Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] nr[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania B. S. (strona skarżąca) prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od dnia 1 października 2018 r. na rzecz B. S.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od dnia 1 października 2018 r. na rzecz B. S. z powodu przekroczenia kryterium dochodowego na osobę w rodzinie wynoszącego 725 zł - o 17,30 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] . nr[...] , utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 540 19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium w Katowicach z dnia [...] nr [... utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od dnia 1 października 2018 r. na rzecz B. S.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek z dnia 18 września 2018 r. opiekuna prawnego B. S., w osobie jego matki B. S. Z akt sprawy wynika, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] sygn. akt. [...] strona skarżąca została ustanowiona opiekunem prawnym nad całkowicie ubezwłasnowolnionym B. S. Na mocy ugody sądowej zawartej przed Sądem Rejonowym w B. sygn. akt [...] z dnia [...] K. S. został zobowiązany do łożenia alimentów na rzecz B. S. w kwocie 300 zł miesięcznie. Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. stwierdził, że egzekucja świadczeń alimentacyjnych jest bezskuteczna. Organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód B. S. w przeliczeniu na osobę w rodzinie daje kwotę 742,30 zł. i przekroczył ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wynoszące 725 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania. Organ I instancji poinformował Kolegium, że na dzień wydania decyzji z dnia [...] strona nie zwróciła otrzymanej w październiku 2017 r. od komornika sądowego kwoty 211,37 zł tytułem alimentów. Organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił, że strona skarżąca opiekun prawny B. S. pobrała nienależnie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W dniu 29 stycznia 2019 r. strona skarżąca zwróciła się o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ I instancji decyzją z dnia [...] umorzył kwotę nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 211,37 zł wraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W dniu 17 października 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo komornika sądowego z informacją, że w dniu 10 października 2019 r. strona skarżąca zwróciła na konto kancelarii kwotę 211,37 zł otrzymaną w dniu 10 października 2017 r. , która komornik przekazał na konto ośrodka. Z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie posiadała zadłużenia z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w dniu 29 października 2019 r. zwrócono kwotę na konto kancelarii komornika. Kolegium uznało, że kwota 211,37 zł stanowi dochód nieopodatkowany i należy wliczyć ja do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczenia alimentacyjnego. Następnie zauważyło, że na dochód B. S. osiągnięty w 2017 r. składał się dochód z tytułu renty z ZUS w wysokości 8696,26 zł, co miesięcznie wyniosło 724,69 zł, ponadto dochód nieopodatkowany z tytułu alimentów w wysokości 211,37 zł, czyli miesięcznie 17,61 zł. Organ stwierdził, że łącznie miesięczny dochód B.S. wyniósł 742,30 zł i przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 9 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w przypadku, gdy prawo do świadczeń ustala się osobie uprawnionej pozostającej pod opieką opiekuna prawnego, ustalając dochód, uwzględnia się tylko dochód osoby uprawnionej. Stwierdziło, że wobec tego organ I instancji prawidłowo ustalił dochód B. S., dla którego ustanowiono opiekuna prawnego.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca nie zgodziła się z dokonanym przez Kolegium ustaleniem dochodu, bowiem w jej ocenie winien on być podzielony na dwie osoby w rodzinie. Wniosła o przesłuchanie jej w charakterze strony, spłatę świadczeń alimentacyjnych od 1 października 2018 r. z odsetkami ustawowymi oraz nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu stwierdziła, że w przepisie art. 9 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów chodzi jedynie o takie sytuacje, w których opiekun prawny nie jest zarazem rodzicem dziecka i nie może być uznany za prowadzącego wspólne gospodarstwo domowe ze wspomnianym dzieckiem. Natomiast odmienne rozumienie przepisu oznacza: naruszenie zasady równości - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej - art. 2 Konstytucji RP, naruszenie zasady ochrony i opieki nad rodziną w ogólności - art. 18 Konstytucji, naruszenie zasady szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej - art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej interpretacja przepisów dokonana przez Kolegium jest błędna, nielogiczna i oznacza różnicowanie osób niepełnosprawnych o tym samym znacznym stopniu niepełnosprawności ze względu na rodzaj niepełnosprawności. Nadmieniła, że nielogicznym jest, aby osoba całkowicie ubezwłasnowolniona z powodu braku możliwości podejmowania decyzji, samodzielnie jednoosobowo mogła prowadzić gospodarstwo domowe.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd kontroluje zaskarżony akt także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, że przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 540/19 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium w Katowicach z dnia [...] . nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Wyrok w tej sprawie, wobec braku zaskarżenia, jest prawomocny. Powyższe skutkuje koniecznością zbadania przez Sąd zastosowania przez organ odwoławczy art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując, stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."

Powyższa konstatacja jest o tyle istotna, że z racji omówionego rozwiązania prawnego, przyjętego art. 153 p.p.s.a., strona skarżąca nie może na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować przesądzonych już wcześniej przez sąd kwestii oraz po raz kolejny podnosić tożsamych zarzutów w ramach prawa do sądowej kontroli aktu wydanego po wyroku uchylającym. Sąd wyjaśnia, że nie chodzi przy tym o to, czy formułowane zarzuty są zasadne, czy też nie, lecz o to, że na danym etapie postępowania nie mogą już być skutecznie podnoszone. Jak już wskazano bowiem wcześniej, instytucja wynikająca z przepisu art. 153 p.p.s.a. ma zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania określone przez Sąd, dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień dowodowych.

Rolą Sądu kontrolującego obecnie zaskarżone postanowienie jest zatem w pierwszej kolejności weryfikacja, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, którego decyzja została uchylona wyrokiem z wyrokiem z dnia 23 lipca 2019 r., w pełni zastosowało się do zaleceń i wskazań zawartych w tym orzeczeniu. Wskazać w tym miejscu należy, że w powołanym wyżej orzeczeniu Sąd wskazał, że Kolegium powinno wyjaśnić, czy strona zwróciła kwotę 211,37 zł błędnie wypłaconą przez komornika tytułem alimentów i w jakiej dacie, a także czy okoliczność ta mogła spowodować zmianę w zakresie ustaleń dotyczących wysokości dochodu skarżącej w 2017 r. Sąd zaznaczył, że Kolegium nie odniosło się do pisma Dyrektora Departamentu Polityki Rodzinnej Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, w którym wskazano, że "w przypadku dokonania przez osobą uprawnioną/jej opiekuna zwrotu otrzymanych w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy alimentów do organu właściwego wierzyciela, bez trybu orzekania o nienależnie pobranych świadczeniach, zwrócone kwoty nie mogą składać się na dochody osoby uprawnionej, od którego uzależnione jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego".

Odnosząc się natomiast do wniosku zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony skarżącej wskazać należy, iż stosownie do treści przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że sąd administracyjny ma ograniczone możliwości prowadzenia postępowania dowodowego, przede wszystkim nie może przesłuchiwać strony skarżącej.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania stronie skarżącej prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od dnia 1 października 2018 r. na rzecz B. S. z powodu przekroczenia kryterium dochodowego, określonego w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów ( Dz.U. z 2018 r. poz. 554).

Kolegium, po przeprowadzenie postępowaniu uzupełniającego zgodnie z wytycznymi tutejszego Sądu zawartych w wyroku z dnia 23 lipca 2019 r. ustaliło bowiem, że na dzień wydania decyzji z dnia [...] strona skarżąca nie zwróciła kwoty 211,37 zł - otrzymanej w październiku 2017 r. od komornika sądowego tytułem alimentów. Wskazana kwota została zwrócona na konto kancelarii komornika dopiero w dniu 10 października 2019 r. Wobec powyższego zasadnie Kolegium uznało, że kwota 211,37 zł stanowi dochód nieopodatkowany i należy wliczyć ją do dochodu przy ustalaniu prawa do świadczenia alimentacyjnego. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów, których wiarygodność nie była podważana, wynika, że w 2017 r., to jest w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy syn strony skarżącej uzyskał dochód z tytułu świadczenia emerytalno-rentowego w wysokości 9882,70 zł brutto, od dochodu tego został odprowadzony podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 297,00 zł, składki na ubezpieczenie społeczne wyniosły 0.00 zł, co wynika z danych z systemu e-podatki , składki na ubezpieczenie zdrowotne wyniosły w 2017 r. 889.44 zł (pismo ZUS z 11 października 2018 r.) oraz kwotę nie opodatkowanego dochodu 211, 37 zł. Dochód strony miesięcznie wyniósł 742.30 zł wyniósł więc w 2017 r. Organy ustaliły również, że nienależnie pobrane świadczenie z funduszu alimentacyjnego zostało ustalone decyzją z dnia [...] Natomiast kwota 211, 37 zł została zwrócona przez skarżącą/opiekuna prawnego w dniu 10 października 2019 r.- a wiec po roku bazowym jakim był 2017 r. Na dochód dziecka osiągnięty w 2017 r. składał się dochód z tytułu renty z ZUS, w kwocie 724,69 zł miesięcznie, a ponadto dochód nieopodatkowany z tytułu alimentów w wysokości 211,37 zł, czyli miesięcznie 17,61 zł. W konsekwencji miesięczny dochód w rodzinie przekroczył ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania świadczenia z funduszu alimentacyjnego, wynoszące 725 zł. Wobec powyższego nie zostały spełnione przesłanki przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, określone w przepisach ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.

Wyjaśnić należy, że w świetle art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustalenie dochodu w tym przypadku wymaga odwołania się do pojęcia dochodu, o jakim mowa w przepisach ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 z późn. zm.), w tym jej art. 3 pkt 1 lit. a), który definiuje dochód jako - po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób - przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Przepis art. 2 pkt 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wprowadza definicję legalną pojęcia rodziny, wskazując m.in. że do rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego. Niekwestionowane jest zarazem, że ustawodawca przewidział szczególną regulację dotyczącą zasad ustalenia dochodu dla osób pozostających pod opieką opiekuna prawnego, ubiegających się o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Mianowicie, jak wynika z art. 9 ust. 12 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w takim przypadku ustalając dochód, uwzględnia się tylko dochód osoby uprawnionej. Treść tego przepisu jest oczywista, a jej wykładnia nie nastręcza - zdaniem Sądu - najmniejszych wątpliwości. Prawidłowo ustaliły organy obu instancji, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem dziecko pozostaje pod opieką prawną swojej matki. Zauważyć należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że konsekwencją takiego stanu sprawy jest to, iż ustalając wysokość dochodu dla potrzeb przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie można brać pod uwagę dochodu, ani opiekuna prawnego ani innej osoby, z którymi osoba ubezwłasnowolniona ma ewentualnie zamieszkiwać i prowadzić wspólne gospodarstwo domowe (wyrok NSA z 18 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1940/11). Niezależnie zatem od oceny sytuacji życiowej strony, w tym stanu zdrowia osoby będącej pod opieką prawną oraz związanej z tym konieczności ponoszenia zwiększonych wydatków na leczenie czy rehabilitację osoby niepełnosprawnej, ubiegającej się o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, która to osoba pozostaje zarazem pod opieką opiekuna prawnego, obowiązkiem organów administracji rozpoznających taki wniosek, jest ustalenie przesłanki dochodowej przyznania tego świadczenia, z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 9 ust. 12 ustawy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że taki obowiązek wynika expressis verbis z cytowanego przepisu, a zatem organ nie może działać w ramach uznania administracyjnego. Zakres zastosowania normy zawartej w tym przepisie jest jasny i bezsprzecznie obejmuje sytuacje, w których o przyznanie omawianych świadczeń ubiega się osoba niepełnosprawna, pozostająca pod opieką opiekuna prawnego, nawet gdy jest nim osoba najbliższa - jak ojciec czy matka. Wobec brzmienia tego przepisu prawnie obojętną jest okoliczność, czy opiekun prawny tworzy ze swym pupilem rodzinę bądź czy prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że trafne było stanowisko organów obu instancji, iż dochód skarżącego przekracza określone w ustawie kryterium dochodowe w wysokości 725 zł.

Zauważyć należy, że wysokość dochodu jest kryterium bezwzględnym przyznania omawianych świadczeń, a przekroczenie tego kryterium wywołuje niekorzystne dla strony skutki prawne niezależnie od skali przekroczenia. Przepisy prawa nie pozwalają w tym zakresie na jakiekolwiek odstępstwo. Niewątpliwie bowiem przyjęte w przepisach ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów rozwiązanie uniemożliwia przyznanie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego zarówno w sytuacji, gdy uzyska on dochód wyższy od dopuszczalnego o kilka groszy, jak i wówczas, gdy kryterium dochodowe przekroczone zostanie wielokrotnie.

Wobec powyższego, w przeprowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu wyjaśniającym, nie sposób dopatrzeć się naruszenia wskazanych w skardze zasad określonych w Konstytucji RP. Zauważyć należy bowiem, że przyznanie wnioskowanego świadczenia wbrew literalnemu brzmieniu art. 9 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, oznaczałoby naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP. Ta konstytucyjna zasada oznacza wymóg przestrzegania prawa zarówno przez obywateli, jak i organy administracji (podobne stanowisko przyjął NSA m.in. w wyrokach: z 19 stycznia 2017 r. I OSK 1831/15 oraz z dnia 17 czerwca 2016 r. I OSK 3209/14).

W konsekwencji, zdaniem Sądu, przepisy prawa materialnego, jak również postępowania administracyjnego, zostały właściwie zastosowane przez organy obu instancji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.