotyczącego niezastosowania przez organ administracyjny reguły rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony/przedsiębiorcy, pomimo wystąpienia w sprawie wątpliwości organów co do interpretacji normy prawnej ograniczającej uprawnienia strony; nie uzasadnił kwestii 300 zł wypłaconych V. O.; czy nie odniósł się do kwestii zatrudnienia w spółce wspólnika większościowego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła, na podstawie art. 188 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 133/24, w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 grudnia 2023 r., SKO/WA/503/3672/2023, oraz poprzedzającej jej decyzji wydanej przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie z 16 sierpnia 2023 r., WUP.V11B.605.1.3377.DW-M.2023, sprostowanej postanowieniem z 7 września 2023 r., WUP.VlIB.605.1.3377.2023.SMa, w całości; ewentualnie, na podstawie art. 185 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi, a także, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., skarżąca oświadczyła, iż zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zobowiązania skarżącej spółki do zwrotu świadczeń pobranych na podstawie art. 15 gg ustawy covidowej w kwocie 31 535,40 zł wraz z odsetkami z uwagi na brak rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.

Przepis art. 15gg ust. 23a ustawy covidowej określa, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20 tejże ustawy, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. W aktach sprawy znajduje się złożony przez skarżącą formularz rozliczeniowy z 3 marca 2021 r. ze wskazaniem środków faktycznie wykorzystanych w lipcu, sierpniu i wrześniu 2020 roku wraz z dołączonymi konkretnymi dokumentami wymienionymi na stronach 7-8 zaskarżonej decyzji. Ostatnia rata środków pomocowych została uzyskana przez skarżącą 30 września 2020 r., a zatem spółka powinna rozliczyć otrzymane środki i świadczenia w terminie 30 dni od tej daty. W niepodważonym stanie faktycznym sprawy należy stwierdzić, że rację ma Sąd I instancji, iż skarżąca nie spełniła wymogu przewidzianego przepisami art. 15 gg ust. 19 i 20 ustawy covidowej. Spóźnione rozliczenie zawierało nieścisłości oraz braki. Trafnie zatem WSA zaakceptował stanowisko organu, że zasadne było wezwanie wystosowane do spółki na podstawie art. 15 gg ust. 23a (zdanie pierwsze) ustawy covidowej. Spółka nie zareagowała w żaden sposób na to wezwanie. Tymczasem, co wynika wprost z art. 15gg ust. 23a ustawy covidowej, możliwość zobowiązania podmiotu do zwrotu środków w ramach otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy aktualizuje się wówczas, gdy rzeczony podmiot nie wywiąże się z obowiązków określonych w art. 15gg ust. 19 lub 20 w dodatkowym 30-dniowym terminie liczonym od dnia otrzymania wezwania dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy. Należy dodać, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do przedłożonych przez spółkę dokumentów, a Sąd I instancji przeprowadził ocenę stanowiska organu w aspekcie obowiązujących i zastosowanych w tej sprawie przepisów.

Wbrew argumentom spółki zawartym w niniejszej skardze kasacyjnej, Sąd i instancji prawidłowo wyłożył powyższy przepis art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19. Przepis jest jasny. Ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej orzekającemu o zwrocie dofinansowania swobody w zakresie oceny, czy ów obowiązek zwrotu stanowi proporcjonalną sankcję administracyjną za stwierdzone naruszenie. Zwrot środków ma dotyczyć całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej, jak dla zaległości podatkowych.

Z kolei zarzut opisany w pkt II.2 petitum niniejszej skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa materialnego (wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1903/17). Tym samym również niezasadny jest zarzut niniejszej skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia tego przepisu, bowiem w istocie opiera się on na założeniu poczynionym przez skarżącą, iż stan faktyczny sprawy nietrafnie został uznany przez WSA za ustalony w sposób prawidłowy.

Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art.184 p.p.s.a.