Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5322/21 w sprawie ze skargi Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "P." w G. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 października 2021 r. nr OR12-65080-OR1200029/21 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "P." w G. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., sygn. V SA/Wa 5322/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej P. w G. (dalej zwanej skarżącą lub spółdzielnią) na rozstrzygnięcie (akt) Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanej ARiMR) z dnia 5 października 2021 r. nr OR12-65080-OR1200029/21 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie.

W stanie faktycznym sprawy 9 lutego 2021 r. spółdzielnia złożyła wniosek o przyznanie jej pomocy na operację typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" objętego PROW na lata 2014-2020 w ramach naboru wniosków o przyznanie pomocy finansowej trwającego od 30 listopada 2020 r. do 15 lutego 2021 r. Operacja planowana w ramach złożonego wniosku o przyznanie pomocy dotyczyła zakupu maszyn rolniczych.

ARiMR pismem z 23 lipca 2021 r. poinformowała stronę o odmowie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 1843, ze zm., dalej zwanym: rozporządzeniem lub rozporządzeniem wykonawczym).

Na przedmiotowe rozstrzygnięcie spółdzielnia złożyła skargę do WSA w Warszawie. W wyniku ponownej analizy sprawy (autokontroli) organ przywrócił sprawę do procedowania, m.in. z uwagi na konieczność ponownej oceny materiału dowodowego. Skarżąca została poinformowana o przywróceniu sprawy do ponownego rozpatrywania pismem, z 15 września 2021 r. W tej sytuacji postanowieniem z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt: V SA/Wa 4502/21 Sąd umorzył postępowanie sądowe.

Następnie, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, pismem z 5 października 2021 r. ARiMR poinformowała stronę o odmowie przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. Wskazała, że w okresie co najmniej 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, zarówno dane w KRS, jak i statut spółdzielni, nie obejmowały żadnego z kodów PKD objętych wsparciem w ramach operacji typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych", tj. PKD 01.61.Z, 01.62.Z lub 01.63.Z. Tym samym, pomimo złożenia faktur, o których mowa w § 2 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, skarżąca nie spełniła wymogu określonego w § 2 ust. 4 pkt 1 tego aktu. Oznacza to, że warunek przyznania pomocy, określony w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, nie został spełniony.

Ponadto ARiMR wskazała, że kwestię wykreślenia 29 stycznia 2016 r. z KRS przedmiotu działalności oznaczonego kodem 01.41.A "Działalność usługowa związana z uprawami rolnymi" (wpis z 18 grudnia 2002 r.) oraz omyłkowego wpisu w to miejsce kodu PKD 03.64.Z "Działalność usługowa związana z uprawami rolnymi", a następnie wpisanie dopiero 11 maja 2021 r. kodu 01.61.Z "Działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną", wnioskodawca tłumaczy pomyłką będącą konsekwencją zmiany przepisów w zakresie oznaczania kodów PKD w 2016 r., powołując się na klucz powiązań PKD 2004 - PKD 2007. Zgodnie z kluczem powiązań PKD 2004-PKD 2007, kod 01.41.A odpowiada m.in. kodowi 01.61.Z, ale wpisany przez stronę w 2016 kod 01.64. Z, który widniał w KRS do 11 maja 2021 r., nie jest powiązany z kodem 01.61.Z. Zdaniem organu to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za prowadzenie własnych spraw, w tym brak staranności w zakresie prawidłowego dokonania wpisu przedmiotu działalności. Tym samym przyznanie pomocy podmiotowi, który w okresie co najmniej 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy nie wykonywał działalności gospodarczej wymienionej w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia wykonawczego, z uwagi na brak stosownego wpisu przedmiotu działalności gospodarczej w rejestrze przedsiębiorców w KRS nie jest możliwe.

WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółdzielni na rozstrzygnięcie ARiMR, uchylił przedmiotowe rozstrzygnięcie.

Sąd podkreślił, że podstawą prawną odmowy przyznania pomocy finansowej skarżącej było niespełnienie przez nią warunku określonego w § 2 ust. 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 tego aktu pomoc przyznaje się podmiotowi, który wykonuje działalność gospodarczą w zakresie co najmniej jednego z rodzajów działalności określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia przez okres co najmniej dwóch lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Natomiast w § 2 ust. 4 rozporządzenia uregulowano kryteria jakie musi wypełnić wnioskodawca, aby warunek wykonywania działalności mógł zostać uznany za spełniony. Zgodnie z tym przepisem, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy w okresie ostatnich 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy jest zobowiązany do:

1) wykonywania, zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), co najmniej jednego z rodzajów działalności gospodarczej wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz

2) udokumentowania fakturą VAT lub wydrukiem paragonu fiskalnego kasy rejestrującej wykonanie usług rolniczych na kwotę co najmniej 20 tys. złotych brutto, nie mniej jednak niż 10 tys. złotych brutto w każdym z 12 miesięcznych okresów poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy.

Przepisem tym prawodawca przyznaje możliwość udzielania wsparcia podmiotom, które działalność gospodarczą w zakresie działalności usługowej wspomagającej produkcję roślinną (kod 01.61.Z), działalność usługową wspomagającą chów i hodowlę zwierząt gospodarskich (kod 01.62.Z) oraz działalność usługową następującą po zbiorach (kod 01.63.Z) prowadzą od co najmniej od dwóch lat. Wsparcie może być udzielone w sytuacji w której, podmiot wykonuje co najmniej jeden ze wspieranych rodzajów działalności, który jest zarejestrowany we wpisie danego przedsiębiorcy w CEiDG lub w KRS w okresie co najmniej 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy i do wniosku o przyznanie pomocy muszą być załączone faktury VAT lub wydruki paragonu fiskalnego kasy rejestrującej potwierdzające wykonanie usług rolniczych na wymaganym poziomie.

WSA w Warszawie zauważył, że w złożonym wniosku skarżąca wskazała, że wykonuje działalność gospodarczą sklasyfikowaną w PKD pod numerem 01.61.Z "Działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną", do wniosku dołączyła wyjaśnienie, w którym wskazano przyczynę rozbieżności pomiędzy kodami PKD wpisanymi w KRS a działalnością gospodarczą faktycznie wykonywaną przez spółdzielnię. Skarżąca wskazała, że tego rodzaju działalnością faktycznie zajmuje się od wielu lat, posiada maszyny rolnicze, które pozwalają na realizację tego rodzaju usług tj. orka, uprawa roli, siew nawozów, opryski, siewy kukurydzy, usługi kombajnem zbożowym, usługi ładowaczem rolniczym na rzecz okolicznych przedsiębiorców prowadzących działalność rolniczą. Do wniosku załączyła zestawienie usług za lata 2018-2020.

Sąd stwierdził, że w sytuacji, w której skarżąca wykazała, że faktycznie w wymaganym okresie wykonywała działalność usługową wspomagająca produkcję roślinną (PKD 01.61.Z) to dotyczące tej kwestii informacje zawarte w rejestrze przedsiębiorców KRS nie powinny mieć decydującego znaczenia dla oceny prawa do uzyskania wnioskowanej pomocy. W realiach sprawy strona przekonująco sygnalizuje rozbieżność pomiędzy przedmiotem działalności wpisanym do rejestru a faktycznie prowadzonym. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 986) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe (ust. 1); jeżeli dane wpisano do Rejestru niezgodnie ze zgłoszeniem podmiotu lub bez tego zgłoszenia, podmiot ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem, że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu (ust. 2). Domniemanie przyjęte w at. 17 ust. 1 ustawy o KRS jest jednak domniemaniem prawnym wzruszalnym i polega na przyjęciu fikcji prawnej zgodności wpisanych do rejestru danych ze stanem rzeczywistym. Oznacza to, że ciężar dowodu, wobec zastosowania wskazanego domniemania, spoczywa na kwestionującym prawdziwość danych ujawnionych w rejestrze, który musi wykazać, że rzeczywisty stan rzeczy dotyczący tych danych jest odmienny niż wywiedziony poprzez odwołanie się do danych zawartych w rejestrze.

WSA w Warszawie stanął na stanowisku, że o rodzaju wykonywanej działalności nie może świadczyć sam wpis do rejestru przedsiębiorców w KRS, gdyż nie można go traktować jako wyłącznego środka dowodowego służącego wykazaniu rodzaju prowadzonej działalności, a wnioskujący o pomoc podmiot gospodarczy może te okoliczności wykazać także innymi środkami dowodowymi i podważyć formalne i statystyczne znaczenie wpisu

W zaistniałym stanie faktycznym, w którym widoczna jest sprzeczność kodu podanego przez skarżącą w złożonym wniosku, a ustaleniami organu i przedstawionymi przez stronę wyjaśnieniami, odmowa udzielenia pomocy jest niezasadna. W toku postępowania doszło do naruszenia zasad związanych z prawidłową weryfikacją wniosku pomocowego określonych w treści § 14 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawczyni nie była wzywana do złożenia wyjaśnień w tym zakresie czy uzupełnienia wniosku. Nie żądano od spółdzielni dodatkowych wyjaśnień ani przedstawienia dowodów związanych ze spełnieniem warunków przyznania pomocy (swoje stanowisko skarżąca przedstawiała w kierowanych do Sądu skargach i załącznikach do nich). Sąd zaznaczył, że skarżąca podjęła bez zbędnej zwłoki czynności zmierzające do wpisania w KRS poprawnego kodu PKD. Już w trakcie przygotowywania wniosku pomocowego, tj. 29 stycznia 2021 r., podjęto stosowne działania (wpłynął do organu 9 lutego 2021 r.), a wniosek o wpis został skierowany do właściwego sądu już 5 lutego 2021 r.

Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie w zakresie udzielonej pomocy powinno zostać poprzedzone kompleksową oceną przedstawionych dokumentów i wyjaśnień skarżącej w świetle rodzaju wykonywanej działalności gospodarczej i możliwości pozyskania pomocy finansowej. Dopiero gdy wnioskodawca mimo wezwania do usunięcia braków na podstawie § 14 ust. 1 rozporządzenia, nie usunie wszystkich braków w terminie, Agencja odmawia przyznania pomocy. W sprawie tymczasem nie zachodziły niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy.

Ponownie rozstrzygając wniosek o pomoc organ został zobligowany, po odebraniu wyjaśnień skarżącej, opierając się na całości przedstawionych materiałów do ustalenia, czy skarżąca w wymaganym okresie faktycznie prowadziła działalność gospodarczą uprawniającą do uzyskania wsparcia.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła ARiMR, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła:

1) na podstawie art 174 pkt 1 P.p.s.a, naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Rozwój przedsiębiorczości - rozwój usług rolniczych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1843, z poźn.zm.], dalej: rozporządzenie wykonawcze, poprzez błędną wykładnię ww. przepisów, w szczególności poprzez przyjęcie, iż z ww. przepisów nie wynika obowiązek posiadania przez skarżącą przed złożeniem wniosku o udzielenie pomocy wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym działalności gospodarczej wymienionej w wykazie określonym w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia,

2) na podstawie art 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 ust 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 oraz w zw. z § 2 ust 4 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędną wykładnię, w szczególności poprzez przyjęcie, iż udokumentowanie fakturami VAT wykonania przez skarżącą usług rolniczych na kwotę co najmniej 20 tys. złotych brutto, nie mniej jednak niż 10 tys. złotych brutto w każdym z 12 miesięcznych okresów poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy w ramach działalności nie ujętej w KRS przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy, oznacza spełnienie warunku przyznania pomocy, o którym mowa ww. przepisach rozporządzenia wykonawczego,

3) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 17 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986) poprzez błędną wykładnię ww. przepisów, w szczególności poprzez przyjęcie, iż przedłożenie faktur VAT potwierdzających wykonywanie działalności gospodarczej wymienionej w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia wykonawczego w wymaganym przepisami ww. rozporządzenia okresie oznacza spełnienia warunków przyznania pomocy, o których mowa w ww. przepisach rozporządzenia wykonawczego, mimo iż przedmiotowa działalność gospodarcza nie była ujawniona w KRS przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy na mocy rozporządzenia wykonawczego,

4) na podstawie art 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. 17 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 986.) poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, i w konsekwencji przyjęcie, iż w związku z tym, iż domniemanie prawdziwości wpisu w KRS jest domniemaniem obalalnym, skarżąca wobec przedłożonych w toku postępowania faktur VAT nie jest objęta obowiązkiem posiadania wpisu w KRS - przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy - wymaganej przepisami rozporządzenia wykonawczego działalności gospodarczej,

5) na podstawie art 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 14 ust 1 w zw. z § 2 ust 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez ich błędną wykładnię, w szczególności przyjęcie, iż ARiRM rozpatrując wniosek skarżącej o przyznanie pomocy naruszyła zasady związane z prawidłową weryfikacją wniosku pomocowego poprzez brak wezwania skarżącej do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia przedmiotowego wniosku, mimo iż materiał dowodowy sprawy potwierdzał wystąpienie w sprawie niebudzących wątpliwości przesłanek odmowy przyznania pomocy,

6) na podstawie art 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 14 ust. 1 w zw. z § 2 ust 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędną wykładnię, w szczególności przyjęcie, iż Agencja była zobowiązana wezwać skarżącą do usunięcia braków we wniosku, mimo ustalenia, iż skarżąca nie posiadała przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy wpisu wymaganej przepisami rozporządzenia wykonawczego działalności gospodarczej w KRS, co w świetle § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 stanowi niebudzącą wątpliwości przesłankę odmowy przyznania pomocy,

7) na podstawie art 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i w konsekwencji brak analizy w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czy skarżąca spełniła wymóg, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego albowiem mimo iż przedstawiła faktury VAT potwierdzające prowadzenie wymaganej działalności gospodarczej w zakreślonym przepisami rozporządzenia wykonawczego okresie, przed złożeniem wniosku o udzielnie pomocy nie posiadała wymaganego ww. przepisami rozporządzenia wykonawczego wpisu ww. działalności gospodarczej w KRS,

8) na podstawie art. art 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego, poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia ARiMR, mimo nierozpoznania istoty sprawy, tj. mimo nierozstrzygnięcia, czy w świetle § 2 ust 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego skarżąca spełniła wymóg przyznania pomocy, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego, mimo iż przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy nie posiadała w KRS ujawnionej działalności gospodarczej, wymaganej przepisami rozporządzenia wykonawczego,

Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie ARiMR wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Oprócz tego organ wystąpił o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisów rozporządzenia jest zbyt daleko idąca. Dodał także, że w ogóle nie poddał analizie kwestii spełnienia przez skarżącą wymogu z § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego.

Spółdzielnia w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ sformułował przeciwko zaskarżonemu wyrokowi łącznie osiem zarzutów, spośród których sześć określił jako odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, dwa zaś jako oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów postępowania.

W ramach pierwszego z procesowych zarzutów ARiMR zarzuciła WSA w Warszawie niedokonanie analizy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku spełnienia przez skarżącą spółdzielnię przesłanek uzyskania wsparcia, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, z czym nie sposób się jednak zgodzić. Sąd pierwszej instancji dokonał bowiem przedmiotowej analizy, wyrażając odpowiednie stanowisko w tym aspekcie, które to stanowisko skarżący kasacyjnie organ kwestionuje w ramach materialnoprawnych zarzutów swojego środka odwoławczego, oznaczonych numerami 1) - 6).

Podobne uwagi odnieść należy do zarzutu nr 8). W tym wypadku również brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń ARiMR, gdyż WSA w Warszawie zajął stanowisko odnośnie prawidłowości wykładni i zastosowania § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. Co zaś się tyczy zasadności tego stanowiska, to w tym względzie należy podkreślić, że tego rodzaju problematyka może być rozpatrywana wyłącznie w ramach zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego.

Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że z uwagi na identyczne bądź zbliżone ich prawne podstawy oraz postać sformułowanych w nich twierdzeń, odnośnie naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, zasadnym jest łączne odniesienie się do nich.

I tak w pierwszej kolejności zauważyć należy, że kluczowym i najistotniejszym zagadnieniem, na gruncie przedmiotowej sprawy, jest problematyka prawidłowości wykładni § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem uznaje się, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest spełniony, jeżeli w okresie ostatnich 24 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy podmiot zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym wykonuje co najmniej jeden z rodzajów działalności gospodarczej wymienionych w wykazie określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu nie można przyjąć, że z § 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego wynika bezwzględny obowiązek posiadania odpowiednich wpisów, przed złożeniem wniosku o przyznanie wsparcia. Zauważyć bowiem należy, że z literalnego brzmienia § 2 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego nie sposób jest wyprowadzić takiego wniosku. Nie mówi on bowiem o tym, że posiadanie stosownego wpisu w KRS jest warunkiem otrzymania pomocy, ale o tym, że warunek ten (obejmujący realizację przesłanki uzyskania wsparcia), o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego uznaje się za spełniony, w sytuacji posiadania odpowiedniego wpisu. Tak więc posiadanie właściwego wpisu w KRS skutkuje przyjęciem spełnienia warunków uzyskania pomocy, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3, co jednak nie prowadzi automatycznie do wniosku, że nieposiadanie takiego wpisu wyklucza możliwość jej uzyskania.

Poza tym charakteru wpisu w rejestrze przedsiębiorców KRS nie można rozpatrywać w oderwaniu od regulacji wprost odnoszących się do jego znaczenia. Chodzi tu zwłaszcza o art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o KRS. Przepisy te statuują bowiem domniemanie prawdziwości wpisów w rejestrach KRS, które jak słusznie zauważył WSA w Warszawie jest domniemaniem, które może zostać obalone na podstawie innych, prawnie dopuszczalnych dowodów. Tak więc w tym wypadku brak jest podstaw do uznania zasadności twierdzeń skarżącego kasacyjnie organu.

Tak samo nie można zgodzić się z ARiMR, że WSA w Warszawie utożsamił przedłożenie faktur dokumentujących prowadzenie działalności z warunkiem posiadania odpowiedniego wpisu w KRS. Takiego bowiem stanowiska Sąd pierwszej instancji nie wyraził, o czym świadczy chociażby to, że w swoich wskazaniach, co do dalszego prowadzenia postępowania, nakazał organowi przeprowadzenie dodatkowych ustaleń w sprawie, w oparciu między innymi o wyjaśnienia skarżącej i przedstawione przez nią dowody.

Jeżeli chodzi o podnoszoną w zarzutach problematykę dotyczącą błędnej, zdaniem organu, wykładni § 14 ust. rozporządzenia wykonawczego, to skarżący kasacyjnie organ nie wyjaśnił na czym błędne rozumienie tego przepisu przez Sąd miałoby polegać. Z jego twierdzeń dotyczących braku podstaw do wzywania spółdzielni do złożenia wyjaśnień wynika, że zmierza on raczej do wykazania błędnego zastosowania wskazanej wyżej regulacji, a nie błędnej jej wykładni, na co nominalnie wskazuje. Tym samym omawiane zarzuty, odnoszące się do tego rodzaju okoliczności, są więc wewnętrznie sprzeczne.

Dodać również należy, że w zarzucie oznaczonym nr 5) ARiMR, na potwierdzenie swoich twierdzeń odwołuje się do postaci poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, których niedostatki wytknął jej Sąd pierwszej instancji. W tym zakresie jednoznacznie wskazuje na ich prawidłowy, według niej, charakter, przez co polemizuje ze stanowiskiem WSA w Warszawie, kwestionującym ich prawidłowość. Tego zaś, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, nie można czynić poprzez zarzuty oparte na twierdzeniach dotyczących naruszenia prawa materialnego. Tak więc również w tym względnie nie sposób zgodzić się z argumentami skarżącej kasacyjnie ARiMR.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie organu – ARiMR na rzecz spółdzielni kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.