Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dopuszczalne jest zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raortu w sytuacji długotrwałego, nieprzerwanego zwolnienia lekarskiego obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjanta, gdyż stanowi to "inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu" w rozumieniu art. 135 j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji i tym samym zwalniającą organ z obowiązku wyznaczenia innego terminu w celu ponownego wezwania policjanta do raportu, w sytuacji gdy z powodu choroby nie mógł się on stawić w wyznaczonym terminie do raportu.

Ocena wagi naruszenia obowiązku służbowego i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych. Sąd nie ma prawnych możliwości ingerowania w kwestie wymiaru kary, nie może oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji.

akt IV SA/Wr 490/15 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędziowie sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenie kary dyscyplinarnej oddala skargę w całości.

W dniu [...] stycznia 2015 r. Komendant Miejski Policji we W. postanowieniem nr [...] wszczął przeciwko post. Ł. D. - policjantowi Referatu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we W. - postępowanie dyscyplinarne, w którym obwinił go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu 1 stycznia 2015 r. o godz. 13:00 stawił się do służby w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji we W., i rozpoczął pełnienie służby w godz. 13:00 - 21:00, będąc w stanie po użyciu alkoholu, posiadając o godz. 13:14 - 0,41 mg/l, i o godz. 14:10-0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, stwierdzonego dwukrotnym badaniem na urządzeniu elektronicznym Alkometr A2.0, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).

W dniu 23 stycznia 2015 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym.

Komendant Miejski Policji we W. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wydaną z powołaniem się na przepis art. 135 j ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji , uznał policjanta winnym zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył mu karę wydalenia ze służby. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w myśl dyspozycji art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 cytowanej ustawy). Stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję. Zdaniem organu orzekającego, obwiniony w dniu 1 stycznia 2015 r. stawił się do służby i rozpoczął jej pełnienie, będąc po użyciu alkoholu , czym bezsprzecznie naruszył przepisy wynikające wprost z ustawy o Policji. W ocenie organu, materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości dowodzi o sprawstwie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta, a tym samym o jego winie. Stopień zawinienia wskazuje, że funkcjonariusz w sposób umyślny dopuścił się ciężkiego naruszenia dyscypliny służbowej. Powyższe uniemożliwia dalsze pozostawienie obwinionego w służbie w Policji.

Zdaniem organu I instancji , opisane wyżej zachowanie obwinionego zasługuje wyłącznie na szczególne potępienie, przemawia za tym przede wszystkim fakt, że swoim nieodpowiedzialnym i nagannym zachowaniem w istotny sposób naruszył obowiązujące przepisy resortowe. Według organu działanie obwinionego nie zasługuje na zastosowanie jakichkolwiek okoliczności łagodzących. Obwiniony posiadając pełną świadomość swojego działania godził się na nie , bez względu na grożące mu konsekwencje, które winien był przewidzieć. W ocenie organu orzekającego, wymierzona stronie kara dyscyplinarna wydalenia ze służby, najcięższa z katalogu kar dyscyplinarnych, jest adekwatna do rodzaju i okoliczności zarzucanego mu naruszenia dyscypliny służbowej.

Końcowo organ orzekający powołał się na przepis art. 25 ust. 1 ustawy w Policji, zgodnie z którym służbę w Policji może pełnić obywatel (...) posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Według organu, obwiniony swoim całkowicie nieodpowiedzialnym zachowaniem, w rażący sposób naruszył obowiązujące przepisy resortowe.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia obwiniony wniósł o wymierzenie mu kary dyscyplinarnej łagodniejszej niż wydalenie ze służby , podnosząc zarzut naruszenia przepisów:

- art. 132a ust. 1 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zarzucany mu czyn został popełniony umyślnie, i w konsekwencji nie zastosowanie art. 134h ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji mimo tego, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie mniej dotkliwej kary niż wydalenie ze służby;

- art. 135j. ust. 9 ustawy o Policji poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia z obwinionym czynności stawienia się do raportu celem wysłuchania go, w sytuacji gdy nie był zdolny do służby.

Zdaniem odwołującego, wymierzona kara dyscyplinarna jest zbyt surowa. Wskazał, że w dniu 1 stycznia 2015 r. nie popełnił wykroczenia dyscyplinarnego świadomie i nie miał zamiaru postąpić wbrew obowiązującym przepisom. Podkreślił, że dniu zdarzenia nie podjął czynności służbowych, po przebraniu się w mundur pobrał broń, jednak ze względu na swoje wątpliwości co do stanu psychofizycznego związanego ze spożywaniem alkoholu w dniu poprzednim, zamierzał je zgłosić przełożonym na odprawie do służby. Kierując się do pomieszczenia, gdzie miała odbyć się odprawa został wezwany przez dyżurnego do poddania się czynności badania na zawartość alkoholu w organizmie. Wyniki badań wykazały, że znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu. Odwołujący wyraził żal z tego powodu, zdając sobie sprawę, że sytuacja ta wpłynęła negatywnie na jego wizerunek jako policjanta. Jednak w odczuciu odwołującego wymierzona kara jest zbyt surowa i uniemożliwia mu zrehabilitowanie się. Nadto obwiniony nie dopuścił się świadomie przewinienia i jest policjantem bez należytego doświadczenia zawodowego , bowiem w Policji jest zatrudniony od 1 kwietnia 2014 r., zaś w grudniu 2014 r. rozpoczął pracę w Wydziale [...].

Odwołujący wniósł o złagodzenie wymierzonej kary podnosząc, że przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej należy uwzględniać także okoliczności łagodzące, tj. w jego przypadku brak należytego doświadczenia zawodowego, dopuszczenie się przewinienia nieumyślnie, tj. brak świadomości, że zgłaszając się do służby mógł znajdować się w stanie po spożyciu alkoholu, a nadto brak podjęcia czynności służbowych i zamiar poinformowania o swoich wątpliwościach przełożonego.

Końcowo odwołujący podniósł, że powyższe okoliczności zdarzenia zamierzał przedstawić w trakcie raportu – w celu wysłuchania – w dniu 3 lutego 2015 r., przed wydaniem decyzji w sprawie. Jednak z uwagi na chorobę, potwierdzoną zwolnieniem lekarskim, złożonym w Komendzie Miejskiej Policji, nie mógł stawić się do raportu.

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ II instancji przywołał art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Zadaniem organu odwoławczego jest zbadanie, czy postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności, czy nie naruszono ustawowych praw obwinionego oraz czy rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie organu odwoławczego zebrany przez organ I instancji w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy był wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodzi konieczność jego uzupełnienia. W tym zakresie organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym , stwierdzając ,że :

1/ w dniu 2 kwietnia 2014 r. obwiniony został przyjęty do służby w Policji. Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji we W. z dniem [...] października 2014 r. obwiniony został mianowany na stanowisko służbowe - policjanta Referatu [...] Wydziału [...].

2/ w dniu 1 stycznia 2015 r. obwiniony stawił się do służby o godz. 13:00 w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji we W. przy ul. [...] zgodnie z zaplanowanym grafikiem służby, którą miał pełnić tego dnia w godzinach od 13:00 do 21:00. Po przybyciu do jednostki przebrał się w mundur służbowy, a następnie o godz. 13:10 pobrał broń służbową którą wydał mu Dyżurny st. asp. R. K. pełniący służbę w tym dniu na stanowisku Koordynacji Służby W[...] KMP we W. wraz z mł. asp. W. I.

3 / st. asp. R. K. po wydaniu broni obwinionemu i odnotowaniu czynności w książce wydania broni z pododdziału W[...] KMP we W. wyczuł od niego woń alkoholu w związku z czym polecił policjantowi wrócić do pomieszczenia, w którym wydawał mu broń. Następnie w obecności mł. asp. W. I. dyżurny dokonał badania obwinionego na urządzeniu Alkometr A2.0 na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik badania o godz. 13:14-0,41 mg/l., a o godz. 14:10 przeprowadzono drugi pomiar, z wynikiem 0,33 mg/l. alkoholu w wydychanym powietrzu. Po wykonaniu pierwszego badania dyżurny odebrał broń służbową obwinionemu i o zdarzeniu powiadomił inspekcyjnego jednostki asp. M. P. oraz Dyżurnego Komendy Miejskiej Policji we W. - st. asp. B. K., Naczelnika Wydziału [...] - nadkom. J.N. oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...]. Do przeprowadzenia czynności służbowych z funkcjonariuszem, który stawił się do służby w stanie nietrzeźwości skierowano specjalistę Wydziału [...] KMP we W. asp. T. K. i Z-cę Naczelnika Wydziału [...] KMP we W. podkom. K. S. Obwiniony został odsunięty od dalszego pełnienia służby. Rozpytany na okoliczność zdarzenia, oświadczył, że spożywał alkohol w dniu 31 grudnia 2014 r. do godziny około 23:00 w ilości około 200 gram wódki. Do służby przyjechał środkami komunikacji publicznej.

4 / rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Miejski Policji we W. na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia 2 stycznia 2015 r. do dnia 1 kwietnia 2015 r.

5 / przesłuchany w charakterze świadka st. asp. R. K. zeznał, że w dniu 1 stycznia 2015 r. pełnił służbę na stanowisku Koordynacji Służby W[...] KMP we W. przy ul. [...] wraz z mł. asp. W. I. O godzinie 13:00 do jednostki mieli obowiązek stawić się do służby policjanci, którzy mieli pełnić ją w godz. 13:00 - 21:00. O godzinie 13:10 wydał broń służbową obwinionemu i dokonał stosownych zapisów w książce wydania broni. W trakcie wydawania broni nie rozmawiał z obwinionym, który żuł gumę. Gdy wychodził z pomieszczenia świadek wyczuł woń alkoholu od w/w funkcjonariusza i polecił mu zdać broń. Obwiniony oświadczył mu, że spożywał alkohol w dniu 31 grudnia 2014 r. do godziny 23:00. W związku z jego podejrzeniem stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu przeprowadzono dwa badania na zawartość alkoholu. Pierwsze o godz. 13:14 - wynik 0,41 mg/l, drugie o godz. 14:10 - wynik 0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Po pierwszym pomiarze odebrano policjantowi broń służbową i powiadomiono jego przełożonych. Zastępca Naczelnika W[...] KMP we W. podkom. K. S. nie dopuścił policjanta do służby i po wykonaniu z nim niezbędnych czynności polecił odwieźć go do miejsca zamieszkania. Przesłuchany w charakterze świadka mł. asp. W. I. w dniu 2 stycznia 2015 r. potwierdził powyższe fakty.

6 / policjant przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 2 stycznia 2015 r. przyznał się do przedstawionego zarzutu określonego w postanowieniu nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2015 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego . W tym zakresie wyjaśnił ,że w dniu 31 grudnia 2014 r. brał udział w zabawie sylwestrowej w trakcie, której spożywał alkohol. Wypił około 200 gram alkoholu w postaci wódki. Alkohol spożywał do godziny 23:00. Wiedział, że do służby miał obowiązek zgłosić się następnego dnia w godz. 13:00 - 21:00. Stawił się do służby około 12:40, po czym przebrał się w mundur służbowy i poszedł pobrać broń. Służbę miał pełnić w patrolu zmotoryzowanym jako dysponent. Po pobraniu broni służbowej dyżurny polecił obwinionemu wrócić do pomieszczenia, w którym pobrał broń. Jak wyjaśnił obwiniony w tym momencie chciał sam przebadać się na alkomacie, aby mieć pewność, że może przystąpić do służby. Dwukrotnie poddał się badaniu na urządzeniu alkometr A2.0, po których dyżurny odebrał mu broń i poinformował przełożonych o zaistniałym zdarzeniu. Obwiniony określił swoje zachowanie jako nieodpowiedzialne. Przyczynę takiego stanu tłumaczył przeziębieniem i przemęczeniem, co mogło jego zdaniem spowodować zwolnienie metabolizmu organizmu. Zadeklarował, że takie zachowanie w przyszłości nigdy nie będzie miało miejsca.

Organ II instancji analizując zebrany materiał dowodowy nie dopatrzył się zaistnienia dowodów mogących budzić wątpliwości, a które pozwoliłyby rozstrzygnąć przedmiotową sprawę na korzyść obwinionego. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że obwiniony stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Świadczą o tym między innymi zeznania bezpośrednich świadków zdarzenia w osobach st. asp. R. K. i mł. asp. W. I., a także protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym Alkometr A2.0, oraz po części wyjaśnienia samego obwinionego. Stwierdzono zatem, że wymieniony funkcjonariusz stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne opisane w zarzucie, tj. art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Zgodnie z powyższym na podstawie art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne, którego dopuścił się obwiniony musi być uznane za zawinione, z czym - na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - rodzi ono odpowiedzialność dyscyplinarną.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 132a ustawy o Policji , zgodnie z którym przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant, ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Zdaniem organu II instancji zachowanie obwinionego w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w zarzucie - wbrew jego twierdzeniom - wyczerpuje znamiona winy umyślnej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że obwiniony w dniu 31 grudnia 2014 r. dobrowolnie spożywając alkohol (w ilości 200 gram wódki), a następnie w dniu 1 stycznia 2015 r. o godzinie 13:00 stawiając się do służby i rozpoczynając jej pełnienie w tym stanie, bezsprzecznie naruszył przepisy wynikające wprost z ustawy o Policji. Spożywając alkohol w dniu 31 grudnia 2014 r. do godz. 23:00 wiedział, że następnego dnia miał stawić się do służby. Mając świadomość tego, że w tym czasie był przeziębiony i przemęczony, co jak sam wskazał "mogło spowodować zwolniony metabolizm organizmu", przewidywał możliwość popełnienia czynu i na to się godził. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego twierdzącym , że sam chciał poddać się badaniu na zawartość alkoholu przed przystąpieniem do służby (gdy dyżurny wyczuł od niego woń alkoholu) i uważa, że stanowi to przyjętą linię obrony obwinionego.

Organ II instancji wskazał, że ustawa o Policji w art. 134 pkt 1 - 6 enumeratywnie wymienienia katalog kar dyscyplinarnych jakie można wymierzyć w stosunku do funkcjonariusza Policji. Przedstawiona w tym artykule gradacja kar dyscypIinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane przez organ w danej, konkretnej sprawie. Jednak ustawodawca nie określił, jakiemu naruszeniu dyscypliny służbowej odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu , który podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności).

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a wymierzona kara dyscyplinarna - wydalenia ze służby w Policji uwzględnia dyrektywy jej wymiaru ujęte w art. 134h. ustawy o Policji. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 134h ust. 3 ustawy o Policji wpływające na złagodzenie wymiaru kary. Wręcz przeciwnie, zdaniem organu, wystąpiły przesłanki wpływające na zaostrzenie wymiaru kary, o których mowa w art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, tj. działanie w stanie po użyciu alkoholu.

Komendant Wojewódzki Policji we W., podzielił argumentację Komendanta Miejskiego Policji we W., że służba w Policji ma szczególny charakter, a co za tym idzie ustawa o Policji formułuje wobec jej funkcjonariuszy szereg wymogów niespotykanych w innych zawodach, co ma zasadniczy wpływ na zaostrzenie odpowiedzialności dyscyplinarnej stosowanej wobec członków tej formacji. Stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu stanowi jedno z przewinień dyscyplinarnych o największym ciężarze gatunkowym i świadczy o braku respektowania przez obwinionego podstawowych zasad dyscypliny służbowej. Dlatego też skoro wina policjanta w zakresie stawianego mu zarzutu została udowodniona , to w ocenie organu odwoławczego wymierzona obwinionemu kara wydalenia ze służby jest adekwatna do rodzaju oraz okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Wymierzona kara uwzględnia przy tym stopień naruszenia ciążących na nim obowiązków jako policjanta Wydziału [...] KMP we W., jego dotychczasową niekaralność, 9 miesięczny okres służby przygotowawczej oraz posiadanie zawodowego przeszkolenia podstawowego.

Z kolei odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił , że procedura przeprowadzenia raportu określona jest w art. 135j ust. 9 ustawy o Policji , zgodnie z którym w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go (...). Wskazał ,że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika ,iż w dniu 30 stycznia 2015 r. obwinionemu zostało doręczone sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz pismo informujące o wyznaczeniu przez przełożonego dyscyplinarnego raportu na dzień 3 lutego 2015 r. W dniu 3 lutego 2015 r. do sekretariatu Komendanta Miejskiego Policji we W. wpłynęło pismo obwinionego informujące o tym, że w okresie od 3 do 10 lutego 2015 r. funkcjonariusz będzie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Dalej organ odwoławczy przywołał art. 135j ust. 10 ustawy o Policji , w którym ustawodawca enumeratywnie wymienił przypadki, kiedy nie stosuje się przepisów ust. 9. Zgodnie z pkt 3 - raportu nie przeprowadza się w przypadku zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych, które w analizowanym przypadku zostało doręczone obwinionemu w dniu 27 stycznia 2015 r. W ocenie organu odwoławczego przebywanie przez policjanta na zwolnieniu lekarskim w wskazanym wyżej terminie stanowi "inną przeszkodą uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu", w związku z powyższym organ I instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia innego terminu stawienia się obwinionego do raportu, co oznacza, że nie uchybiono procedurze wydalenia policjanta ze służby w Policji.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ,w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia :

1/ przepisów postępowania , mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135j ust. 9 tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2015 r., którym to wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby bez wezwania skarżącego do raportu w celu wysłuchania go przed wydaniem orzeczenia;

- art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135f ust. 10 tej ustawy poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2015 r., pomimo braku wymaganej zgody lekarza, który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby i podjęcie czynności dowodowych z udziałem obwinionego, w tym. m.in. przesłuchanie w charakterze obwinionego i zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby , a w konsekwencji zastosowanie art. 135f ust. 9 ustawy o Policji;

- art. 135g ustawy o Policji poprzez uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść skarżącego, a nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść a także rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego.

2/ prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaistniała inna przeszkoda uniemożliwiająca obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych podczas, gdy niestawiennictwo skarżącego podczas raportu było usprawiedliwione a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu;

- art. 132a pkt 1 w zw. z art. 134 h ust. 1, 2 i 3, art. 134 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że zarzucany obwinionemu czyn został popełniony umyślnie i wymierzenie obwinionemu najsurowszej z kar z przewidzianego w ustawie katalogu kar dyscyplinarnych, niewspółmiernej do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, nieuwzględniającej okoliczności dokonania czynu, jego skutków, rodzaju i stopnia naruszenia obowiązków służbowych, pobudek działania obwinionego, a także jego zachowania przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego oraz przebiegu dotychczasowej służby mimo tego, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wymierzenie mniej dotkliwej kary niż wydalenie ze służby;

- art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji poprzez nieprawidłowe uznanie, że zachowanie skarżącego wyczerpało znamiona stawienia się do służby w dniu 1 stycznia 2015 r.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący ponowił argumentację wywiedzioną w odwołaniu . Dodatkowo podniósł , że w całym toku postępowania dyscyplinarnego, do czasu jego zamknięcia przebywał na chorobowym, a ponadto działał sam. Rzecznik dyscyplinarny wydał rozstrzygnięcie na podstawie zebranego materiału dowodowego z udziałem w czynnościach obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych, bez zgody lekarza. Natomiast art. 137f ust. 10 ustawy o Policji wyraźnie ustanawia wymóg "zgody" i kolejność lekarzy uprawnionych do wyrażania wymaganej zgody. W odniesieniu do wymiaru orzeczonej kary skarżący podniósł ,że dokonano wyboru kary dyscyplinarnej jedynie przez pryzmat wizerunku Policji jako formacji w społeczeństwie i szczególnego charakteru służby. Nie uwzględniono natomiast okoliczności indywidualizujących przewinienie dyscyplinarne, którego dopuścił się obwiniony, tj. braku doświadczenia zawodowego obwinionego, niekaralności obwinionego, zachowania obwinionego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, w tym w szczególności tego, że poddał się czynnościom kontrolnym, przyznał się do winy, złożył wyjaśnienia, wyraził skruchę, a także ma świadomość ciężaru popełnionego przewinienia, popełnił przewinienie nieumyślnie, faktu, iż w wyniku zachowania skarżącego w istocie nie powstała żadna szkoda w sensie materialnym, a skarżący stworzył swoim zachowaniem jedynie potencjalną możliwość powstania takiej szkody. Stąd też teza organu odwoławczego o "najwyższym stopniu zawinienia" czynu skarżącego jest - jego zdaniem - wysoce wątpliwa i nieprzekonująca, Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie mamy dodatkowo do czynienia z kwalifikacją przedmiotowego czynu jedynie jako wykroczenia, nie zaś przestępstwa (występku czy też zbrodni) , zaś przewinienia dyscyplinarne, mające charakter incydentalny, obiektywnie niezamierzone, które nie wynikają ze złej woli funkcjonariusza, mogą być kwalifikowane jako przypadki mniejszej wagi.

W odniesieniu do zrzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji skarżący podniósł ,że nieprawidłowo uznano, iż jego zachowanie wyczerpało znamiona stawienia się do służby w dniu 1 stycznia 2015 r. , albowiem w dniu zdarzenia nie rozpoczął pracy, nie podjął czynności służbowych i w nie podpisał się na grafiku służby. Zdaniem skarżącego, aby mówić o stawieniu się do pracy/służby w stanie nietrzeźwości/stanie po użyciu alkoholu muszą być spełnione kumulatywnie co najmniej dwie przesłanki: 1) przybycie pracownika/funkcjonariusza do miejsca świadczenia pracy/ pełnienia służby w celu wykonywania pracy/obowiązków służbowych, potwierdzone podpisem na liście obecności (chyba, że dany pracodawca nie prowadzi ewidencji czasu pracy pracowników) oraz 2) znajdowanie się pracownika/funkcjonariusza w stanie nietrzeźwości/stanie po użyciu alkoholu. W kontekście pierwszej przesłanki skarżący wskazał, że zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu pracy służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471), przełożony właściwy w sprawach osobowych prowadzi ewidencję czasu służby policjantów przy pomocy wskazanych przez niego kierowników komórek organizacyjnych. Ewidencję czasu służby udostępnia się policjantowi na jego żądanie. Tylko podpisanie przez skarżącego listy obecności w dniu 1 stycznia

2015 r. oznaczałoby jego gotowość do pełnienia obowiązków w tym dniu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wobec powyższego w sytuacji skarżącego nie zachodzi przypadek stawienia się do służby w dniu 1 stycznia 2015 r.

W toku postępowania sądowo-administracyjnego skarżący – pismem procesowym z dnia 8 stycznia 2016r. – zawnioskował przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2015r. sygn. akt [...], którym uniewinniono skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu o to ,że w dniu 1 stycznia 2015 r. około godz. 13:10 we W. przy ul. [...] w siedzibie Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we W. jako funkcjonariusz Policji będący na służbie w godz. 13:00-21:00 , wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości , będąc w umundurowaniu służbowym podjął czynności służbowe polegające na pobraniu broni służbowej rozpoczął, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu ( I badanie 0,41 mg/l, II badanie 14:10-0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu ).

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Za chybiony uznał zarzut braku wezwania skarżącego do raportu . W tym zakresie powołując się na akta postępowania dyscyplinarnego wskazał , że w dniu 30 stycznia 2015 r. skarżącemu doręczono sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego oraz pismo informujące o wyznaczeniu przez przełożonego dyscyplinarnego raportu na dzień 3 lutego 2015 r. Samo wezwanie do raportu zostało więc wykonane prawidłowo. Natomiast już wykonanie procedury "raportu" nie zostało zrealizowane w związku z zaistnieniem prawnej przesłanki umożliwiającej jej pominięcie, a mianowicie art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, który wbrew zarzutom skarżącego został prawidłowo zastosowany. Według organu, każda z przesłanek wymienionych w art. 135j ust. 10 ustawy o Policji ma charakter samodzielny i niezależny. Dodatkowo określenie "termin" użyte w pkt 3 ma inne znaczenie niż w pkt 2, oznacza bowiem okres czas, a dokładnie okres 14 dni, a w pkt 2 oznacza konkretny dzień stawienia się do raportu. Przesłanka z pkt 3 zawiera również sformułowanie "inna przeszkoda" bez wskazywania, że ma ona mieć charakter nieusprawiedliwiony, jak ustawodawca wskazał w pkt 2. Wobec tego za zasadny należy uznać pogląd , według którego przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim po skutecznym wezwaniu go do raportu wyczerpuje znamiona art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, a tym samym umożliwiło legalne odstąpienie od przeprowadzenia procedury "raportu".

W ocenie organu udział w czynnościach dowodowych i zapoznanie z aktami postępowania skarżącego, który był zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, było zgodne z art. 135f ust. 9 ustawy o Policji, nie został dochowany jedynie warunek formalny określony w art. 135f ust. 10 tej ustawy. Jednak skarżący dobrowolnie przystąpił do czynności procesowych i zapoznał się z aktami postępowania nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, a rodzaj jego choroby nie utrudniał mu obrony swoich praw. Dodatkowo organ podniósł , że wskazane uchybienie procesowe nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia organu był bowiem jednoznaczny stan faktyczny sprawy ustalony w oparciu o dowody z dokumentów (przede wszystkim protokoły badania stanu trzeźwości) i zeznań wielu świadków, które były spójne i zgodne. Ustalony stan faktyczny obejmuje zarówno okoliczności przemawiające na korzyść jak i niekorzyść skarżącego , przy czym okoliczności obciążających jest znacznie więcej , stąd też ich dysproporcja, która jest jednak uzasadniona. W ocenie organu czyn skarżącego został popełniony umyślnie, zaś skarżący jako funkcjonariusz Policji musiał przewidywać i godzić się na to, że spożywając alkohol w dniu 31 grudnia 2014 r. około godz. 23:00, będąc przeziębionym i przemęczonym, następnego dnia stawiając się do służby na godz. 13:00 będzie w stanie po spożyciu alkoholu, oraz że stanowi to przewinienie dyscyplinarne. Na zamiar ewentualny wskazuje również zachowanie skarżącego, z zeznań R. K. wynika bowiem, że skarżący pobierając broń żuł gumę, co może świadczyć o chęci ukrycia woni alkoholu z ust, oraz do godz. 13:00 nikomu nie zgłosił swoich rzekomych wątpliwości co do swojego stanu psychofizycznego.

W odniesieniu do zarzutu niewspółmierności kary, organ zauważył, że służba w Policji ma szczególny charakter, zaś ustawa o Policji formułuje wobec funkcjonariuszy szereg wymogów niespotykanych w innych zawodach, co ma zasadniczy wpływ na zaostrzenie odpowiedzialności dyscyplinarnej stosowanej wobec członków tej formacji. Stawianie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu stanowi jedno z przewinień dyscyplinarnych o największym ciężarze gatunkowym (wymienione literalnie w ustawie) i świadczy o braku respektowania przez skarżącego podstawowych zasad dyscypliny służbowej oraz naruszeniu podstawowych obowiązków służbowych. Okoliczności czynu są również obciążające, gdyż skarżący nie tylko stawił się do służby po spożyciu alkoholu , ale również podjął tą służbę. Natomiast brak dotychczasowej karalności dyscyplinarnej nie jest okolicznością działającą na korzyść skarżącego, gdyż wynika on z bardzo krótkiego okresu służby wynoszącego mniej niż rok.

Organ podkreślił , że skarżący nie tylko stawił się do służby, ale jego przewinienie jest większe, gdyż rozpoczął on służbę. Wskazują na to szczegółowe, spójne i zgodne zeznania świadków: R. K. i W. I. - Dyżurni Stanowiska Koordynacji Służby Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji we W. Z zeznań tych wynika, co potwierdza w swoich wyjaśnieniach skarżący, że stawił się około godz. 12:40 do jednostki Policji, gdzie miał rozpocząć służbę zgodnie z grafikiem o godz. 13:00. Mając 20 minut do rozpoczęcia służby nikomu nie zgłosił rzekomych wątpliwości co do swojego stanu psychofizycznego i przebrał się w mundur, co wypełnia znamiona "stawienia się do służby". O godz. 13:00 faktycznie rozpoczął służbę, co potwierdził dobrowolnym pobraniem broni służbowej o godz. 13:10. Taki stan faktyczny potwierdził skarżący, który zapoznał się z aktami postępowania dyscyplinarnego w dniu 12 lutego 2015 r., nie składając żadnych zastrzeżeń ani wniosków dowodowych.

Według organu odwoławczego, skarżący swoją gotowość pełnienia obowiązków służbowych czyli stawienia się do służby potwierdził faktem założenia munduru w czasie bezpośrednio poprzedzającym planowany czas służby. Następnie będąc już w trakcie czasu służby, umundurowany, a więc pełniąc już służbę, potwierdził ten stan faktem pobrania broni służbowej. W związku z tym 1 stycznia 2015 r. o godz. 13:00 skarżący stawił się do służby w Wydziale [...] Komedy Miejskiej Policji we W. i rozpoczął pełnienie służby w godz. 13:00-21:00 będąc w stanie po spożyciu alkoholu.

W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu organ podniósł ,że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w postępowaniu, albowiem sądu administracyjnego nie wiążą orzeczenia stwierdzające popełnienie wykroczenia lub przewinienia dyscyplinarnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego , o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz.1647 ze zm. ). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji, pod kątem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku, , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. ) ( zwanej dalej p.p.s.a.). Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a.

Oceniając zatem wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że nie jest ona obarczoną wadą , skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego , wydano ją bowiem po poprawnie przeprowadzonym postępowaniu i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów natury procesowej, tylko bowiem niewadliwie przeprowadzone postępowanie i prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne pozwalają organowi na kreowanie lub znoszenie praw i obowiązków strony . Analizując pod takim kątem wydane w sprawie orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby przeprowadzone w sprawie postępowanie dyscyplinarne obarczone było wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów tegoż postępowania. W szczególności nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego zarzut podnoszący naruszenie przez organ przepisów o obowiązku wezwania do raportu , a to przepisów art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 135j ust. 9 tej ustawy. Stosownie do art. 135i ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny , po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu ,że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy , zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego . Z czynności zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół , o czym stanowi dalej ust.3 tego przepisu. Z kolei obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie , co wynika z ust.5 art.135 i ustawy o Policji. Z materiału aktowego sprawy wynika, że rzecznik dyscyplinarny zadość uczynił powyższemu obowiązkowi , albowiem obwiniony zapoznał się w dniu 12 stycznia 2015r. z aktami postępowania dyscyplinarnego ( k.31) . Policjant został pouczony o uprawnieniu wynikającym z cytowanego wyżej art.135i ust.5 ustawy o Policji i nie miał zastrzeżeń co do formy prowadzonego postępowania dyscyplinarnego , jak również nie składał dalszych wniosków o uzupełnienie tegoż postępowania. W związku z powyższym w dniu [...] stycznia 2015r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym . Jednocześnie rzecznik dyscyplinarny sporządził sprawozdanie , o którym mowa ust.7 art.135i ustawy o Policji , w którym między innymi wskazuje się obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne , z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów, a także przedstawia się wnioski dotyczące wymierzenia kary. Omawiane sprawozdanie doręczono skarżącemu w dniu 30 stycznia 2013r. ( k.32 i k.34 ) . W tym samym dniu skarżący otrzymał zawiadomienie o terminie raportu w celu wysłuchania , wyznaczonym na dzień 3 lutego 2015r. na godz.10:00 (k.36) . W realiach badanej sprawy , w sytuacji gdy skarżący zapoznał się wcześniej z aktami postępowania dyscyplinarnego i nie składał dalszych wniosków o jego uzupełnienie , uznać należy ,że trzydniowy termin był terminem umożliwiającym zapoznanie się z treścią sprawozdania przed terminem raportu. Przepis art. 135j ust.9 ustawy o Policji przewiduje ,że w przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny, przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel zarządu może uczestniczyć w raporcie chyba, że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem. Wskazana wyżej zasada wezwania do raportu nie ma zastosowania w przypadkach wskazanych w ust. 10 art. 135j ustawy o Policji ,wedle którego przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku: 1) tymczasowego aresztowania obwinionego; 2) odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu; 3) zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych. A zatem ustawodawca dopuścił możliwość odstąpienia od procedury raportu tylko w ściśle określonych wypadkach . Zdaniem Sądu nie ma racji skarżący , kiedy wywodzi ,że skoro ustawodawca założył, że nieusprawiedliwiona nieobecność zwalnia organ z obowiązku przeprowadzenia raportu , to z drugiej samodzielnej przesłanki wymienionej w pkt 2 ust. 10 art. 135j ustawy o Policji tj. nieusprawiedliwionej nieobecności w wyznaczonym terminie raportu , a contrario należy wnioskować, że usprawiedliwiona nieobecność w wyznaczonym terminie raportu nie zwalnia z konieczności przeprowadzenia raportu.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że unormowanie postępowania dyscyplinarnego policjantów w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. z 2015r. poz. 355 ) jest regulacją pełną , która w sposób wyczerpujący normuje wszystkie fazy postępowania dyscyplinarnego, zarówno w zakresie wszczęcia, przebiegu jak i formy zakończenia tego postępowania. Przepis art. 135f ust.9 ustawy o Policji przewiduje, że zwolnienie obwinionego policjanta od zajęć służbowych z powodu choroby nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego. Tym bardziej ,że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, o czym stanowi art. 135 ust.4 ustawy o Policji ,zaś postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, co wynika z art. 135 ust.3 tej ustawy. Powyższe unormowania narzucają niezbędną szybkość działania organów dyscyplinarnych. A zatem nie można wnioskować ,że każda nieobecność policjanta usprawiedliwiona chorobą wywołuje automatyczny skutek w postaci obowiązku wyznaczenie terminu raportu w innym terminie. Takie odczytanie zasady wezwania do raportu nie jest możliwe do pogodzenia z narzuconym przez ustawodawcę nieprzekraczalnymi terminami o których mowa wyżej. Zdaniem Sądu dopuszczalne jest zaniechanie przeprowadzenia procedury wezwania do raportu w sytuacji długotrwałego, nieprzerwanego zwolnienia lekarskiego obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym policjanta, gdyż stanowi to "inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu" w rozumieniu art. 135j ust.10 pkt 3 ustawy o Policji i tym samym zwalniającą organ z obowiązku wyznaczenia innego terminu w celu ponownego wezwania policjanta do raportu, w sytuacji gdy z powodu choroby nie mógł się on stawić w wyznaczonym terminie do raportu.

Według skarżącego usprawiedliwił on swoją nieobecność w dniu 3 lutego 2015 r. i jego nieobecność w tym dniu była nieobecnością usprawiedliwioną, a zatem - jego zdaniem - czynność raportu powinna być przeprowadzona w innym terminie. Z materiału aktowego sprawy wynika, że w okresie od dnia 3 lutego do dnia 26 czerwca 2015 r., skarżący nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ma zatem rację organ odwoławczy, kiedy wywodzi, że przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim we wskazanym wyżej terminie stanowi inną przeszkodę uniemożliwiającą obwinionemu stawienie się do raportu, w związku z powyższym organ I instancji nie był zobowiązany do wyznaczenia innego terminu stawienia się obwinionego do raportu . Zgodzić się należy z organem ,że przesłanka określona w pkt 3 ust.10 art. 135j ustawy o Policji zawiera również sformułowanie "inna przeszkoda" bez wskazywania, że ma ona mieć charakter nieusprawiedliwiony, jak ustawodawca wskazał w pkt 2 tego ustępu . Niewątpliwie każda z przesłanek wymienionych w art. 135j ust. 10 ustawy o Policji ma charakter odrębny ,zaś użyte przez ustawodawcę w pkt 3 tego artykułu określenie "termin" ma inne znaczenie niż użyte w pkt 2 tegoż artykułu sformułowanie " w wyznaczonym terminie raportu". Ten pierwszy oznacza bowiem okres czas, a więc okres 14 dni, a ten drugi wskazuje na konkretny dzień stawienia się do raportu. W tych warunkach za uprawniony uznać należy pogląd organu, wedle którego przebywanie skarżącego na zwolnieniu lekarskim po skutecznym wezwaniu go do raportu , wyczerpuje znamiona art. 135j ust. 10 pkt 3 ustawy o Policji, a tym samym uzasadniona podstawę do odstąpienia od przeprowadzenia procedury "raportu".

Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 135 f ust. 10 ustawy o Policji . Wskazany przepis przewiduje ,że udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza , który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby . Wprawdzie organ przyznał ,że nie został dochowany warunek formalny określony w cytowanym art. 135 f ust. 10 tej ustawy. Jednakże z materiału aktowego ( uzupełnionego w tym zakresie w toku postępowania sądowo-administracyjnego) wynika, pierwsze zwolnienie lekarskie skarżący przedstawił za okres od 3 do 10 lutego 2015r. , które było kontynuowane do 30.05.2015r. Natomiast skarżącego przesłuchano w charakterze obwinionego w dniu 2.01.2015r. , kiedy to otrzymał informację o tym ,że 12.01.2015r. odbędzie się końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania dyscyplinarnego. W zaplanowanym terminie tj. 12.01.2015r. zapoznano skarżącego z aktami postępowania dyscyplinarnego. W tym okresie skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych i uczestniczył w czynnościach procesowych postępowania dyscyplinarnego , nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń do tego postępowania , jak również uwag dotyczących jego złego stanu zdrowia. Natomiast podstawą negatywnego w konsekwencjach dla skarżącego rozstrzygnięcia był stan faktyczny ustalony na podstawie dowodów z dokumentów w postaci protokołów badania stanu trzeźwości i zeznań świadków, które zasadnie organ ocenił jako wzajemnie się pokrywające i spójne z wyjaśnieniami skarżącego .

Analiza akt postępowania dyscyplinarnego wskazuje na to ,że zebrany został kompletny materiał dowodowy i podjęte zostały przez organ wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia sprawy, do czego obliguje rzecznika dyscyplinarnego przepis art. 135 e ust. 1 ustawy o Policji oraz przepis art. 135 g ust. 1 tej ustawy . Zgromadzony materiał dowodowy oddaje pełny obraz sprawy i pozwala na dokonanie obiektywnej oceny czynu zarzucanego skarżącemu . Ustalony przez organ fakt stawienia się skarżącego w dniu 1 stycznia 2015 r. o godz. 13:00 do służby w Wydziale [...] Komendy Miejskiej Policji we W. w stanie po użyciu alkoholu, stwierdzonym dwukrotnym badaniem na urządzeniu elektronicznym nie został skutecznie podważony przez niego. Potwierdza to po pierwsze przesłuchanie skarżącego w dniu 2 stycznia 2015 r. w charakterze obwinionego , który przyznał ,że " w dniu 31 grudnia 2014 r. brałem udział w zabawie sylwestrowej (...) W ten dzień wypiłem około 200g. alkoholu w postaci wódki. Skończyłem spożywanie alkoholu około godz.23:00 w dniu 31 grudnia 2014r."

Okoliczność znajdowania się skarżącego po spożyciu alkoholu potwierdzają również notatki służbowe z dnia 1 stycznia 2015 r., sporządzone przez asp. T. K. z Wydziału [...] KMP we W. , st. asp. R. K. oraz asp. M. P. Wobec tego fakt bycia skarżącego w dniu 1 stycznia 2015r. w stanie po użyciu alkoholu , w świetle wyjaśnień samego obwinionego ,złożonych w dniu 2 stycznia 2015 r. , w których potwierdził on ten fakt , nie budzi w ocenie Sądu żadnych wątpliwości, w tym również w kontekście postawionego mu zarzutu bycia w stanie po użyciu alkoholu.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy , wskazuje na to , że skarżący dopuścił się czynu określonego w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. Natomiast organy prowadziły postępowanie z zachowaniem zasad i reguł rządzących postępowaniem dyscyplinarnym, tak w zakresie postępowania dowodowego, jak również w odniesieniu do praw skarżącego gwarantowanych ustawą o Policji. Zauważyć również należy, że orzeczenie dyscyplinarne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 135j ust. 2 tej ustawy.

Poczynione przez organ ustalenia są oparte na kompletnym materiale dowodowym i nie pominięto żadnych zeznań przesłuchanych w toku postępowania dyscyplinarnego świadków. Organ szczegółowo je przytoczył , wyjaśniając jednocześnie z jakich przyczyn przypisano im walor mocy dowodowej.

Z kolei ustosunkowując do zarzutów nakierowanych na materialną treść rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji. W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). W przepisie art. 132 ust. 3 ustawy o Policji wyliczono jakie w szczególności działania bądź zaniechania są naruszeniem dyscypliny służbowej, wskazując w pkt 6 ,że jest nim stawienie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub terenach zajmowanych przez Policję. A zatem przepis art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji zawiera trzy hipotezy norm prawnych określających odrębne przypadki naruszenia dyscypliny służbowej, a mianowicie: 1) stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu, 2) spożywanie alkoholu w czasie służby, 3) spożywanie alkoholu w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję. Obciążenie policjanta odpowiedzialnością za popełniony przez niego delikt dyscyplinarny uzasadnia zaistnienie chociażby jednej z opisanych wyżej okoliczności faktycznych .

Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie zwracał uwagę w swoich orzeczeniach (zob. wyroki z dnia 23 września 1997 r.- K 25/96 OTK 3-4/97/36; z dnia 27 stycznia 2003 r.- SK 27/02 OTK-A 1/03/2; z dnia 8 października 2002 r. K 36/00 OTK-A 2002/5/63), że specyfika statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych powoduje, że kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Wskazaną specyfikę pracy w służbach mundurowych Trybunał Konstytucyjny uznał za przesłankę uzasadniającą dopuszczalność wprowadzania z jednej strony wyższych wymagań personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych wobec kandydatów do służby, z drugiej zaś - odmiennego i bardziej rygorystycznego niż w wypadku pozostałych profesji, ukształtowania zasad utraty statusu pracowniczego. Wymagania stawiane policjantowi - z uwagi na charakter jego służby są znacznie wyższe niż obywatela nie służącego w Policji. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarogodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. Taki też kontekst należy mieć na uwadze przy ocenie, czy mamy do czynienia z deliktem dyscyplinarnym . Tym bardziej , że deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego . Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna może być związana z czynami , które nie podlegają odpowiedzialności karnej .

W tym zakresie nie budzi wątpliwości zakres postawionego skarżącemu zarzutu, a mianowicie umyślne naruszenie przez niego zakazu stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Natomiast nie ma racji skarżący kiedy wywodzi , że jego zachowanie skarżącego nie wyczerpało znamiona stawienia się do służby w dniu 1 stycznia 2015 r., albowiem tylko – jego zdaniem - podpisanie przez listy obecności w dniu 1 stycznia 2015 r. oznaczałoby jego gotowość do pełnienia obowiązków w tym dniu . Przeczą temu takie ujawnione i niepodważone przez skarżącego okoliczności jak przebranie się w mundur służbowy i pobranie broni służbowej w czasie po rozpoczęciu służby , zaplanowanej w dniu 1.01.2015r. od godz.13: 00.

Oceny tej w żadnym stopniu nie zmienia wyrok Sądu Rejonowego [...] we W. z dnia [...] września 2915r. sygn. akt [...] uniewinniający skarżącego od zarzutu podjęcia w dniu 1 stycznia 2015r. w umundurowaniu służbowym czynności służbowych polegających na pobraniu broni służbowej , znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Wynikające z powyższego wyroku stwierdzenie ,że zachowanie obwinionego nie zawiera znamion wykroczenia z art. 70 § 2 ustawy z 20 maja 1971r. Kodeksu wykroczeń ( Dz. U. 2015 , poz.1094) nie oznacza ,że skarżący nie popełnił deliktu dyscyplinarnego. Innymi słowy niewinność w postępowaniu w sprawie o wykroczenie nie oznacza braku zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego . W tym zakresie , po pierwsze wskazać należy , że po myśli art. 11 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany jedynie ustaleniami prawomocnego skazującego wyroku wydanego w postępowaniu karnym , zaś przepis ten nie może nie może być interpretowany rozszerzająco . Oznacza to ,że zarówno wyrok uniewinniający , jak i wyrok wydany w postępowaniu o wykroczenie nie wiąże sądu administracyjnego. Po drugie , hipoteza art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń jest inna ( znacznie węższa ) w porównaniu z hipotezą art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji , a mianowicie zawiera przesłankę podjęcia czynności zawodowych lub służbowych w stanie po użyciu alkoholu , a nie przesłankę stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu. A więc dla przyjęcia zaistnienia deliktu dyscyplinarnego nie jest konieczne wykazanie ,że policjant będąc w stanie po użyciu alkoholu podjął czynności służbowe, lecz wystarczy wykazanie ,że w takim stanie stawił się do służby. Z tych względów jako nieuprawniony przedstawia się zarzut naruszenia art. 132 ust.3 pkt 6 ustawy o Policji.

Z kolei ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art.132 a pkt 1 w zw. z art. 134 h ust.1, 2, 3 i art.134 ustawy o Policji warto zaakcentować ,że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia ,czy działanie lub zaniechanie danej osoby było zamierzone , czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego , wówczas samo naruszenie dyscypliny służbowej może skutkować zastosowaniem tej odpowiedzialności. Nie można podzielić stanowiska skarżącego w kwestii winy . Wina skarżącego została stwierdzona na podstawie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego ,zaś organ prawidłowo wywiódł ,że czyn skarżącego został popełniony umyślnie, albowiem skarżący jako funkcjonariusz Policji musiał przewidywać i godzić się na to, że spożywając alkohol w dniu 31 grudnia 2014 r. około godz. 23:00, następnego dnia stawiając się do służby o godz. 13:00 będzie w stanie po spożyciu alkoholu, a taki czyn stanowi przewinienie dyscyplinarne. Trafnie też organ zauważył, że na zamiar ewentualny wskazuje również zachowanie skarżącego, który pobierając broń żuł gumę, co niewątpliwie może świadczyć o chęci ukrycia przez niego woni alkoholu z ust.

W tym miejscu przywołać należy brzmienie przepisu art. 134 ustawy o Policji, w myśl którego: karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Wskazana w przytoczonym przepisie art. 134 ustawy o Policji gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ma rację organ, kiedy wywodzi, że ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, lecz pozostawił to do uznania właściwego organu. W tym zakresie kontrola Sądu sprowadza się w istocie rzeczy do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. Organ podejmując decyzję o wyborze jednej ze wskazanych przez ustawę kar dyscyplinarnych powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków, stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby spowodowany naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza. Ocena wagi naruszenia obowiązku służbowego i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych. Sąd nie ma prawnych możliwości ingerowania w kwestie wymiaru kary, nie może oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiary kary.

Wobec powyższego w obliczu wagi czynu , a więc stawienia się policjanta do służby w Wydziale [...] KMP w W. w stanie po użyciu alkoholu i przy uwzględnieniu zakresu jego obowiązków , związanych m.in. z czuwaniem nad bezpieczeństwem ruchu na drogach i jego kontrolowanie, wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi dowolności co do zastosowanej sankcji. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie przekroczyły w tym zakresie granic uznania administracyjnego. Wina skarżącego nie może budzić wątpliwości, działał on w pełni świadomie. Jako funkcjonariusz Policji , spożywał on alkohol w godzinach wieczornych w dniu poprzedzającym pełnienie służby , pomimo świadomości pełnienia w następnym dniu służby .

Nie może również budzić wątpliwości skutek jaki może wywierać popełniony przez skarżącego czyn. Funkcjonariusz Policji , pełniący obowiązki w Wydziale [...], a więc m.in. przy kontroli innych użytkowników ruchu drogowego, będący w stanie po spożyciu alkoholu niewątpliwie uchybia obowiązkom, godności , prestiżowi i powadze wykonywania zawodu, obdarzonego przecież publicznym zaufaniem. Wymaga podkreślenia , że delikt dyscyplinarny musi być oceniany nie tylko w płaszczyźnie normatywnej , ale także zawodowej i etycznej , w konsekwencji winy funkcjonariusza Policji nie można ujmować wyłącznie w kategoriach prawno-pozytywnych , lecz może mieć ona inny wymiar. Policjant nie jest policjantem tylko na służbie, w czasie godzin pracy, lecz o jego kwalifikacjach zawodowych świadczy swoją całą postawą w życiu, niezależnie od tego , czy jest w pracy , czy poza godzinami służby.

Stosownie do treści art. 134h ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W badanej sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt okoliczności oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie , a orzekając o karze uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób przekonywujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji.

Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje bezsporny fakt, że skarżący miał krótki staż służbowy i odbył tylko przeszkolenie podstawowe. Powyższe okoliczności z uwagi na charakter i wagę przewinienia nie mogły mieć istotnego wpływu na wymiar orzeczonej kary . Skarżący decydując się na dobrowolne przystąpienie do służby w Policji , musiał mieć świadomość ,że ze służbą w niej , związane są nie tylko specjalne uprawnienia , ale i pewne ograniczenia , także w zakresie swobody m.in. spożywania alkoholu w niektórych sytuacjach np. w stosunkowo krótkim czasie poprzedzającym pełnienie służby. W związku zaaprobować należy stanowisko organu , że stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu nie zasługuje na pobłażanie i uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Natomiast na wymiar kary nie może wpływać postawa skarżącego w trakcie postępowania dyscyplinarnego , sprowadzająca się do przyznania faktu spożywania alkoholu w wieczór poprzedzający pełnienie służby.

Konkludując powyższe stwierdzić należy ,że podniesione w skardze zarzuty przedstawiają się jako bezzasadne , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.