V SA/Wa 862/12 - Wyrok

Data orzeczenia	2012-06-26	
Data wpływu	2012-04-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Dorota Mydłowska /przewodniczący/
Izabella Janson /sprawozdawca/
Jolanta Bożek	
Symbol z opisem	6539 Inne o symbolu podstawowym 653	
Hasła tematyczne	Finanse publiczne	
Sygn. powiązane	II GSK 1624/12	
Skarżony organ	Minister Pracy i Polityki Społecznej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 151;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2010 nr 214 poz 1407; art. 26b ust. 7, art. 114 ust. 1,; Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. P. Zakładu Opieki Zdrowotnej S. [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z [...] marca 2012r. wniesionej przez S. P., zwany dalej stroną skarżącą, jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej nr [...] z [...] lutego 2012r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] maja 2011r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2010r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

S. P. przekazał w dniu [...] stycznia 2011 r. do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiąc grudzień 2010 r.

Dokumenty te złożone zostały za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2009 r., Nr 8. poz. 43 ze zm.) tj. do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego wniosek dotyczy.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił stronie skarżącej wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wnioskowany miesiąc.

Od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub umorzenie postępowania. Zdaniem strony skarżącej organ l instancji dokonał błędnej wykładni przepisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] maja 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 26b ust. 7 powołanej ustawy miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych.

Zdaniem organu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma stwierdzenie, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w jednostkach sektora finansów publicznych, w szczególności w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej, są finansowane ze środków publicznych.

Minister Pracy i Polityki Spoełcznej zauważył, że zgodnie ze stanowiskiem Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...], ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych posługuje się pojęciem "środki publiczne", nie definiując jednak tego terminu. W związku z powyższym Minister Finansów wskazał, że pojęcie to należy definiować zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.).

Organ wyjaśnił, że środkami publicznymi zgodnie z przywołanym artykułem są:

dochody publiczne;

środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA);

środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2;

przychody budżetu państwa i budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych pochodzące:

a) ze sprzedaży papierów wartościowych,

b) z prywatyzacji majątku Skarbu Państwa oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego,

c) ze spłat pożyczek i kredytów udzielonych ze środków publicznych,

d) z otrzymanych pożyczek i kredytów,

e) z innych operacji finansowych;

przychody jednostek sektora finansów publicznych pochodzące z prowadzonej przez nie działalności oraz pochodzące z innych źródeł.

Minister wskazał, że zgodnie z ust. 2 ww. artykułu dochodami publicznymi są:

1) daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, a także inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw;

2) inne dochody budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych jednostek sektora finansów publicznych należne na podstawie odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych;

3) wpływy ze sprzedaży wyrobów i usług świadczonych przez jednostki sektora finansów publicznych;

4) dochody z mienia jednostek sektora finansów publicznych, do których zalicza się w szczególności:

a) wpływy z umów najmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze,

odsetki od środków na rachunkach bankowych,

odsetki od udzielonych pożyczek i od posiadanych papierów wartościowych,

dywidendy z tytułu posiadanych praw majątkowych;

5) spadki, zapisy i darowizny w postaci pieniężnej na rzecz jednostek sektora finansów publicznych;

odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych;

7) kwoty uzyskane przez jednostki sektora finansów publicznych z tytułu udzielonych poręczeń i gwarancji;

8) dochody ze sprzedaży majątku, rzeczy i praw, niestanowiące przychodów w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a i b.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona skarżąca, zgodnie z art. 9 pkt 10 ustawy o finansach publicznych, jest jednostką sektora finansów publicznych a z postanowień ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) wynika, że środki finansowe z Narodowego Funduszu Zdrowia przekazywane samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej (SP ZOZ) w ramach odpłatności za świadczone przez SP ZOZ usługi są środkami publicznymi (art. 114 ust. 1) i nie tracą one swojego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Z tego charakteru wynika szereg regulacji i obowiązków wiążących się z ich wydatkowaniem i wykorzystaniem, w tym wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ciążące na świadczeniodawcach obowiązki sprawozdawcze. Organ podkreślił również, że działalność SP ZOZ jako jednostek sektora finansów publicznych, finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza, że finansowane są one ze środków publicznych. Odnosząc się natomiast do twierdzeń strony skarżącej zawartych w odwołaniu dotyczących tego, że koszty wynagordzeń finasnowane wyłącznie z przychodów nie są środkami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych wyjaśnił, że ustawa ta została uchylona z dniem 1 stycznia 2006 roku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] lutego 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2011 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

← przepisu prawa materialnego art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w związku z art. 2, art. 32 i art. 87 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 2 ust. 2 Dyrektywy Rady UE 2000/78 z dnia 27 listopada 2000r.;

← przepisów prawa procesowego art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 , art. 10, art.11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że podstawą odmowy przyznania dofinansowania nie jest zmiana przepisu prawa (przepisu art. 26b ust.7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) lecz niczym nie uzasadniona zmiana sposobu jego wykładni.

Podkreśliła, iż ustawa z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. nr 46 z 1991 r. poz. 201 ze zm.), która poprzedzała ustawę o rehabilitacji obecnie obowiązującą - również miała zastosowanie do państwowych i gminnych jednostek organizacyjnych będących jednostkami, zakładami budżetowymi lub gospodarstwami pomocniczymi. Warunki do skorzystania z uprawnień o rehabilitacji wynikających z ustawy, były wskazane i restrykcyjnie kontrolowane przez PFRON. Począwszy od września 2010 r. PFRON wyklucza z udzielenia dofinansowania SCR na podstawie niezmienionych przepisów, władczo decydując, iż SCR nie należy się dofinansowanie. Zdaniem skarżącego środki te jedynie pierwotnie pochodziły ze środków publicznych. Stały się zapłatą za wykonane usługi rehabilitacyjne na rzecz Narodowego Funduszu Zdrowia. SP ZOZ SCR nie otrzymał tych środków na bezpośrednie sfinansowanie wynagrodzeń odrębną dotacją celową.

Wskazała, iż ustawa o rehabilitacji me zawiera w słowniczku określenia pojęć środki publiczne, co nie oznacza, iż treści te można dowolnie, bez odniesienia do rozwiązań systemowych, wynosić z innych ustaw, czy ze słownika języka polskiego, w celu pośredniego wyraźnego dointerpretowania tych pojęć. Nadinterpretacja prawa, rozszerzająca zakres pojęć, jest naruszeniem prawa materialnego. Przyjęta wykładnia prawa jest nieuprawniona, a PFRON nie ma szczególnego uprawnienia do dokonania legalnej wykładni określonych przepisów. Dosłowne brzmienie przepisu z art. 26 b ust.7, nie może wyłącznie decydować o jego znaczeniu. Przy jego interpretacji należy uwzględniać także wykładnię systemową, a nie wyłącznie wykładnię językową.

Dalej wskazała, iż S.P. w myśl przepisu art. 4 ust. 2 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. nr 112 z 2011 r., poz. 654) od 1 lipca 2011 r. jest podmiotem leczniczym, który udziela świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza. Z treści art. 114 ust. 1 pkt. 5 tej ustawy wynika, iż podmiot wykonujący działalność leczniczą może otrzymać środki publiczne z przeznaczeniem na cele określone, w odrębnych przepisach oraz umowach międzynarodowych. Z treści art. 115 ust.1 pkt 1 ustawy wynika, iż podmioty wykonujące działalność leczniczą mogą uzyskać środki fin anso we na podstawie umowy zawartej m.in. ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez ministra, centralny organ administracji rządowej, wojewodę, a także z jednostek samorządu terytorialnego lub z uczelnią medyczną, z innym podmiotem uprawnionym do finansowania tych zadań na podstawie odrębnych przepisów.

Podkreśliła, iż z ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 164 z 2008 poz. 1027 ze zm.) wynika, iż SP ZOZ świadczą usługi w zakresie opieki medycznej służące profilaktyce, zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz dostawę towarów i świadczenia usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w ramach działalności leczniczej przez podmioty lecznicze.

Według treści art. 51-53 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. obowiązującej od dnia 1 lipca 2011 r. o działalności leczniczej SP ZOZ prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w tej ustawie, pokrywa z posiadanych środków i uzyskanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania, a podstawą jego gospodarki jest plan finansowy ustalany przez kierownika. Podobnie rozwiązania istniały w obowiązującej do dnia 30 czerwca 2011 r, ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 14 poz. 89 ze zm.).

Z treści art. 55 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej wyraźnie wynika, iż SP ZOZ może uzyskiwać środki finansowe m.in. na cele i na zasadach określonych w przepisach art. 114-117.

Z treści zaś art.21 ust.2e ustawy o rehabilitacji wynika, iż na PFRON zwolnione są publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne niedziałające w celu osiągnięcia zysku, których wyłącznym przedmiotem prowadzonej działalności jest rehabilitacja społeczna i lecznicza, edukacja osób niepełnosprawnych lub opieka nad osobami niepełnosprawnymi. Ustawa o rehabilitacji dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady UE 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. stanowiącej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. WEL nr 303 z 2.12.2000 r.).

Zauważył także, że organ swoje rozstrzygnięcie oparł w całości na komunikacie Ministra Finansów , w którym to Minister stanął na stanowisku, iż w celu interpretacji pojęcia “środki publiczne" z ustawy o rehabilitacji, należy odwołać się do definicji tego pojęcia zawartej w ustawie o finansach publicznych. Organ czyniąc tę argumentację za podstawę swojej decyzji oraz odsyłając do tego stanowiska, wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o niekonstytucyjne źródło prawa.

Podklreślił, że zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w istocie sprowadza się do pozbawienia uprawnienia do otrzymania dofinansowania wynagrodzeń osób niepełnosprawnych, nie tylko za grudzień 2010 r. ale do pozbawienia dofinansowań wypłąconych dotychczas S.P., począwszy od września 2010 r. Pozbawienie skarżącego ustawowych dofinansowań do wynagrodzeń zatrudnionych osób niepełnosprawnych, jest więc w ocenie skarżącego rażącym naruszeniem intersu Rzeczypospolitej Polskiej, która jako państwo prawa urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej, stoi na straży przestrzegania prawa.

Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy stosują środki określone w ustawie.

Regulacje te określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Rozważając argumenty przedstawione w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie są one trafne a w konsekwencji skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem.

Art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych zawiera jednoznaczny zapis, iż miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. W ocenie Sądu, na gruncie art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, nie może budzić wątpliwości pojęcie "środków publicznych" i fakt, iż wszystkie środki finansowe, którymi dysponuje strona skarżąca stają się środkami publicznymi z mocy i w rozumieniu ustawy o finansach publicznych. Z zapisu art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej nie można, jak czyni to skarżąca, zasadnie wyinterpretować, iż wyłączeniu od dofinansowania podlegają tylko te środki publiczne, które zostały przekazane stronie z wyraźnym przeznaczeniem na wynagrodzenie pracowników S.P.w D.. "Finansowanie" w znaczeniu użytym w art. 26b ust. 7 ustawy to termin z zakresu ekonomii i tłumaczony może być wyłącznie z odniesieniem się do Słownika Ekonomicznego, który definiuje "finansowanie" jako "wszystkie przedsięwzięcia w przedsiębiorstwie, które zapewniają przedsiębiorstwu kapitał i które służą kształtowaniu optymalnej struktury kapitałowej". Brak zatem w zapisie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej związku pomiędzy brakiem podstawy do dofinansowania do wynagrodzenia pracownika a ukierunkowanym przekazaniem na ten cel pieniędzy ze środków publicznych. Ponieważ Samodzielne Publiczne Zakłady Opieki Zdrowotnej są jednostkami sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność, w tym wynagrodzenia pracowników, w całości ze środków publicznych bez znaczenia pozostaje podnoszony przez stronę zarzut, iż w przepisie art. 26b ust.7, ustawodawca nie rozróżnia, czy przepis ten dotyczy prefinansowania czy refinansowania, a także nie przesądza, na jakiej podstawie następuje przekazanie środków publicznych na wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, iż stanowiący podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 26b ust.7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych został przez organ prawidłowo zinterpretowany i zastosowany.

Organ zasadnie wyjaśnił, że zgodnie z postanowieniami ustawy z 27 października 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, środki finansowe Narodowego Funduszu Zdrowia przekazywane samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej (SP ZOZ) w ramach odpłatności za świadczone przez SP ZOZ usługi, są środkami publicznymi (art.114 ust.1) i nie tracą one swojego publicznego charakteru z momentem ich przekazania. Z ich charakteru wynika szereg regulacji i obowiązków wiążących się z ich wydatkowaniem i wykorzystaniem, w tym wynikające z ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (...) ciążące na świadczeniodawcach obowiązki sprawozdawcze. Podkreślił, że działalność SP ZOZ jako jednostek finansów publicznych finansowana jest z uzyskiwanych przez nie dochodów i przychodów stanowiących środki publiczne. W kosztach tej działalności mieszczą się również wydatki na wynagrodzenia pracowników, co oznacza że finansowane są one ze środków publicznych.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również do argumentu strony dotyczącego tego, że koszty wynagrodzeń finansowane wyłącznie z przychodów, nie są środkami publicznymi, w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i wyjaśnił, że ww. ustawa została uchylona z dniem 1 stycznia 2006 r.

Poza wpływem na rozstrzygnięcie Sądu w rozpoznawanej sprawie pozostaje fakt zmiany stanowiska organu dotyczącego interpretacji tego przepisu m. innymi w oparciu o wyjaśnienia zawarte w piśmie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] - poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji.

Sąd podkreśla, iż organ orzekający w sprawie zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie, gdy uzyskał świadomość błędu oraz do stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzje na podstawie art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Organowi orzekającemu na podstawie obowiązującej ustawy i stosującemu, po korekcie błędu, tę samą wykładnię przepisu do wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie można, w ocenie Sądu, postawić zarzutu naruszenia praw i wolności.

Bez pokrycia jest także zgłoszony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 2 ust. 2 Dyrektywy Rady UE 2000/78 z dnia 27 listopada 2000r. Niezależnie od tego, iż w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie można dopatrzeć się po stronie organu jakichkolwiek form dyskryminacji strony skarżącej, to w pkt. 13 Wstępu do Dyrektywy ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy znalazł się zapis, iż Dyrektywy tej nie stosuje się do wszelkiego rodzaju płatności dokonywanych przez państwo, których celem jest dostęp do zatrudnienia lub utrzymanie zatrudnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa); podejmował kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art.7 kpa, art.77 § 1 kpa), dostatecznie też wyjaśnił podstawy i uzasadnił zajęte w decyzjach stanowisko (art.8 i art.107 §3 kpa).

W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. PFRON poinformował S.P. o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw strony (poinformował o prowadzeniu postępowania w kierunku ustalenia czy strona spełnia przesłanki do otrzymania wnioskowanej pomocy oraz o konsekwencjach uznania strony za jednostkę sektora finansów publicznych wobec treści art. 26b ust.7 ustawy o rehabilitacji zawodowej) a także wezwał skarżącą do wypowiedzenia się co do przedstawionych dowodów i materiałów – czym wyczerpał dyspozycję art. 9 i 10 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.