Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant: sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie; uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2013 r.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: " Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR"), powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej" "Kierownik Biura") z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania Pani M. W. (dalej: "skarżąca") płatności na zalesianie gruntów rolnych.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. W dniu 27 czerwca 2012r. skarżąca wystąpiła do Kierownika Biura z wnioskiem o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nr [...] o pow. [...] ha. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego stwierdził, że skarżąca spełnia warunki i wymogi do przyznania pomocy na zalesianie. W dniu 14 maja 2013 r. do organu wpłynęło oświadczenie skarżącej o wykonaniu zalesiania zgodnie z planem zalesiania wraz z zaświadczeniem Nadleśnictwa S. potwierdzającym ten stan rzeczy oraz protokołem z odbioru gruntów zalesionych.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Kierownik Biura odmówił przyznania skarżącej płatności na zalesianie gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przeprowadzoną kontrolę na miejscu w wyniku której stwierdzono, że założona uprawa leśna nie spełnia wymogu szerokości 20 metrów, co jest jednym z podstawowych kryteriów przyznania pomocy na zalesianie.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ szeroko omówił przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.) - dalej: "rozporządzenie MRiRW", które regulują tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania pomocy na zalesienie. Między innymi organ przywołał brzmienie § 4 ust. 2 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym pomoc na zalesianie gruntów rolnych, z wyłączeniem gruntów położonych na obszarach Natura 2000, jest przyznawana rolnikowi do gruntów o powierzchni większej niż 0,5 ha i szerokości większej niż 20 m, przy czym wymagań dotyczących szerokości gruntu nie stosuje się, jeżeli grunty graniczą z lasem.

Dalej podniesiono, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. po zgłoszeniu przez skarżącą wykonania zalesienia ustalono, iż szerokość zalesienia na działce ewidencyjnej o nr [...] wynosi 18 m i ta zalesiona działka nie przylega do lasu. Organ powołał się na raport z czynności kontrolnych nr dokumentu [...]. Wobec powyższego – w ocenie organu - w myśl powołanego wyżej § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MRiRW przedmiotowa działka nie spełnia wymogów warunkujących dopłaty zalesieniowe.

Wskazano przy tym, że osoba przystępująca do prowadzenia działalności gospodarczej powinna być zorientowana w przepisach prawnych regulujących tę działalność w stopniu wystarczającym do poprawnego jej prowadzenia

Pismem z dnia 3 marca 2014 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, iż decyzja odmawiająca przyznania płatności jest dla niej krzywdząca, ponieważ o fakcie, że szerokość zalesienia wynosi 18 m dowiedziała się dopiero z tej decyzji. W raporcie z czynności kontrolnych prowadzonych w dniu [...] czerwca 2013 r. (nr dokumentu [...]) nie pojawiła się nigdzie żadna wzmianka o tym, że wykonane zalesienie nie spełnia wymagań warunkujących przyznanie pomocy w ramach PROW. Nigdzie nie ma informacji o tym, że szerokość zalesienia wynosi 18 m, zaś w części dotyczącej ustaleń końcowych wpisany jest kod GR1, który zgodnie z dołączoną legendą oznacza, że nie stwierdzono uchybień. W części "Uwagi inspektorów terenowych" nie wpisano nic, zaś w części "Kontrola wymagań i zobowiązań" w pkt dotyczącym "Zachowano minimalną szerokość zalesienia" zaznaczono punkt N/D (nie dotyczy).

Skarżąca podkreśliła, że uzyskawszy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. rozpoczęła inwestycję w postaci zalesiania, działając w zaufaniu do organów publicznych. Działając w dobrej wierze poniosła znaczące nakłady finansowe związane z wykonaniem zalesienia

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Istotą sporu między stronami niniejszego postępowania były dopuszczalne przesłanki wydania decyzji o odmowie przyznania pomocy na zalesianie w sytuacji, w której w stosunku do wnioskującej o tę pomoc zostało wydane postanowienie o spełnieniu warunków do przyznania takiej pomocy.

Analiza przepisów proceduralnych regulujących tryb przyznawania pomocy na zalesianie wskazuje, że postępowanie to ma strukturę dwufazową. Pierwsza część tej procedury, poprzedzająca działalność inwestycyjną, rozpoczyna się od złożenia wniosku, który w szczególności zawiera dane niezbędne do ustalenia wysokości pomocy, termin wykonania zalesiania, informację o powierzchni gruntów w poszczególnych klasach gleboznawczych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia MRiRW). Do wniosku o pomoc dołącza się – zgodnie z § 9 ust. 5 rozporządzenia MRiRW - m.in. kopię planu zalesiania, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez nadleśniczego, który sporządził ten plan. Wniosek składa się do kierownika biura powiatowego ARiMR. Kierownik biura, weryfikując wniosek o pomoc, ustala łączną powierzchnię gruntów przeznaczonych do zalesiania wskazaną we wniosku oraz spełnienie pozostałych warunków przyznania pomocy. Już na tym etapie organ może wydać decyzję o odmowie przyznania pomocy, jeśli w wyniku weryfikacji wniosku o pomoc zostanie ustalone m.in. że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 albo § 5 ust. 1 rozporządzenia MRiRW lub że grunty przeznaczone do zalesiania we wniosku o pomoc nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 ust. 2 rozporządzenia MRiRW. Jeżeli postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji nie wykazało przesłanek do odmowy przyznania płatności, organ ten wydaje postanowienie o spełnieniu przez wnioskodawcę warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1-3 albo § 5 ust. 1 rozporządzenia MRiRW oraz wymagań dotyczących gruntów przeznaczonych do zalesiania, określonych w § 4 ust. 2 lub 3 albo § 5 ust. 2 rozporządzenia MRiRW (w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o pomoc). Wydanie postanowienia oznacza, że w ocenie organu warunki i wymagania zostały przez wnioskodawcę spełnione (§ 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW).

Dopiero po wydaniu takiego postanowienia, wnioskujący o pomoc przystępuje do wykonania zalesiania (§ 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW). Postanowienie, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW stanowi zatem promesę spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów przyznania pomocy. Co istotne, wydanie tego postanowienia powinno być poprzedzone podjęciem przez organ ustaleń w zakresie łącznej powierzchni gruntów przeznaczonych do zalesiania wskazanych we wniosku oraz spełnienia pozostałych warunków przyznania pomocy (§ 10 ust. 2 rozporządzenia MRiRW). W ocenie Sądu, otrzymawszy takie postanowienie wnioskodawca uzyskuje gwarancję, że w jego sytuacji nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie na tym etapie decyzji o odmowie przyznania pomocy na zalesianie.

Po zakończeniu procesu zalesiania następuje druga faza postępowania w przedmiocie przyznania pomocy na zalesianie. Wnioskodawca (w określonym terminie) składa kierownikowi biura powiatowego ARiMR, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenie o wykonaniu zalesiania zgodnie z planem zalesiania wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt. Na tym etapie postępowania organ może odmówić przyznania pomocy wyłącznie, jeżeli wnioskodawca: 1) nie złożył w wymaganym terminie oświadczenia o wykonaniu zalesiania zgodnie z planem zalesiania lub nie wykonał zalesiania zgodnie z planem zalesiania, przy czym w przypadku gdy nie zostało wykonane ogrodzenie uprawy leśnej, którego wykonanie zostało przewidziane w planie zalesiania, odmawia się przyznania pomocy na zalesianie jedynie w części przeznaczonej na to ogrodzenie, lub też, gdy pomimo wezwania organu nie wykonał w terminie czynności wskazanych w tym wezwaniu (§ 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW). Przytoczona regulacja oznacza, że otrzymawszy postanowienie, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW, wnioskodawca nie uzyskuje pewności co do przyznania mu płatności po zakończeniu procesu zalesiania, jednakże decyzja o odmowie przyznania płatności, wydawana już po wydaniu wspomnianego postanowienia, może być oparta wyłącznie o przesłanki określone w § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. W obowiązujących przepisach brak jest natomiast podstaw do odmowy przyznania pomocy w drugiej fazie omawianego postępowania w oparciu o przesłanki z § 10 ust. 3 rozporządzenia MRiRW. Z § 13 ust. 2 tego rozporządzenia wynika bowiem, że jeżeli rolnik złożył w wymaganym terminie oświadczenie, o którym mowa w § 12 ust. 2, oraz wykonał zalesianie zgodnie z planem zalesiania i zgodnie z § 11 ust. 3, kierownik biura powiatowego ARiMR, w drodze decyzji, przyznaje pomoc na zalesianie, w terminie 60 dni od dnia złożenia tego oświadczenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ pierwszej instancji działając w trybie § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW stwierdził, że skarżąca spełniła warunki (§ 10 ust. 4 pkt 1) i wymogi (§ 10 ust. 4 pkt 2) do przyznania pomocy na zalesianie. Jak już wyżej wskazano, wydając to postanowienie organ stwierdził, że wobec skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o odmowie przyznania płatności w oparciu o przesłanki z § 10 ust. 3 rozporządzenia MRiRW. Skarżąca uzyskała zatem promesę, że w razie spełnienia kryteriów, o których mowa w § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW, uzyska pomoc o którą się ubiegała. Jak podnosi w skardze, działając w dobrej wierze – w przekonaniu że spełnia wszystkie warunki do uzyskania pomocy – poniosła znaczące nakłady finansowe związane z wykonaniem tego zalesienia m.in. na zakup sadzonek, uprawę i przygotowanie gruntu pod zalesienie.

Tymczasem decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2013 r. odmówiono przyznania skarżącej pomocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia w szczególności: § 10 ust. 3 pkt 3 (w treści uzasadnienia powołano § 10 ust. 3 pkt 2). Sąd uznaje, że powołanie w sentencji § 10 ust. 3 pkt 3 było oczywistą omyłką, jako że z uzasadnienia wynika, że powodem odmowy przyznania płatności było niespełnienie wymogów określonych w § 4 ust 2 pkt 3, które to wymagania wskazane zostały w § 10 ust. 3 pkt 2 jako przesłanka odmowy przyznania pomocy na zalesianie. Organ wyjaśnił, iż podstawą odmowy przyznania pomocy były czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, że szerokość zalesienia wynosi 18 m. i zalesiona działka nie przylega do lasu, tymczasem zgodnie z § 4 ust 2 pkt 3 pomoc na zalesianie jest przyznawana, do gruntów o powierzchni większej niż 0,5 ha i szerokości większej niż 20 m.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji (ani ujawnioną przez organ, ani domniemaną) nie był natomiast § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW, który zawiera enumeratywne wyliczenie przesłanek pozwalających organowi ARiMR na odmowę przyznania pomocy po przeprowadzonym zalesianiu.

W ocenie Sądu, na tym etapie postępowania administracyjnego organ uprawniony był wyłącznie do uwzględniania okoliczności istotnych w kontekście § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW – nie mógł zatem cofać się do wcześniejszego stadium postępowania i naprawiać swoich ewentualnych, uprzednich uchybień. Jak już bowiem wyżej wskazano, § 4 ust. 3 pkt 1-3 w zw. z § 10 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MRiRW mógł być podstawą wydania decyzji negatywnej wyłącznie w pierwszej fazie postępowania, gdy tymczasem organ wydał wówczas alternatywne względem niej postanowienie.

Wykazanych wyżej uchybień Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie usunął organ odwoławczy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji szeroko omówił regulacje dotyczące przyznawania pomocy na zalesianie i stwierdził, że w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. kontroli w zakresie wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie (raport z czynności kontrolnych nr dokumentu [...] inspektorzy terenowi stwierdzili, że szerokość zalesienia na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie S. wynosi 18 m, tymczasem w myśl § 4 ust. 3 pkt 3 pomoc na zalesianie przyznawana jest do gruntów o szerokości większej niż 20 m. Dyrektor pominął fakt, że zadanie to jest realizowane przez ARiMR na pierwszym etapie postępowania, tj. w okresie poprzedzającym przystąpienie przez skarżącego do zalesiania. Raz jeszcze należy zauważyć, że po przeprowadzeniu zalesiania organ powinien był zbadać wyłącznie spełnienie przez skarżącego kryteriów, o których mowa w § 13 rozporządzenia MRiRW. Tymczasem organ odwoławczy powielił błędy decyzji wydanej w pierwszej instancji, obszernie przytaczając treść § 10 i § 4 rozporządzenia MRiRW w zakresie, w jakim w żaden sposób przepisy te nie korespondują z treścią § 13 rozporządzenia MRiRW. To zaś oznacza, że organy ARiMR dopuściły się naruszenia § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Nie przeprowadziły bowiem oceny stanu faktycznego w oparciu o te przepisy, opierając swoje rozstrzygnięcie na normach, których na tym etapie kontrolowanego postępowania nie mogły zastosować.

Skarżącej odmówiono przyznania pomocy z uwagi na fakt, iż szerokość zalesienia na wnioskowanej działce nr [...] wynosi 18 m, gdy tymczasem w myśl § 4 ust. 3 pkt 3 pomoc na zalesianie przyznawana jest do gruntów o szerokości większej niż 20 m.

Sad zauważa, że żaden przepis nie określa minimalnej szerokości zalesienia. Należy rozróżnić pojęcie "szerokość gruntów", do których może być przyznana pomoc na zalesienie od pojęcia "szerokości zalesienia" wykonanej na działce. Organ nie zarzucił w zaskarżonej decyzji, że działka zgłoszona do zalesiania posiada szerokość mniejszą niż wymagane 20 m., stwierdził jedynie, że szerokość zalesienia wynosi 18 m. Tymczasem przepis § 4 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia MRiRW określa minimalną szerokość działki, która może być zalesiana a nie szerokość zalesienia. Natomiast sposób, w jaki działka powinna być zalesiona, rozmieszczenie sadzonek, odległości między rzędami itp. powinny być określone w planie zalesienia. Odmowa przyznania pomocy może nastąpić m.in. w wypadku nie wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia (§ 13 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW), ale takiego zarzutu organy orzekające nie postawiły skarżącej.

Sąd zwraca przy tym uwagę, że opisana wcześniej struktura i przebieg postępowania dotyczącego przyznania pomocy na zalesianie wynika z treści powszechnie obowiązujących źródeł prawa. To z woli prawodawcy przesłanki, na które powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, mogą być podstawą wydania decyzji negatywnej wyłącznie przed przeprowadzeniem procesu zalesiania. Postanowienie, o którym mowa w § 10 ust. 4, jest aktem stwierdzającym spełnienie przesłanek formalnych, i jednocześnie przejawem gwarancji udzielanej przez organ ARiMR. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organy ARiMR tych gwarancji nie dochowały, co uprawnia Sąd do stwierdzenia, iż we wspomnianym zakresie organy nie prowadziły postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), która w oczywisty sposób jest aktualna również w postępowaniu w przedmiocie przyznania pomocy na zalesianie (art. 21 ust. 1 ww. ustawy z dnia z dnia 7 marca 2007 r.). Wypada przy tym przypomnieć, że przytoczona zasada uznawana jest za klamrę, która spina całość ogólnych zasad postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1094/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy bowiem pamiętać, że przypisując organom administracji publicznej wykonywanie zadań publicznych, prawo kształtuje relację prawną organ – jednostka na zasadzie władztwa administracyjnego. Jeżeli tak stanowi norma materialnego prawa administracyjnego, to ukształtowanie praw (uprawnień lub obowiązków) jednostki następuje w wyniku władczego działania organów administracji publicznej. Poddając jednostkę władczej ingerencji organów administracji publicznej w państwie prawnym, jednostce zapewniona jest obrona jej interesów prawnych na drodze prawa – drodze postępowania regulowanego przepisami prawa (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 93/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd postanowienie wydane przez organ ARiMR na podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW określiło pozycję prawną skarżącej w ten sposób, że tylko zaistnienie przesłanek, o których mowa w § 13 ust. 1 tego rozporządzenia mogło być podstawą odmowy przyznania jej wnioskowanej pomocy po przeprowadzeniu zalesiania.

Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że wątpliwości budzi działanie organu w zakresie przeprowadzonej kontroli oraz protokołu z niej sporządzonego. Do skargi skarżąca załączyła kopie protokołu, który otrzymała w dniu jej przeprowadzenia. Z jego treści wynika, że w gospodarstwie skarżącej nie stwierdzono uchybień (kod GR1 w polu I ustalenia końcowe na karcie 2). W tej samej rubryce w protokole załączonym do akt sprawy nadesłanych przez organ wskazano kod GR5 (stwierdzono uchybienia szczegółowe), przy czym zapis nosi znamiona przeróbki. W protokole nadesłanym przez organ w polu XII na str. 5 znalazły się dodatkowe zapisy z dnia [...].09.2014 o szerokości zalesienia (18 m). Tych zapisów nie ma w protokole, który otrzymała skarżąca w dniu kontroli ([...].06.2013 r.). Na karcie weryfikacji raportu z czynności kontrolnych załączonej do protokołu kontroli zawarta jest informacja, że protokół w dniu [...].09.2013 r. wysłano do skarżącej, w aktach sprawy brak jest jednak zwrotnego poświadczenia odbioru pisma. Pełnomocnik organu także na rozprawie nie dysponował dokumentem potwierdzającym, iż skarżąca zmieniony i uzupełniony protokół otrzymała.

W ocenie Sądu, o każdej ewentualnej zmianie, poprawce czy uzupełnieniu treści protokołu, który osoba kontrolowana otrzymała, musi być ta osoba powiadomiona. Natomiast za całkowicie niedopuszczalne i nieprawidłowe należy uznać przerabianie jakichkolwiek zapisów w jednym tylko egzemplarzu protokołu, każda ewentualna zmiana zapisu powinna być opatrzona podpisem osoby dokonującej tej zmiany (w tym przypadku zmiany w polu I str. 2 protokołu)

Wobec powyższego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Z uwagi na tożsamość stwierdzonych uchybień i dla końcowego załatwienia sprawy, środek ten zastosowano również względem decyzji organu pierwszej instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę, organy ARiMR zastosują wskazania wynikające z niniejszego uzasadnienia. Należy przy tym zaznaczyć, że w obiegu prawnym pozostaje postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2012 r., a skarżąca przeprowadziła zalesianie i złożyła po jego zakończeniu szereg dokumentów. Po przeprowadzeniu kontroli tej dokumentacji i ewentualnym adekwatnym postępowaniu wyjaśniającym organ wyda zatem decyzję o przyznaniu pomocy na zalesianie, stosownie do § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW albo decyzję o odmowie przyznania tej płatności, która jednak może być oparta wyłącznie o przesłanki wyrażone wprost w § 13 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Przeprowadzając ponowne postępowanie administracyjne organy zapewnią, że będzie ono prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W tym zakresie organy uwzględnią również zasady konstrukcji decyzji administracyjnej, tak by skarżąca miała pewność co do treści rozstrzygnięcia oraz jego prawnych i faktycznych motywów.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji.