III SA/Gl 584/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-05	
Data wpływu	2025-06-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Adam Gołuch /sprawozdawca/
Adam Pawlyta
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Kara administracyjna	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 1539;  art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3,; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi D. sp. z o. o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r. nr BP.501.410.2024.2333.LD5. w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 kwietnia 2025r. nr BP.501.410.2024.2333.LD5. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572., zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 33, art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. d, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., zwanej dalej: u.t.d.), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) oraz Ip. 1.12 i Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD, organ I instancji) z dnia 18 stycznia 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na D. Sp. z o.o. (poprzednio D. Sp. z o.o. dalej: strona, skarżąca, Spółka) w wysokości 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych),utrzymał decyzję organu II instancji w całości w mocy.

Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 18 sierpnia 2023 r., podczas kontroli drogowej dokonanej przez WITD na drodze ekspresowej [...], w pobliżu [...], pojazdu marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] stwierdzono, iż ww. pojazdem kierował K. D. ( dalej: kierowca) wykonując krajowy niezarobkowy przewóz drogowy w imieniu i na rzecz: D. Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości C. Ww. pojazd był w prawnej dyspozycji przedsiębiorstwa D. Sp. z o.o. Załadowcą transportu także była ww. Spółka. Ładunek stanowił pawilon będący własnością ww. Spółki. Kontrolowany kierowca nie posiadał w pojeździe ważnego na dzień kontroli zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, ani licencji na krajowy transport drogowy rzeczy. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka i oświadczył, że jest zatrudniony w firmie D. Sp. z o.o. na umowę o pracę oraz że przewozi pawilon będący własnością D. Sp. z o.o. z miejscowości M. do siedziby firmy w miejscowości C. Kierowca oświadczył także, że nie został wyposażony w zezwolenie na wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym. W trakcie kontroli pracodawca przesłał kierowcy na telefon wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym oraz dowód wpłaty, a także wniosek o wydanie licencji wspólnotowej. Kierowca do kontroli okazał wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany dla przedsiębiorcy: PHU D. D. S z siedzibą w miejscowości C. ważny do dnia 29 września 2024r. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia 18 sierpnia 2023 r.

W związku z powyższym pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r. WITD wszczął wobec D. Sp. z o.o. z urzędu postępowanie administracyjne.

Następnie pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że D. Sp. z o.o. z siedzibą w C. powstała na skutek przekształcenia działalności gospodarczej: P. D. D. S. prowadzonej przez przedsiębiorcę D. S. Pełnomocnik wskazał, że D. Sp. z o.o. została wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 1 sierpnia 2023 r., a do tego czasu transport drogowy na potrzeby własne odbywał się na podstawie dotychczasowego zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne w zakresie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy wydany dla P. D. D. S. ważnego do dnia 29 września 2024r.

Dalej organ I instancji ustalił, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym, a strona posiadała wymagane zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, jednak kierowca nie został wyposażony w ten dokument.

WITD nadmienił, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. d u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 zaświadczenie przed rozpoczęciem przewozu drogowego ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także: zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach.

Postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem przez WITD decyzji z dnia 18 stycznia 2024 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (tysiąc pięćset złotych).

Pismem z dnia 6 lutego 2024 r., pełnomocnik strony złożył odwołanie od ww. decyzji WITD. Pełnomocnik strony wskazał, że brak możliwości wykorzystywania przez stronę powstałą w wyniku przekształcenia zezwoleń czy koncesji powodowałoby konieczność zawieszenia prowadzonej działalności, a w konsekwencji godziłoby to w interesy spółki. Pełnomocnik strony wniósł o zastosowanie art. 92c u.t.d. Do odwołania skarżący dołączył wypis z licencji nr [...] dotyczący międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydany dla strony.

Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto GITD, wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e k.p.a., oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.

Zdaniem GITD reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a., daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Zgodnie z art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. do postępowań administracyjnych w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Według GITD stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Nadto stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 3 u.t.d., obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:

1) w ramach powszechnych usług pocztowych;

2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2024 r. poz. 90);

3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

Ponadto stosownie do art. 33 ust. 3 u.t.d., zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1. zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sadowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NlP) rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

GITD zauważył, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. d u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 zaświadczenie przed rozpoczęciem przewozu drogowego ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także: zezwolenie na przejazd pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Natomiast stosownie do art. 87 ust. 2 u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d.

GITD zaznaczył, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

W związku z art. 92a ust. 3 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień kontroli, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków łub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9.

W myśl Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 (tysiąc) złotych.

W myśl Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 (pięćset) złotych. - za każdy dokument.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że przewóz na potrzeby własne wykonywała firma D. Sp. z o.o., obecnie spółka D. Sp. z o.o. Kierowca okazał zaświadczenie na potrzeby własne wydane dla przedsiębiorcy D. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. D. D. S. Kontrolujący dokonali weryfikacji tego przedsiębiorcy w Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności gospodarczej (CEIDG). Na podstawie informacji ujawnionej w CEiDG ustalono, że przedsiębiorca D. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: P. D. D. S. został wykreślony z rejestru z dniem 31 lipca 2023 r. Powodem wykreślenia ww. przedsiębiorstwa było przekształcenie jego działalności w nowy podmiot, tj. D. Sp. z o.o. Kontrolowany kierowca nie okazał w toku kontroli zaświadczenia na przewozy własne, czy też licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wydanego dla D. Sp. z o.o. Dopiero dnia 5 września 2023 r. D. Sp. z o.o. uzyskała wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy. W związku z powyższym strona w chwili kontroli dopuściła się naruszenia przepisów u.t.d.

GITD wskazał, że bezspornym jest, że kierowca w czasie kontroli nie okazał kontrolującym ważnego na dzień kontroli zaświadczenia na przewozy drogowe wydane dla spółki. W związku z czym strona powinna wystąpić o nowe zaświadczenie, bowiem stosownie do treści art. 33 ust. 1 u.t.d. nie mogła się posługiwać tym przypisanym do przedsiębiorcy D. S. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą: P. D. D. S.. Organ wyjaśnił, że skarżąca winna była upewnić się przed rozpoczęciem przewozu, że posiada wszystkie dokumenty niezbędne do jego zgodnego z prawem wykonywania. Skarżąca nie dopełniła tego obowiązku ponieważ nie posiadła w momencie kontroli ważnego zaświadczenia, ani innego uprawnienia transportowego.

W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż w dniu 18 sierpnia 2023 r. przedsiębiorstwo: D. Sp. z o.o. wykonywało przewóz drogowy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nie mieści się w katalogu składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 55¹ KC. Zatem w przypadku zbycia przedsiębiorstwa i przekształcenia - nabywca nie może legitymować się poprzednim dokumentem, którym dysponował zbywca.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł (tysiąc pięćset złotych) tytułem naruszenie polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, tj. Ip. 1.12 załącznika nr 3 do utd oraz wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, tj. Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Do naruszenia przepisów u.t.d. doszło w wyniku działań skarżącej, ponieważ nie uzyskała zaświadczenia na przewozy własne oraz nie dopilnowała, aby podczas przedmiotowego przewozu drogowego kierowca został prawidłowo wyposażony we właściwe dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.

Zdaniem organu odpowiedzialność przedsiębiorcy nie jest oparta na zasadzie winy. Za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego, czy była winna powstania tego naruszenia.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne brak było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Organ odwoławczy zaakcentował, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do utd. Organ pokreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

Od powyższej decyzji strona pismem z 22 maja 2025r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 92a ust. 1u.t.d. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynikały podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 189d pkt 1 i 5 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że waga naruszenia prawa nie jest znikoma, co w konsekwencji skutkowało nieuznaniem wystąpienia przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 189f § 2 pkt 1 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie (wobec okoliczności nieuznania wystąpienia przesłanki określonej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i nie wydanie postanowienia wyznaczającego termin na przedstawienie dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa, a po ich przedstawieniu odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co w konsekwencji skutkowało nałożeniem na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej;

5. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak odpowiedniego uzasadnienia prawnego i faktycznego, co skutkowało wadliwym ustaleniem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania;

2. względnie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Nadto wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona m.in. wskazała, że w realiach niniejszej sprawy nie jest sporne między skarżącą a organem I instancji i następnie organem II instancji, to że doszło naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym. Sporne jest natomiast istnienie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.

W ocenie skarżącej organy obu instancji nie rozważyły w sposób prawidłowy, a wręcz w ogóle przemilczały istnienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej przewidzianych wart. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., a dokładniej w sposób niewystarczający uzasadnił odmowę odmowy zastosowania tego przepisu poprzez brak jednoznacznej, uzasadnionej i przekonującej oceny, dlaczego uznano, że waga naruszenia prawa przez skarżącą nie była znikoma.

Skarżąca podkreśliła, że organ II instancji błędnie uznał brak możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. w niniejszej sprawie. Zdaniem strony przepisy art. 189f § 1-3 k.p.a. o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej mają zastosowanie niezależnie od art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ten ostatni przepis to lex specialis wyłączające zastosowanie przepisu art. 189e k.p.a.

Według strony przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, w tym kar wymierzanych na podstawie u.t.d.

Dodatkowo strona wskazała, że przesłanki wyliczone w art. 189f § 1 k.p.a., dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, nie wyczerpują podstaw do odstąpienia od jej nałożenia, a dopuszczalne to jest również w innych przypadkach, których nie wskazano, a pozostawiono ocenie organowi w oparciu kryterium tej oceny; odstąpienie pozwoli na osiągnięcie celu, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

W ocenie skarżącej w realiach przedmiotowej sprawy doszło do ziszczenia się przesłanek uprawniających organ wymierzający karę administracyjną do umorzenia postępowania ponieważ do dnia 31 lipca 2023 r. D. S. dokonywał przewozu drogowego w trybie art. 33 § 1 u.t.d. W ocenie skarżącej organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje nie nadały właściwego znaczenia okoliczności, że skarżąca, która powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy w spółkę kapitałową, niezwłocznie po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego złożyła wniosek o wydanie licencji transportowej. Nie bez znaczenia w realiach niniejszej sprawy pozostaje również okoliczność, że przy przekształcaniu przedsiębiorcy w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością nie dochodzi do fazy, gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działa jako podmiot w organizacji, jak to ma miejsce przy tworzeniu spółki "od zera". Na skutek złożonego wniosku skarżącej została przyznana licencja nr [...] z dnia 05 września 2023 r.

Skarżąca nadmieniła, iż postawiona w konieczności przewozu pawilonu, który stanowi jej majątek do siedziby skarżącej w C. podjęła działania faktyczne w celu dostarczenia pawilonu do siedziby skarżącej. Wykorzystano w tym celu samochód ciężarowy zwykle wykorzystywany w tego typu przewozach. Co więcej, skarżąca miała świadomość posiadania stosownych decyzji administracyjnych przez przedsiębiorcę przekształcanego umożliwiających prowadzenie przewozów.

Podsumowując strona zaakcentowała, że organ wymierzający karę administracyjną ma obowiązek rzetelnie rozważyć w decyzji przesłanki odstąpienia od nałożenia kary. W sprawie zabrakło rozważenia przez organy obu instancji przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, przewidzianych w art. 189f § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (pkt 1) lub jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w treści zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że mocą art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, przytoczonym w wyroku WSA w Krakowie z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1262/20). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu – zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organów, wyrażone w wydanych rozstrzygnięciach ocenę i argumentację. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu zebrany materiał jak i uzasadnienie objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, wywiedzionych na poparcie skargi. Zarówno decyzja drugoinstancyjna jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. W kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżąca. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu spółki, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podnoszonych przez nią w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko.

Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy wielokrotnie powyżej przywoływanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisy prawa wspólnotowego oraz akty wykonawcze.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.

Zgodnie z lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., w zakresie kwalifikacji naruszenia zgodnie z Ip. 1.4 z załącznika nr 3 do Ustawy o transporcie drogowym: Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - za które przewiduje się kare pieniężną w wysokości 1000 zł.

Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał nałożoną przez WITD na stronę karę pieniężną w wysokości 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, tj. Ip. 1.12 załącznika nr 3 do utd oraz wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, tj. Ip. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Sąd podzielił stanowisko organu, iż w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., zaś treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.

Ponadto Sąd podzielił również stanowisko organu, iż zastosowania w przedmiotowej sprawie nie znajdzie przepis art. 189e oraz art. 189f kpa, które to przepisy regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia.

Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. użyte w ww. ustawie określenie krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Natomiast zgodnie z art. 553 § 1 KSH spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Jednak w myśl art. 553 § 2 KSH spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej.

W art. 553 § 1 KSH ustawodawca wprowadził zasadę kontynuacji praw i obowiązków cywilnoprawnych, a w art. 553 § 2 KSH - zasadę ograniczonej (warunkowej) kontynuacji praw i obowiązków/stosunków administracyjnych. Według zasady warunkowej kontynuacji praw i obowiązków administracyjnych, prawa i obowiązki administracyjne nie będą przysługiwały spółce przekształconej, jeżeli ustawa lub sama decyzja stanowi inaczej.

Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie, bowiem przepis art. 33 ust. 1 u.t.d. stanowi regulację lex specialis względem art. 553 § 2 KSH Wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne nie wymaga uzyskania licencji, ale ustawodawca w tym przypadku przewidział mniej rygorystyczną formę reglamentacji w postaci zaświadczenie potwierdzającego zgłoszenie przez konkretnego przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zaświadczenie to jest aktem indywidualnym z zakresu administracji publicznej, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i rodzi skutki prawne wyłącznie wobec tego określonego podmiotu (przedsiębiorcy) w sferze publicznoprawnej, to jest legitymuje go do realizowania wskazanego typu przewozów. Przedmiotowe zaświadczenie ściśle związane z osobą konkretnego przedsiębiorcy jest prawem niezbywalnym, a jako prawo niezbywalne nie może być przedmiotem jakiejkolwiek czynności prawnej (obrotu prawnego), w tym również nie może być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej. Akt ten nie może bowiem zaświadczać o wykonywaniu przewozu drogowego na potrzeby własne przez inny podmiot niż ten, który został w nim wskazany Tym samym w razie przekształcenia Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, podmiot przekształcony nie będzie mógł legitymować się tymi dokumentami i powinien uzyskać nowe, własne zaświadczenie.

Przewozy drogowe na potrzeby własne, jak stanowi art. 33 ust. 1 u.t.d. mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Poza sporem jest, że Spółka z o.o. w dniu kontroli nie legitymowała się własnym zaświadczeniem na przewozy drogowe na potrzeby własne.

W przedmiotowej sprawie, nie jest sporne między skarżącą a organem, to że doszło naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 i 7 ustawy o transporcie drogowym. Sporne jest natomiast istnienie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.

W myśl art. 87 ust. 1 pkt 3 lit d u.t.d., podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, zezwolenie na przejazd pojazdu(...).

W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko organu, iż to na skarżącej spoczywał obowiązek zadbania o to, by posiadać odpowiednie uprawnienia przed rozpoczęciem wykonywania przewozu. Strona w toku postępowania nie dochowała należytej staranności w tym zakresie. Podstawą nałożenia kary jest ocena obiektywnego faktu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia. Organ dokonuje oceny stanu faktycznego i prawnego z dnia kontroli drogowej. Ponieważ odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, więc do stwierdzenia takiej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie zaistnienia naruszenia.

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i jawi się jako bezsporny.

Dotyczy to przede wszystkim przebiegu i ustaleń poczynionych podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 18 sierpnia 2023 r.

W dniu 18 sierpnia 2023 r. skarżąca wykonywała krajowy niezarobkowy przewóz rzeczy na potrzeby własne. Kierowca wykonując krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz: D. Sp. z o.o. nie okazał zaświadczenia wydanego na Spółkę, oznacza to, że podmiot nie posiadał uprawnień i kwalifikował się do nałożenia kary pieniężnej.

Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli drogowej nr [...] z dnia 18 sierpnia 2023 r. Kierowca podpisał protokół kontroli drogowej. Skarżąca w dniu kontroli nie posiadała uprawnień do wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne.

/// Z kolei zarzut naruszenia art. 189d § 2 pkt 1-5 k.p.a., art. 189d k.p.a., art. 189 k.p.a. oraz w szczególności art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i § 2 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu. W ocenie Sądu zarzut ten jest niezasadny ponieważ regulacja wynikająca z art 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Natomiast zarzut naruszenia przez organ rozstrzygający art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 w zw. z Ip. 1.1 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga naruszenia była znikoma, to kara w wysokości 1500,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary przepisy art. 92a ust. 3 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d.

Zdaniem Sądu ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, incydentalnego charakteru naruszenia, czy też rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo zakwalifikował wykonywany przez skarżącego przewóz jako wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zaświadczenia.

Wyczerpana została zatem hipoteza statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary na skarżącą w kwocie 1500,00 zł.

Według Sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego wydał zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to zostało oparte na założeniu, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zwolnienie jej z odpowiedzialności.

Skarżąca nie wykazała również, aby doszło do popełnienia pozostałych zarzuconych przez nią uchybień. Sąd nie stwierdził żadnych istotnych naruszeń przepisów art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a.

Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze.

W opinii Sądu do stwierdzenia odpowiedzialności strony wystarczające jest ustalenie, że nastąpiło naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, nawet jeśli powstało ono w sposób niezawiniony.

Podsumowując, Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób nie budzący wątpliwości i dający podstawę do wymierzenia kary skarżącej za stwierdzone naruszenia.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.