Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zwrócić skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Przedmiot skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] stanowi decyzja Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej. W punkcie 1 tej decyzji organ uchylił punkt 1 decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 31 grudnia 2013 r. i nakazał - na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 24, poz. 1030) - dostosować drogę przebiegającą od strony klatek schodowych wzdłuż budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego w [...] przy ul. [...], do wymogów drogi pożarowej, określonych w § 12 ust. 2 i 9, spełniającej kryteria § 13 i 4 wskazanego rozporządzenia MSWiA, w terminie do 1 maja 2015 r. W punkcie 2 decyzji organ uchylił punkt 2 decyzji organu pierwszej instancji w zakresie terminu wykonania obowiązku i ustalił nowy termin na dzień 1 maja 2015 r. Z kolei, w punkcie 3 decyzji organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie.

W wyniku ustaleń co do sposobu załatwienia sprawy, podjętych przez strony na posiedzeniu mediacyjnym, skarżąca Wspólnota wskazała, że nie ma umowy użyczenia drogi Spółdzielni od strony budynku przy ul. [...], w którym to miejscu Spółdzielnia postawiła cztery słupki uniemożliwiające przejazd. Do tej pory skarżąca i Spółdzielnia korzystały wzajemnie ze swoich dróg na zasadach dobrosąsiedzkich. Organ natomiast podał, że regulacja drogi pożarowej dotyczy terenu na granicy z drogą pożarową Spółdzielni, wobec której toczy się odrębne postępowanie administracyjne. Zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna przewiduje wariantowość w zależności od istnienia przeszkody ze słupków lub wykonania placu manewrowego. Zakończenie sprawy ze Spółdzielnią, w tym usuniecie słupków, może wprowadzić stan faktyczny, w którym Wspólnota zaakceptuje zaskarżoną decyzję.

Na zgodny wniosek stron postępowanie w sprawie zostało zawieszone postanowieniem Sądu z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 314/14.

Pismem z dnia 7 maja 2015 r. organ zwrócił się o podjęcie zawieszonego postępowania i jego umorzenie, wskazując, że zaskarżona decyzja z dnia 11 kwietnia 2014 r. została wykonana przez skarżącą. Skarżąca w wyniku negocjacji zawarła w dniu 20 marca 2015 r. porozumienie ze Spółdzielnią, na mocy którego ta ostatnia udostępni skarżącej część działki nr a k. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...], w celu przejazdu i przechodu przez nieruchomość członków Wspólnoty oraz zobowiązała się usunąć słupki ograniczające Wspólnocie przejazd przez udostępnioną nieruchomość. Mając na uwadze, że dojazd pożarowy do posesji skarżącej został zagwarantowany, zdaniem organu, nie ma aktualnie przedmiotu sporu pomiędzy stronami postępowania, a zatem powinno ono zostać umorzone.

Postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie, a sprawa został wpisana do repertorium spraw "SA" pod sygn. akt II SA/Op 218/15. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Wspólnota - pismem procesowym z dnia 8 czerwca 2015 r. - działając przez swojego pełnomocnika, cofnęła skargę na decyzję z dnia 11 kwietnia 2015 r. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że w jego ocenie, w dniu składania skargi zarzuty skarżącej były słuszne, dlatego organ powinien ponieść całość kosztów postępowania. W konsekwencji, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 115 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., celem postępowania mediacyjnego jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa.

W myśl art. 117 § 1 P.p.s.a., na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, organ uchyla lub zmienia zaskarżony akt albo wykonuje lub podejmuje inną czynność stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji.

W piśmie z dnia 7 maja 2015 r. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu stwierdził, że kwestionowana decyzja została przez skarżącą Wspólnotę wykonana przez zapewnienie drogi pożarowej, i wniósł o umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Z kolei, skarżąca w piśmie z dnia 8 czerwca 2015 r. cofnęła skargę.

W tych okolicznościach postępowanie należało umorzyć.

W związku z oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi wyjaśnić przyjdzie, że postępowanie administracyjne może być zainicjowane i może się toczyć na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Natomiast, merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca.

W przedmiotowej sprawie braki takie nie występują, dlatego należało przyjąć, że skarga została wniesiona skutecznie, więc oświadczenie o jej cofnięciu, złożone przez stronę skarżącą, było dopuszczalne.

Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a., skarżący może zrezygnować z sądowej kontroli, przez cofnięcie skargi. Oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, co do zasady, jest wiążące dla sądu i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Za niedopuszczalne sąd uznaje cofnięcie skargi jedynie wtedy, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Zdaniem Sądu, dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości, zwłaszcza gdy zważyć, że zaskarżona decyzja została przez stronę wykonana, co potwierdził organ w swoim piśmie z dnia 7 maja 2015 r. W tej sytuacji skarżąca nie jest zainteresowana dalszym tokiem postępowania. Ponadto, w ocenie Sądu, dokonane cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Wobec skutecznego cofnięcia skargi Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia, na podstawie cyt. wyżej art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach, zawarte w punkcie drugim postanowienia, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.

Odnośnie żądania pełnomocnika skarżącej dotyczącego zasądzenia na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, wyjaśnić przyjdzie, że wniosek w tym zakresie nie mógł być uwzględniony. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym zostało bowiem wyłączone stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania, co oznacza, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona - art. 200 § P.p.s.a., lub też gdy zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 201 P.p.s.a. Zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a (uwzględnienie skargi przez organ). Natomiast, stosownie do treści art. 201 § 2 P.p.s.a., w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 P.p.s.a. przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. Z kolei, przepis art. 206 P.p.s.a. stanowi, że w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

W niniejszej sprawie nie zachodzi żaden ze wskazanych powyżej przypadków, ponieważ Sąd nie uwzględnił skargi, podobnie zresztą jak organ. Opolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Opolu uznał jedynie - wobec wykonania decyzji przez stronę - że dalsze postępowanie w przedmiocie oceny legalności zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe. Strona skarżąca natomiast cofnęła skutecznie skargę.