II SAB/Po 7/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-05	
Data wpływu	2026-01-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. E. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi	
Uzasadnienie
M. E. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż Skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył stosownego ponaglenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Treść przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Dodać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej jako "K.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.

Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.

W ocenie Sądu z akt sprawy w niniejszym postępowaniu wynika, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wniósł ponaglenia.

I tak, w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego z dnia 30 października 2025 r. o przyśpieszenie rozpoznania sprawy, e-mail z dnia 26 listopada 2025 r. oraz z dnia 8 grudnia 2025 r.

Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1919/22, że choć ponaglenie należy do środków prawnych odformalizowanych, niemniej nie można przyjąć, że każde pismo strony kierowane do organu prowadzącego postępowanie, w którym zawarto wniosek (prośbę) o przyspieszenie rozpoznania sprawy, stanowi środek prawny, o którym mowa w art. 37 K.p.a., warunkujący dopuszczalność skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku opisanych wyżej pism ich treść wyraźnie wskazuje, że intencją ich autora i wyłącznym celem ich złożenia było wyrażenie prośby, skierowanej do Wojewody, o przyspieszenie procedury i jak najszybsze wydanie decyzji zezwalającej na pobyt. Fakt, że tożsamy cel przyświeca także ponagleniu, nie jest wystarczającym argumentem, by z tego tylko powodu zakwalifikować jako ponaglenia pisma strony skarżącej.

Warto w tym miejscu wskazać, iż za ponaglenie nie można traktować wiadomości e-mail z dnia 26 listopada 2025 r. Co prawda skarżący opisuje w nim swoje niezadowolenie z długości trwającego postępowania i zapowiedział złożenia skargi na bezczynność, to jednakże w kolejnej wiadomości e-mail z dnia 5 grudnia 2026 r. wskazał, że organ pomimo złożenia dwóch próśb o przyśpieszenie załatwienia sprawy nie podjął czynności w sprawie.

W ocenie Sądu za ponaglenie nie można również traktować wiadomości e-mail z dnia 5 grudnia 2025 r. gdyż w jego treści pełnomocnik Skarżącego wyraźnie wskazał, iż wnosi o wyznaczenie terminu w celu ponownego zapoznania się z aktami sprawy. Fakt, iż w końcowym zdaniu wskazano, że w razie dalszej bezczynności "zmuszeniu będziemy rozważyć złożenie skargi do Sądu Administracyjnego" nie może wbrew jednoznacznemu wnioskowi prowadzić do ucznia, iż stanowi ono ponaglenie.

Dodatkowo nie można uznać, jako ponaglenia opisanych powyżej e-maili również z uwagi na formę nieprzewidzianą przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego, warunek skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Wojewody nie został spełniony, bowiem skarżący nie wykazał, że wyczerpał tryb opisany w art. 37 K.p.a. w związku z art. 53 § 2b p.p.s.a. poprzez uprzednie wniesienie ponaglenia przed winieniem skargi do Sądu. W tej sytuacji skarga w przedmiotowej sprawie okazała się niedopuszczalna.

Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia

Na marginesie Sad wskazuje, iż powyższe orzeczenie nie stopi na przeszkodzie w ponownym złożeniu skargi na bezczynność Wojewody. Jednakże powyższe powinno nastąpić po wniesieniu ponaglenia zgodnie z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego.