Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2025 r. nr 2201-IOD-2.4102.38.2025.6 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

A. M. (dalej jako "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 czerwca 2025 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 r.

Z przedłożonych akt sprawy wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem systemu e-doręczeń do Urzędu Skarbowego w Wejherowie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna

z przesłanek odrzucenia skargi enumeratywnie wymieniona w art. 58 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 54 § 1a p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu, natomiast na podstawie art. 46 § 2a p.p.s.a. wymogiem pisma składanego w formie elektronicznej jest podpisanie go przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Tylko tak podpisany dokument może zostać uznany za spełniający wymogi dokumentu elektronicznego (art. 12b § 1 p.p.s.a.). Zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307 ze zm.) dalej jako "ustawa o informatyzacji" oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180 ze zm.) wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 wskazanej ustawy.

Ustawa o informatyzacji działalności zawiera definicję elektronicznej skrzynki podawczej, wskazaną w jej art. 3 pkt 17. Zgodnie z jego treścią pod pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej należy rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei art. 3 pkt 13 tej ustawy stanowi, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny,

w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet.

W niniejszej sprawie Skarżąca inicjując postępowanie sądowe, wniosła skargę na adres do e-doręczeń organu (z pominięciem skrzynki podawczej organu na platformie ePUAP). Wskazany adres stanowi adres do doręczeń elektronicznych organu w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.) dalej jako "u.d.e.".

W tym też kontekście należy zauważyć, że art. 3 ust. 1 lit. d u.d.e. stanowi, że ustawy nie stosuje się do doręczania korespondencji: jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych,

w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Ponadto zgodnie z art. 155 ust. 7 u.d.e. sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero wskazanego dnia wejdzie w życie art. 96 pkt 8 u.d.e., na mocy którego to dojdzie do znowelizowania brzmienia art. 54 § 1a p.p.s.a., w konsekwencji czego możliwe stanie się wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu.

Tym samym, w świetle wymogów z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a., brak było podstaw do uznania, że Strona skutecznie wniosła skargę do sądu administracyjnego, skoro wniesienie nastąpiło za pośrednictwem systemu

e-doręczeń, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP).

Podkreślić przy tym należy, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie dotyczące sposobów wniesienia skargi do sądu administracyjnego tj.

w wersji papierowej lub elektronicznej wyłącznie przez ePUAP.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w orzecznictwie, że w przypadku wnoszenia skargi do sądu administracyjnego przepisy nie przewidują równoważności doręczeń dokonywanych przez osoby fizyczne za pośrednictwem systemu e-PUAP z tymi doręczeniami, jakie udostępnia system e-doręczeń. W obecnym stanie prawnym brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi na adres do doręczeń elektronicznych organu. Jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP (por. postanowienia NSA

z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 672/25 oraz I FSK 786/25; powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

O kosztach sądowych sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji postanowienia.