Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. B. i M. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 września 2020 r, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala

Starosta K. decyzją [...] z dnia 29 września 2017 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi S. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budynek mieszkalny wielorodzinny z garażem podziemnym, drogą dojazdową oraz instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej, co., elektryczną, kanalizacją deszczową, wentylacją mechaniczną, instalacją teletechniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości S., gmina S.".

Wojewoda decyzją z dnia 12 stycznia 2018 r. znak: [...] uchylił w całości decyzję Starosty K..

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta K. decyzją z dnia 19 grudnia 2019 r., [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi S. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę dla powyższego zamierzenia budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M.C..

Wojewoda decyzją z dnia 2 września 2020 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 tekst jednolity ze zmianami) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz.U.2020. 1333 tekst jednolity).

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na mocy przepisów zawartych w art. 35 Pb zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki.

Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant posiadający uprawnienia budowlane uprawniające do jego wykonania. Również on decyduje, jakie rozwiązania projektowe są przyjęte w wykonanym przez niego projekcie.

Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzony Uchwałą [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 12 grudnia 2013 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. (Dz. Urz. Woj. ego poz. 266 z 16 stycznia 2014 r.) zwany dalej mpzp.

Zgodnie z jego ustaleniami działki inwestycyjne tj. [...], [...], [...], [...] znajdują się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług, zlokalizowane w centralnej części miasta, w rejonie Rynku z podstawowym przeznaczeniem pod: zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę wielorodzinną z usługami realizowanymi w części budynku, zabudowę usługową, zieleń urządzoną z obiektami małej architektury (§ 23 ust. 1 i 2 pkt. 1-4 mpzp). Planowana inwestycja to budynek wielorodzinny z garażem podziemnym - co jest zgodne z przeznaczeniem podstawowym na tym terenie. Co więcej zgodnie z § 12 pkt 2 lit. c oraz załącznikiem graficznym działki inwestycyjne leżą w strefie przestrzeni publicznej.

Organ odwoławczy dokonał kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa i stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zawartymi w mpzp ponieważ:

- powierzchnia zabudowy wynosi 44% (punkt 4 projektu zagospodarowania terenu) -warunek z mpzp - nie może przekroczyć 70 % dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (...) zlokalizowanej w obszarze ścisłego centrum miasta, przez które rozumie się strefę przestrzeni publicznej (...) (§ 23 ust. 4 pkt 1),

- wskaźnik terenu biologicznie czynnego wynosi 42% (punkt 4 projektu zagospodarowania terenu) - warunek z mpzp - nie może być niższy niż, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 3: 10 % dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (...) zlokalizowanej w obszarze ścisłego centrum miasta, przez które rozumie się strefę przestrzeni publicznej (§ 23 ust. 4 pkt 1). Z kolei ust. 5 pkt 3 zwalnia w tym terenie od konieczności zachowania ustalonego dla MWU wskaźnika terenu biologicznie czynnego.

- wysokość projektowanego budynku wynosi 17,97 m (strona 78 proj. bud.) - warunek z mpzp - nie może przekraczać 18 m dla budynków wielorodzinnych. Zgodnie z definicją zawartą w lit. a pkt 15 § 6 mpzp wysokość budynku - należy przez to rozumieć, z uwzględnieniem przepisów odrębnych wysokość, liczona od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku od najwyżej położonej kalenicy dachu - dla dachów dwuspadowych i wielospadowych. Główne wejście do budynku znajduje się w północnej części budynku na poziomie 218,20 (tj. poziom 0,00). Wysokość budynku liczona od tego punktu do najwyżej położonej kalenicy dachu wynosi 17,97 m. Zatem zarzut dotyczący przekroczenia wymaganej wysokości jest błędny.

- dach wielospadowy o nachyleniu głównych połaci dachowych 25° i 45° oraz częściowo płaski (strona 55, 75 projektu budowlanego) - warunek z mpzp dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz budynków usługowych należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci od 25" do 45°, dopuszcza się stosowanie dachów jednospadowych do 45" oraz płaskich (§ 23 ust. 4 pkt 5),

- dachy projektowanego budynku zostały podzielone na trzy części, dwie części boczne pokryte dachem wielospadowym z blachy tytanowo cynkowej w ciemno szarym i ceglastym kolorze, natomiast część środkowa dachem płaskim (str. 55, 82 projektu budowlanego) - warunek z mpzp kolorystykę dachów spadowych należy stosować w barwach ciemnych (§ 9 ust. 1 pkt 8),

- elewacja projektowanego budynku w większej części będzie w jasnych kolorach; mianowicie płytki klinkierowe (grafitowe i brunatne), elewacyjne płyty betonowe (jasno szare), kamień (biały oraz grafitowy) oraz tynk (biały oraz grafitowy) (str. 55 proj. bud.) -warunek z mpzp kolorystykę elewacji należy stosować w barwach jasnych, stonowanych (§ 9 ust. 1 pkt 9).

Odnosząc się do miejsc postojowych wyjaśniono, że inwestor przewidział 21 miejsc postojowych w garażu podziemnym. Zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 6 lit. b mpzp, cyt.: dla terenów MWU - 1 miejsce postojowe lub garażowe na 1 mieszkanie dla zabudowy wielorodzinnej a ponadto dla obiektów usługowych według wskaźnika dla terenów U. Jednakże wyjątkiem od tej zasady jest zapis § 23 ust. 5 pkt 3 mpzp, cyt.: ze względu na położenie i stan obecnego zainwestowania w terenach (...) A6MWU (...), dopuszcza się możliwość realizacji zabudowy w granicy działki oraz odstępuje się w tych terenach od konieczności zachowania dla MWU (...) proporcjonalnej ilości miejsc parkingowej ustalonej w zależności od wielkości powierzchni usługowej i mieszkaniowej (...). Wobec ustaleń zawartych w § 23 ust. 5 pkt 3 mpzp stwierdzić należy, że liczba miejsc postojowych dla przedmiotowego budynku mieszkalnego nie podlega ocenie. Zatem zarzut dotyczący tej kwestii jest bezzasadny.

Ścieki sanitarne z projektowanego budynku będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacyjnej zgodnie z warunkami Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. z dnia 16 lutego 2016 r., znak: [...] co wypełnia zapis § 17 pkt 17 mpzp o brzmieniu, cyt.: ustala się obowiązek podłączenia nowego zainwestowania do zbiorczego systemu kanalizacji; do czasu realizacji sieci kanalizacyjnej dopuszcza się odprowadzanie nieczystości ciekłych do szczelnych zbiorników (szamb), z obowiązkiem podłączenia obiektów do kanalizacji bezpośrednio po jej realizacji

Wody opadowe będą odprowadzone do kanalizacji deszczowej zgodnie z warunkami Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia 17 października 2016 r., znak: [...]. Jest to zgodne z § 17 pkt 19 mpzp, który brzmi, cyt.: wody i ścieki opadowe należy odprowadzać do odbiorników (...).

Ciepło do projektowanego budynku będzie doprowadzane z miejskiej sieci cieplnej na mocy warunków Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w K. z dnia 4 grudnia 2015 r., znak: [...] co odpowiada zapisowi § 20 pkt 4 mpzp, cyt.: zaopatrzenie w ciepło planowanych obiektów następować będzie z miejskiej sieci ciepłowniczej (...).

Inwestycja nie jest zaliczona do I ani do II grupy przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co również odpowiada zapisom § 10 ust. 1 pkt 2 lit. c, d mpzp którymi zakazano takich inwestycji w terenie MWU.

Zgodnie z załącznikiem graficznym do mpzp, teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej (§ 11 ust. 2 pkt 1 lit. a). Projekt w zakresie kubatury, formy dachu, elewacji i kolorystyki został pozytywnie uzgodniony z m Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w K. pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r., znak: [...]. Wskazano w nim, cyt.: (...) informuje, że akceptuje i uzgadnia skorygowane zgodnie z zaleceniami tut. Urzędu rysunki projektowe elewacji ww. budynku autorstwa arch. A.W. z kwietnia 2017 r. Niniejsze uzgodnienie jest wystarczające dla dalszego postępowania administracyjnego.

Organ odniósł się do pisma ego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 9 kwietnia 2020 r., znak: [...], które przekazała M.C. w swoim wystąpieniu z 23 kwietnia 2020 r. W piśmie tym MWKZ stwierdził, cyt.: W sprawie uzgodnienia projektu elewacji budynku jw. została wydana opinia konserwatorska, ponieważ nie istnieją żadne inne przesłanki prawne do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Budynek objęty wnioskiem nie podlega ochronie konserwatorskiej, a lokalizacja w której się znajduje objęta jest strefą ochrony konserwatorskiej, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że powyższe uzgodnienie jest niewystarczające w niniejszej sprawie. MWKZ jest organem właściwym w dziedzinie ochrony konserwatorskiej, zatem skoro uznał za wystarczające wydanie uzgodnienia w takiej formie i zakresie, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw aby uznać, że jest ono niewystarczające. Nie istnieją żadne przesłanki prawne do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. (Dz.U.2020.282 tekst jednolity ze zmianami) zawarty jest katalog zamknięty wskazujący na to co wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora. W przepisie tym nie zawarto opisanego wyżej obowiązku w stosunku do projektowanego budynku lokalizowanego w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej wyznaczonej zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można żądać od inwestora uzyskania decyzji MWKZ zezwalającej na budowę planowanej inwestycji. Uzgodnienie, jakim dysponuje inwestor jest w zupełności wystarczające w okolicznościach analizowanej sprawy, a tut. Organ nie ma podstaw aby kwestionować uzyskane uzgodnienie.

Organ I instancji nie miał obowiązku występowania do MWKZ w trybie art. 106 k.p.a. na co powołuje się odwołująca. Z kolei w kwestii, że konserwator nie uzgodnił późniejszych zmian w projekcie budowlanym wyjaśniono, że przeprowadzone zmiany nie obejmowały elewacji, kolorystyki budynku a także jego kubatury, a tylko te zagadnienia były przedmiotem uzgodnienia. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że wszelkie zarzuty skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie są bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu M.C.: "W wyniku m.in. wykrycia wadliwej opinii konserwatorskiej z 2017 r, co podnosiłam w moim poprzednim piśmie. MWKZ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany planu (K. dnia 15 maja 2020 r., [...] co dodatkowo uzasadnia zawieszenie postępowania (załącznik nr 1)" - wyjaśniono, że Wojewódzki Konserwator Zabytków, wszczął postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego miasta S.. Nie jest to postępowanie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast kwestia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków, nie uniemożliwia procedowania w niniejszej sprawie, oznacza to, że zawieszenie postępowania jest nieuzasadnione, co wyjaśniono w postanowieniu Wojewody z dnia 22 lipca 2020 r., znak: [...]. Zgodnie z art. 10 a ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r., o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. W przepisie tym jest mowa o wykonaniu konkretnych prac (działań) przy zabytku, co oznacza czynności fizyczne i z natury rzeczy nie dotyczy czynności prawnych, do jakich należy wydanie decyzji administracyjnej. Wszczęcie, prowadzenie i zakończenie postępowania o pozwolenie na budowę nie jest uzależnione od prowadzonego postępowania dotyczącego wpisu danego obiektu do rejestru zabytków. Wynika to z przepisów, w szczególności stąd, że zakończenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w trakcie wszczętego postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków, nie zwalnia inwestora od konieczności uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 (cyt.: Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie) tej ustawy, po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Zwrócono uwagę na brzmienie ust. 2 tego przepisu (art. 10 ust. 2a), który wyraźnie uniezależnia kwestię podejmowania działań przy zabytku od kwestii istnienia decyzji administracyjnej pozwalających na dokonywanie takich działań. Ustęp 1 cytowanego przepisu odnosi się do działań o charakterze fizycznym, a nie do działań o charakterze prawnym, ponieważ te ostatnie nie mogą prowadzić same w sobie "do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku", w ust. 2 przesądza dodatkowo, że nawet istnienie stosownych decyzji administracyjnych nie zwalnia z zakazu realizacji działań wskazanych w ust. 1. To oznacza, że mimo istnienia decyzji o pozwoleniu na budowę, nie można realizować określonych w tym pozwoleniu prac, bez zezwolenia konserwatorskiego, co wynika wprost z art. 10 a w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy. Oznacza to, że w ramach postępowania o pozwolenie na budowę nie ma podstaw do jego zawieszenia na tej podstawie, lecz należy decyzję wydać.

Wojewoda mając na względzie art. 8 k.p.a. podkreślił, że z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie postępowanie o wpis do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego miasta S. nadal się toczy (notatka służbowa z dnia 01.09.2020 r. w aktach sprawy) oznacza to, że inwestor chcąc podjąć prace przy zabytku, zobowiązany będzie do uzyskania pozwolenia na podstawie przepisów odrębnych (tj. art. 36 §1 pkt 11 w zw. z art. 10 a ww. ustawy).

Odwołując się do zarzutu naruszenia § 12 mpzp poprzez karygodne obniżenia poziomu biologicznie czynnego wyjaśniono, że przepis ten dotyczy kształtowania przestrzeni publicznej, a nie odnosi się do wskaźnika terenu biologicznie czynnego.

Odnosząc się do zarzutu: "Przeprowadzenie z urzędu dowodu w zakresie wadliwości planu miejscowego dla S. w zakresie odstępstw z obowiązującymi przepisami prawa i zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia tej sprawy oraz ustalenia czy WKZ wstępuje do postępowania, przez wysłanie mu stosownego wezwania w tym zakresie", wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji nie ma kompetencji do badania prawidłowości przyjętej uchwały w tym kwestii przeznaczenia danego terenu. Do właściwości organu odwoławczego należy zbadanie czy planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami mpzp, a nie kwestia procedury jego przyjęcia jak też oceny czy jest on wadliwy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje całą procedurę związaną z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty dotyczące wadliwości miejscowego planu nie mogą być rozpoznane w postępowaniu odwoławczym w stosunku do rozstrzygnięć wydanych przez Starostę K., wydanych w trybie prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Po dokonaniu analizy projektu zagospodarowania terenu stwierdził również, że zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie — obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, w tym między innymi wynikające z § 12 ust. 1, ust. 2 (dotyczące odległości od granicy działek objętych inwestycją analiza projektu zagospodarowania terenu), z § 271 ust. 1 (dotyczącego ochrony przeciwpożarowej), z § 18 do § 21 (dotyczących miejsc postojowych dla samochodów osobowych), z § 13, § 57 i § 60 (wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania).

Zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli z przepisów o obowiązku zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia, przepisów sanitarnych i pożarowych lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w przywołanym przepisie, dopuszcza się bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość (§ 12 ust 2 warunków technicznych). Projektowany budynek został zlokalizowany w następujących minimalnych odległościach od granic działki:

- 4,00 m od strony północnej,

- 4,00 m od strony wschodniej,

- 4,00 m od strony południowej, -14,20 m od strony zachodniej.

Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia pożarowego. Szczegółową analizę zastosowanych rozwiązań w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego zawiera część architektoniczna projektu budowlanego, w tym na stronach 14a - 14c.

Budynek ten, ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania stosownie do § 209 rozporządzenia zakwalifikowany został, jako ZLIV z garażem podziemnym na samochody osobowe zakwalifikowanym do budynków PM. Od strony wschodniej zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego, w celu ochrony budynku (gospodarczego częściowo murowanego będącego w stanie ruiny, oznaczony literą "x", zlokalizowanego na działce nr 2934 oddalonym do projektowanego budynku o 4,8 m. Ściana ta zaprojektowana została w klasie odporności ogniowej REI 120 na długości 12 m. Otwory w tej ścianie to:

- okna z zamknięciem pożarowym w postaci rolet przeciwpożarowych o klasie El 60, których łączna powierzchnia wynosi 19,60 m2 tj. mniej niż 15%powierzchni ściany,

- otwory wypełnione pustakami szklanymi, o łącznej powierzchni 14,4 m2 co stanowi mniej niż 10% powierzchni ściany. Ten rodzaj otworów został przewidziany w aneksach kuchennych oraz kuchniach, czyli pomieszczeniach nie przeznaczonych na stały pobyt ludzi, w których ma być zainstalowana wentylacja mechaniczna.

Odnosząc się do powyższego wskazano na zawartą na str. 14b projektu budowlanego treść, cyt.: Otwory te są opisane w dwóch różnych ustępach § 232, są to inne rodzaje otworów dla każdego z nim została ustalona ich dopuszczalna powierzchnia, przez co przepis można interpretować w taki sposób, że dopuszczone jest stosowanie zarówno 15% otworów z zamknięciem pożarowym, jak i 10% otworów z wypełnieniem przepuszczającym światło o określonej odporności ogniowej. Interpretacja taka została przyjęta przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, opiniującego projekt, nie budziła też wątpliwości ej Komendy Państwowej Straży Pożarnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że otwory wypełnione, luksferami, pustakami szklanymi lub cegłą szklaną nie stanowią otworów okiennych, zatem fragment ściany wypełnionej luksferami (pustakami szklanymi) w świetle rozporządzenia należy traktować tak samo jak ścianę wypełnioną cegłą szklaną, to jest ścianę bez otworów okiennych. Mając na względzie powyższe, jako projektant oświadczam, że budynek został zaprojektowany zgodnie z przepisami pożarowymi, a zwłaszcza z § 232 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie. Z kolei od strony północnej na długości budynku garażowego blaszanego posadowionego w granicy z działką, zlokalizowanego na działce [...] a oddalonego od projektowanej inwestycji o 6 m, projektuje się mur spełniający wymagania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej REI 120. Pokrycie dachowe budynku projektowanego jest z materiału nierozprzestrzeniającego ogień. Tak zastosowane rozwiązania pozwoliły na zgodne z warunkami technicznymi usytuowanie projektowanego budynku w odległościach wskazanych powyżej.

Inwestor uzyskał zgodę ego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 16 listopada 2016 r., znak: [...] na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 i ust. 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r., w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych stosownie do wskazań opracowania pn.: Wniosek dotyczy zastosowania rozwiązania zamiennego w zakresie doprowadzenia drogi pożarowej do projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym w S. przy ul. K. (działki nr [...], [...], [...] i [...]) z miesiąca października 2016 r. W odpowiedzi na zarzut dotyczący, że uzgodnienie to utraciło ważność i nie spełnia wymogów ustawowych należy wyjaśnić, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia, z niżej wymienionych powodów. W dokumencie tym nie jest podana data jego ważności, co więcej inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę w dniu 21 grudnia 2016 r., do projektu budowlanego załączył powyższe uzgodnienie. Podkreślono, że inwestor nie może ponosić negatywnych skutków wynikających z długości toczącego się postępowania. W kwestii spełnienia wymogów ustawowych tego postanowienia Organ wyjaśnił, że nie ma kompetencji do oceny prawnej aktu wydanego przez właściwy organ tj. Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej.

Odnosząc się do spełnienia zapisów dotyczących przesłaniania (§ 13) oraz nasłoneczniania (§ 60) wyjaśniono, w związku z faktem, iż wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 21 grudnia 2016 r., to zastosowanie mają przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązujące w dacie składania wniosku o pozwolenie na budowę tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 ze zmianami). Zgodnie z § 13, o brzmieniu, cyt.:

1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60", wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w§ 57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1. mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

Odnosząc się do zabudowy śródmiejskiej przytoczono definicję zawartą w § 3 pkt 1 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć, cyt.: zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta. Sąsiednie budynki, jak również sama inwestycja zlokalizowane są na obszarze oznaczonym w mpzp symbolem "[...]". Wedle przepisu § 23 ust. 2 mpzp tereny zlokalizowane w centralnej części miasta, w rejonie Rynku przeznacza się na cele: zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zabudowy wielorodzinnej z usługami realizowanymi w części budynku, zabudowy usługowej oraz zieleni urządzonej z obiektami małej architektury. Wyjaśniając w dalszym ciągu kwestię zabudowy śródmiejskiej wskazano, na załącznik graficzny, z którego wynika, że teren inwestycyjny należy do strefy przestrzeni publicznej. Jak wskazuje § 9 ust. 1 pkt 5 jest to teren wyznaczony w obszarze ścisłego centrum. Potwierdzeniem, że projektowany budynek leży w zabudowie śródmiejskiej jest fakt, że lokalizowany on będzie w centrum miasta S.. Oddalony o około 60 m od Rynku tego miasta. Zabudowa, jaka otacza ten obiekt, to zabudowa tworząca pierzeje uliczne o znacznej intensywności zabudowy. Zapisy mpzp na tym terenie wskazują głównie na budynki wielorodzinne i usługowe a także odnoszą się do przestrzeni publicznej wskazując na wyposażenie tych terenów w elementy małej architektury oraz oświetlenia a także na kształtowanie pieszej dostępności terenów usługowych oraz terenów służących rekreacji i wypoczynkowi, ze szczególną dbałością o osoby niepełnosprawne. Zatem teren objęty inwestycją stanowi zabudowę śródmiejską, ponieważ znajduje się wśród obiektów stanowiących zgrupowanie intensywnej zabudowy zlokalizowanej w kwartale zabudowy pierzejowej. Uznano, że jest to zabudowa śródmiejska, dla której dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny w dniach równonocy (§ 60 ust. 3 ww. rozporządzenia) oraz zmniejszenie nie więcej niż o połowę odległości budynku mającego pomieszczenia na pobyt ludzi od innych obiektów (§13 ust. 4 ww. rozporządzenia).

W piśmie inwestora, które wpłynęło 30 czerwca 2020 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie Wydziału Infrastruktury ego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 9 czerwca 2020 r., znak: [...] przedstawiono analizy przesłaniania dla poszczególnych budynków z przeznaczeniem na pobyt ludzi, będących w sąsiedztwie projektowanego budynku. W analizach tych wskazano, że za najwyższą krawędź przesłaniającą, ze względu na niewielki kąt nachylenia dachu oraz w oparciu o rysunek linijki słońca, przyjęto wysokość dolnej krawędzi dachu, która wynosi 14,10 m. W zależności od poziomu posadowienia istniejących budynków, a także projektowanego oraz biorąc pod uwagę poziomy parapetów okien, wysokość ta względem istniejących budynków jest zróżnicowana. Niezależnie od powyższego oraz biorąc pod uwagę zarzuty zawarte w piśmie M.C. z dnia 18 sierpnia 2020 r. dotyczące według jej oceny błędnego wyznaczenia wysokości przesłaniania wyjaśniono, że Organ dokonując oceny wypełnienia § 13 rozporządzenia, do podanych wysokości przesłaniania dodał wysokość dachu wynoszącą 3,92 m, która jego zdaniem winna być ujęta do wysokości przesłaniania. Jednakże z uwagi na fakt, że projektowany budynek zlokalizowano w zabudowie śródmiejskiej wysokość przesłaniania w każdym przypadku pomniejsza się o połowę, zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia.

Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, żaden budynek z przeznaczeniem na pobyt ludzi znajdujący się w otoczeniu planowanej inwestycji, nie jest zlokalizowany bliżej od projektowanego budynku niż połowa wysokości przesłaniania. Odnosząc się do budynku zlokalizowanego na działce nr [...] wyjaśniono, że budynek ten oddalony jest od projektowanego o 17,10 m. Wysokość przesłaniania projektowanego budynku określona została jako 13,32 m. Po dodaniu do niej wysokości dachu będzie ona wynosić 17,24 m (13,32 m + 3,92 m). Dzieląc tą wartość na połowę (z uwagi na zabudowę śródmiejską) uzyskamy wysokość przesłaniania wynoszącą 8,62 m. Stwierdzenia wymagał fakt, że odległość między budynkami (tj. 17,1 Om) jest znacząca większa niż wysokość przesłaniania (tj. 8,62 m), co oznacza wypełnienie zapisu § 13 ww. rozporządzenia. Podobnej oceny należy dokonać względem istniejącego budynku na działce nr [...] oddalonego o 17,72 m od projektowanego budynku. W tym przypadku wysokość przesłaniania wynosić będzie 14,94 m. (do podanej w opracowaniu wartości u 11,02 m dodano wysokość dachu tj. 3,92 m). Po podziale tej wysokości na pół, wysokość przesłaniania wynosić będzie 7,47 m. Zatem i w tym przypadku odległość między budynkami jest również znacząco większa niż wysokość przesłaniania. Dokonując dalszej analizy spełnienia przepisów § 13 rozporządzenia wobec budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce inwestycyjnej, zwrócono uwagę, że na stronie 86 projektu budowlanego oraz w uzupełnionym materiale wskazano, że w części zlokalizowanej od strony nowej inwestycji znajdują się pomieszczenia higieniczno-sanitarne oraz gospodarcze stanowiące zaplecze dla lokalu usługowego. Istniejący budynek na działce nr [...] ma dwie kondygnacje naziemne i poddasze nieużytkowe, a jego wysokość wynosi około 10 m. Jest usytuowany po stronie północno-zachodniej w stosunku do budynku projektowanego. Powyższe oznacza, że został spełniony warunek zawarty w § 13 ww. rozporządzenia. Na marginesie odniesiono się do budynku gospodarczego oznaczonego literą "x" zlokalizowanego na działce 2934, do którego przepis § 13 nie ma zastosowania, ponieważ garaż nie posiada pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi.

Jak wskazuje organ, powyższa analiza wykazała, że odległość między budynkami jest dużo większa niż wysokość przesłaniania. Stwierdzono, że projektowany budynek nie będzie przesłaniał istniejących budynków. Zatem oznacza to, że dla istniejących budynków warunek przesłaniania zawarty w § 13 rozporządzenia został spełniony przez planowaną inwestycję.

Dokonując analizy spełnienia § 60 warunków technicznych wyjaśniono, że z analizy rysunku zawartego na stronie 88a projektu budowlanego wynika, że ograniczenie nasłonecznienia nie przekracza norm określonych w tym przepisie - na co wskazano w omawianej analizie, tj. 1,5 godziny w pokojach mieszkalnych w mieszkaniach wielopokojowych, gdyż teren inwestycji jest w zabudowie śródmiejskiej. Co więcej z opracowania tego wynika, że warunek ten został spełniony dla sytuacji gdyby przedmiotowy budynek nie był zlokalizowany w zabudowie śródmiejskiej, bowiem istniejące pokoje w budynkach mieszkalnych będą posiadały minimum 3 - godzinne nasłonecznienie. Co prawda w projekcie nie ma zrobionej analizy odrębnie dla dni równonocy wiosennej i równonocy jesiennej, niemniej jednak organ wojewódzki w tej kwestii stwierdza, że biorąc pod uwagę ukształtowanie terenu, różnice w nasłonecznianiu wynikające z wysokości padania promieni słonecznych będą niewielkie. Poniżej przedstawiono ocenę wykazującą, że projektowany budynek nie będzie ograniczał nasłoneczniania pokoi mieszkalnych w sposób sprzeczny z zapisem § 60 rozporządzenia który brzmi, cyt.: 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00.

2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Projektowany budynek będzie rzucał cień na istniejące niżej wymienione budynki mieszkalne w następujących godzinach:

- na budynek na działce nr [...] oznaczony literą ml.5 - od godziny 7:00 - 9:00 (zatem zapewniony czas nasłonecznienia wyniesie 8h tj. od 9:00-17:00), a na oznaczony literą mt.2 od godziny 8:00 - 11:00 (zapewniony czas nasłonecznienia w godzinach od 7:00-8:00 oraz 11:00-17:00; sumaryczny czas nasłonecznienia będzie wynosić 7h),

- na budynek na działce nr [...] w godzinach od 12:00 - 15:00 (zatem nasłonecznienie tego budynku to od 7:00-12:00 oraz od 15:00-17:00, sumaryczny czas nasłonecznienia będzie wynosić 7h),

- na budynek na działce nr [...] w godzinach od około 13:00 do godziny przed 17:00 (cień o godzinie 17:00 oznaczony jest kolorem fioletowym i swoim zasięgiem obejmuje jedynie bardzo mały fragment tego budynku) (będzie posiadać nasłonecznienie od 7:00-13:00 tj. 6 h),

- na budynek na działce nr [...] (oznaczony literą "u2") przez ponad dwie godziny w godzinach od 7:00 do po 8:00 (kolorem jasno niebieskim oznaczony jest zakres cienia o godzinie 9:00 obejmuje on jedynie bardzo mały fragment tego budynku) - czas nasłonecznienia będzie wynosić niecałe 9h.

Podkreślono, że § 60 ma zastosowanie do pokoi mieszkalnych, a lokali usługowych nie dotyczy. Analiza wykazała, że w każdym przypadku budynki mieszkalne będą miały zapewnione nasłonecznienie nie tylko 1,5 w godzinach od 7:00 do 17:00, a nawet dużo więcej. Z przedstawionych opracowań dotyczących spełnienia warunków § 13 i § 60 jednoznacznie wynika, że wytyczne w nich zawarte również zostały zachowane dla zabudowy nieśródmiejskiej (wyjątek istniejący budynek zlokalizowany na działce inwestora). Organ dodał, że znajdujący się budynek na działce nr [...] oznaczony literą "u2" to budynek usługowy, w budynku na działce nr [...] na parterze od strony nowej inwestycji pomieszczenia stanowią zaplecze lokalu usługowego, analogicznie względem budynku na działce nr [...].

Z powyższych informacji wynika, że przesłanianie tych budynków może wystąpić dla poszczególnych mieszkań. W czasie nie dłuższym niż 2h (bud. na dz. nr [...]) do 3 godzin (budynek na dz. [...]) i do 4 godzin (bud. na dz. [...]). Zatem w określonym w § 60 czasokresie od 7:00 - 17:00 (czyli 10 h) pokoje w istniejących budynkach będą wystarczająco nasłonecznione. Projektant również odniósł się do przyszłej zabudowy, na tą okoliczność w uzupełnionym materiale wskazano, cyt.: Usytuowanie i forma budynku, będącego przedmiotem opracowania, nie wpływa negatywnie na nasłonecznienie sąsiednich istniejących budynków; dla budynków i działek spełnione są wymagania odnośnie czasu nasłonecznienia określone w § 60 Rozporządzenia. Projektowany budynek może generować ograniczenia dla hipotetycznej zabudowy mieszkaniowej (rozbudowy istniejących budynków na działce [...], [...], stawianej w odległości 4-6,5 m od jej południowej granicy poprzez zacienianie dolnej części okien parteru na południowej elewacji.

M.C. w swoim odwołaniu wskazała, cyt.: (...) brak nasłonecznienia budynków sąsiednich (...) ale nie przedstawiła żadnego innego dowodu w tym zakresie. Zgodnie z przepisami, za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Prawa budowlanego), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Odnosząc się do kwestii powołania biegłego, który miałby przeprowadzić opinię w kwestii zacieniania i przesłaniania, organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji publicznej, działając zgodnie z przepisami określonymi w k.p.a., ma obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ ma wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 435/18, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1441/15). Organ administracji architektoniczno-budowlanej orzekając w sprawie, winien dokonać sprawdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 Pb. Zatem, nie ma żadnych podstaw prawnych, aby analizować w sprawie inne okoliczności wykraczające poza te, istotne w świetle treści ww. art. 35 ust. 1, co więcej - aby powoływać w toku postępowania biegłych (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2587/16).

Projektowana inwestycja przewiduje wybudowanie 21 miejsc parkingowych o wymiarach 2,5 x 5,00 m w tym jedno dla osoby niepełnosprawnej mające wymiar 3,6 m x 5,00 m w pobliżu klatki schodowej zlokalizowane w garażu podziemnym. Wymiary tych miejsc odpowiadają zapisom § 21 rozporządzenia jw., zgodnie z którym, cyt.: Stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: 1) szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych; 2) szerokość 3,6 m i długość 5 m -w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne.

Projektowane instalacje zewnętrzne oraz przyłącza zostaną zrealizowane w trybie art. 29a Prawa budowlanego.

Miejsce na gromadzenie odpadów stałych znajduje się w oddzielnym pomieszczeniu w budynku na poziomie -1 z wyjściem na zewnątrz.

Projektowana inwestycja wypełnia również zapis § 14 o brzmieniu, cyt.: Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Bowiem posiada dostęp do drogi publicznej o szerokości ok. 6 m (pomiar własny) którą stanowi gminna droga nr [...] K - tj. ulica K. w S.. Co więcej w piśmie Urzędu Miasta i Gminy w S. z dnia 30 marca 2016 r., znak: [...] zarządca drogi wskazał, cyt.: Urząd Miasta i Gminy w S. oświadcza, że działka o numerze ewidencyjnym [...] w S. posiada połączenie komunikacyjne z drogą publiczną nr [...] K. o numerze ewidencyjnym [...] - ul. K. w S. poprzez istniejący zjazd.

Odnosząc się do punktu 4 powyższego przepisu, który brzmi, cyt.: Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku wyjaśniono, że teren inwestycji będzie oświetlony za pomocą lamp ogrodowych umieszczonych wzdłuż dojścia do budynku, lamp elewacyjnych w strefie wejściowej oraz lamp umieszczonych w murach oporowych przy wjeździe do garażu.

W kwestii zarzutu dotyczącego prawidłowego dostępu do drogi publicznej dla planowanej inwestycji wyjaśniono, że są one bezzasadne bowiem zarządca drogi tj. Gmina Miasta S. potwierdził, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej tj. drogi gminnej, co więcej parametry tej drogi wypełniają dyspozycję § 14 jw. (tj. szeroka na ok. 6 m). Podkreślono, że ulica K. jest drogą publiczną i ograniczenie do niej dostępu może nastąpić jedynie przez zarządcę drogi w określonych przepisami prawa okolicznościach. Sam fakt zwiększenia ruchu samochodowego na drogach publicznych jest zwykłą konsekwencją rozwoju miasta, a subiektywne poczucie skarżącej, że dochodzi do naruszenia przez tą okoliczność jej interesu nie uprawnia do uznania, że dochodzi do ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości lokalowych zlokalizowanych w sąsiedztwie tej drogi. Zwiększenie ruchu wpływa na obowiązki zarządcy drogi, który w ramach wykonywanych przez siebie obowiązków jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego wszystkim jego uczestnikom, także tym niechronionym. Zarządca drogi potwierdził, dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej, który w ramach przysługujących mu kompetencji uznał, że dojazd do planowanej inwestycji zapewni ul. K. poprzez istniejący zjazd.

Analizując szczegółowo dalej sporządzony dla inwestycji projekt zagospodarowania terenu, stwierdzono spełnienie warunku § 29 rozporządzenia jw., tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Wody opadowe i roztopowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej.

Projektowany budynek spełnia zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 ze zmianami).

Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463).

Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, w tym z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzenia budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Podkreślono, że projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy — Prawo budowlane, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektonicznobudowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazanych w treści odwołania organ wyjaśnił, co następuje:

Odnosząc się do nie uznania - zdaniem skarżącej - za stronę postępowania władającej działką nr [...] A.S. która stale przebywa i ją zamieszkuje stwierdzono, że: Działka nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciele uznani zostali za strony postępowania. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z 11 października 2019 r. (karta 239 projektu budowlanego) nieruchomość powyższa w całości należy do Z.S.. Powyższe potwierdza również wydruk z elektronicznej księgi wieczystej z dnia 22 maja 2020 r., w którym jako właściciel wskazany jest Z.S..

Odnosząc się do nieuznania za stronę postępowania I.F. zarządcy nieruchomości nr [...] wyjaśnia się, że powyżej wskazana nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Projektowany budynek oddalony jest od granicy tej działki o około 17,5 metra (pomiar własny). Działka inwestycyjna oraz powyżej wskazana stykają się tylko na rogu. Co więcej nieruchomość ta będzie zacieniana jedynie przez około 2 godziny (16:00 - 17:00). Zatem projektowany budynek nie będzie wprowadzał żadnych ograniczeń w razie hipotetycznej zabudowy tej działki. W związku z tym I.F. słusznie nie została uznana za stronę postępowania przed Organem administracji architektoniczno-budowlanej.

W kwestii zarzutu, że nie wszystkie działki wskazane w pozwoleniu na budowę stanowią własność spółki - inwestora organ wojewódzki wyjaśnił:

Ustawodawca przepisem art. 33 ust 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakłada na inwestora obowiązek załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozpoznając kwestię prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odwołano się do definicji legalnej tego prawa zawartej w art. 3 pkt 11 ww. ustawy, zgodnie z którą prawem tym jest tytuł prawny wynikający z praw własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rubryce gdzie wpisuje się tytuł z którego prawo to wynika wskazał: względem działek nr [...], [...], [...] własność natomiast odnośnie działek [...], że jest to stosunek zobowiązaniowy. W przypadku stosunku zobowiązaniowego istotna jest zgoda współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych.

Oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składa się pod odpowiedzialnością karną. Skoro inwestor S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowana przez K.S. oraz A.B. złożyła podpisane oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to organ I instancji nie miał obowiązku badania wiarygodności tego dokumentu. W kwestii działki nr [...] która nie należy do spółki (część udziałów przypada K.S.) a co do której inwestor posiada stosunek zobowiązaniowy uznano, że posiada on zgodę właścicieli na prowadzenie prac. W sytuacji kiedy nie podważono autentyczności tego oświadczenia organ nie jest uprawniony do badania jego wiarygodności. Przywołano orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego siedziba w Warszawie z dnia 4 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 567/17.

Żadna osoba będąca współwłaścicielem działki nr [...], równocześnie będąca stronami nie podważyła złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatem nie było podstaw, aby organ I instancji badał jego wiarygodność.

W kwestii zarzutu dotyczącego uniemożliwienia przez Organ I instancji zapoznania się z całością akt sprawy pełnomocnikowi odwołującej wyjaśniono, że w aktach organu I instancji na stronie 293 znajduje się protokół z dnia 12 listopada 2019 r. z przyjęcia strony G.S. - pełnomocnik M.C.. W ustaleniach wskazano, że zapoznała się ona z projektem budowlanym i dokonała fotografii projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Brak jest jakiegokolwiek zapisu, wskazującego, że Organ I instancji nie udostępnił całości akt tej sprawy.

Odnosząc się do warunków przyłącza elektroenergetycznego, na które wskazuje M.C., iż dotyczą tylko 3 z 4 działek podkreślono, że przyłącza będą realizowane według odrębnej procedury, zatem nie jest to przedmiotem oceny organu.

Mając na względzie zarzuty o niezawiadomieniu z art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się aktami sprawy w terminie wskazanym przez organ I instancji, organ wojewódzki w ramach postępowania odwoławczego działając na podstawie art. 10 k.p.a. pismem z 30 czerwca 2020 r., znak: [...] poinformował o możliwości w określonym terminie zapoznania się z całością akt sprawy.

Do dnia dzisiejszego J.C., a także M.C. nie zapoznały się z aktami sprawy. Z możliwości tej w dniu 27 lipca 2020 r., skorzystał inwestor A.B., który wraz z architekt A.W. zapoznali się z aktami sprawy. Po tej czynności Inwestor z własnej inicjatywy w ramach art. 10 k.p.a. dokonał poprawek rysunków i rzutu projektu budowlanego stosownie do uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków z dnia 25 kwietnia 2017 r. znak: [...]. W wyniku tej czynności do projektu budowlanego dołączono strony 74 (rzut V piętra), 75 (rzut dachu), 76A (przekrój C-C i D-D), 76B (przekrój A-A), 77 (przekrój B-B-), 78 (elewacja frontowa/płn), 79 (elewacja boczna/wschodnia), 80 (elewacja tylna/południowa), 81 (elewacja boczna/zachodnia). Należy wskazać, że dokonane przez Inwestora korekty nie wpływają na pierwotny projekt budowlany zatwierdzony przez Starostę K.. Takie działanie nie narusza również zasady dwuinstancyjności, o której mówi art. 15 k.p.a.

Odnosząc się do kwestii spadkobierców po zmarłym A.C.. Rację ma skarżąca, że w decyzji Wojewody ego z dnia 12 stycznia 2018 r., wskazano, że dowodem istnienia następstwa prawnego jest dowód w postaci postanowienia właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Jednak podkreślono, że od wydania ww. decyzji upłynęło już ponad 2 lata, a wskazany w niej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego był z 2012 r. W tamtym okresie w kwestii dziedziczenia przeważała tendencja do legitymowania się ww. postanowieniem sądu lub aktu poświadczenia dziedziczenia. Obecnie, coraz więcej wyroków sądów wskazuje, na obowiązek organów do ustalenia spadkobierców po zmarłej w trakcie postępowania stronie. Tak też uczynił Starosta K., co Wojewoda uznał za właściwe również w kontekście art. 12 k.p.a. (Zasada szybkości i prostoty postępowania). Powołano przy tym wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 372/18. W wyroku z dnia 30 stycznia 2018 r, sygn. akt II OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że jeżeli wezwanie spadkobierców jest możliwe, nie ma podstaw do zawieszenia postępowania. Wezwanie spadkobierców jest zaś możliwe przede wszystkim wtedy, gdy spadkobiercy są znani oraz znane są ich adresy. Powołany przepis, ani żaden inny nie wymaga, aby uznać, że dopiero stwierdzenie nabycia spadku lub poświadczenie dziedziczenia jest warunkiem, od którego zależy możliwość wezwania spadkobierców zmarłej strony. Krąg spadkobierców ustawowych jest określony przez ustawę (art. 931-940 k.c). Dziedziczenie następuje z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 922 § 1 k.c). Dlatego też wykazanie, że strona postępowania zmarła oraz wskazanie jej spadkobierców w taki sposób, że jest możliwe zawiadomienie ich o toczącym się postępowaniu, jest wystarczające do uznania, że spadkobiercy zmarłej strony zostali wskazani. Jedynie, gdyby organ administracji miał wiarygodne informacje o sporze o dziedziczenie, w szczególności wobec powołania się przez osobę spoza kręgu spadkobierców ustawowych na dziedziczenie testamentowe, to mógłby domagać się w celu wykazania spadkobierców - przedłożenia stwierdzenia nabycia spadku czy aktu poświadczenia dziedziczenia (tak też: NSA w wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK [...]) (pogrubienie własne) oraz wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 360/17, cyt.: Śmierć strony w świetle postanowień art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. nie nakłada na organ administracyjny bezwzględnego obowiązku zawieszenia postępowania w każdym przypadku. Dopiero wtedy gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a., a postępowanie nie stało się wobec śmierci strony bezprzedmiotowe, organ administracyjny zawiesza postępowanie. Zatem zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. jest obligatoryjne tylko wówczas, gdy ustalenie spadkobierców zmarłej strony nastręcza trudności i osób tych nie można powiadomić o toczącym się postępowaniu.

W aktach sprawy Organu I instancji (karta nr 236) znajduje się postanowienie Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że spadek po A.C., synu K. i A. zmarłym [...] w S., ostatnio stale zamieszkałym w S., na podstawie ustawy nabyli z dobrodziejstwem inwentarza: żona spadkodawcy J.C., córka B. i K., oraz dzieci spadkodawcy J.C. i G.C.- dzieci A. i J. - po 1/3 części każdy. W uzasadnieniu tego postanowienia ponadto, pisze : Zgodnie z art. 931 § 1-2 k.c. W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkodawcy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dalszych zstępnych. W przedmiotowej sprawie dziedziczenie następuje na podstawie ustawy na podstawie wyżej cytowanych przepisów. Ponieważ uczestnicy nie stawili się na wezwanie i nie złożyli zapewnienia spadkowego Sąd w trybie art. 672 k.p.c. zarządził ogłoszenie o toczącym się postępowaniu a następnie po upływie 3 miesięcy od daty ogłoszenia wydał orzeczenia końcowe, ustalające spadkobierców po A.C. zgodnie z zgromadzonym materiałem dowodowym.

Mając na uwadze powyższe postanowienie, które wprawdzie jest nieprawomocne oraz przepisy kodeksu cywilnego dotyczące dziedziczenia organ odwoławczy uznał, że działanie organu I instancji było prawidłowe. M.C. w swoich wystąpienia wskazywała jedynie, że postępowanie spadkowe po zmarłym A. przed Sądem Okręgowym nie zostało zakończone. Przed Sądem Rejonowym została uznana za spadkobiercę, nie przedstawiła żadnych dowodów które mogłyby świadczyć, że wyrok Sądu Rejonowego jest błędny.

Wskazane przez skarżącą uciążliwości zostały wpisane w charakter miejsca i nie mogą mieć wpływu na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Zmiany w zagospodarowaniu obszaru otaczającego istniejące budynki w tym skarżącej mogą być odczuwalne dla jego mieszkańców, jak realizacja każdej nowej inwestycji w sąsiedztwie. Wyjaśniono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie organ nie stwierdził uchybień. Analiza dokumentacji projektowej, dokonana przez organ odwoławczy wykazała, że charakter spornej inwestycji nie wskazuje na to, aby mogła ona powodować uciążliwości, zagrożenia dla nieruchomości sąsiednich lub ograniczenia w ich zagospodarowaniu i użytkowaniu.

W opinii Wojewody ego, Starosta K. dokonał właściwej oceny stanu faktycznego i prawnego wydając decyzję nr [...] z dnia 19 grudnia 2019 r., znak: [...].

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.B. (sygn. II SA/Kr 1249/20) i M.C. (sygn. II SA/Kr 1283/20). W dniu 15 stycznia 2021 r. obie te sprawy zostały na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 1249/20.

W jednobrzmiących skargach skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji

1) naruszenie art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 § 2 p.b. w zw. z art. 97 k.p.a. poprzez podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego pomimo nie zakończenia się prawomocnym orzeczeniem postępowania w przedmiocie stwierdzenia spadku i istnienia sporu co do kręgu spadkobierców po zmarłej Stronie postępowania, co stanowi naruszenie procedury administracyjnej,

2) naruszenie art. 106 § 1 k.p.a. poprzez niedokonanie uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co spowodowało brak jednoznacznej i rzeczywistej weryfikacji konserwatorskiej planowanego przedsięwzięcia budowlanego,

3) naruszenie artykułu 39 ust. 3 pr. bud. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie było konieczności dokonania uzgodnienia w rozumieniu art. 106 k.p.a. z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków pomimo, iż teren inwestycji znajduje się w obszarze ujętym w gminnej ewidencji zabytków,

4) naruszenie art. 39 ust. 3 i 4 pr. bud. poprzez przyjęcie, że zmiany w projekcie budowlanym nie podlegają uzgodnieniu z konserwatorem zabytków w trybie art. 106 k.p.a., a oceny w zakresie potrzeby dokonania uzgodnień może dokonać samodzielnie Wojewoda ,

5) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei spowodowało, że stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji nie zostało uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 grudnia 2020 r. (k – 137-138) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty obu skarg nie mogą odnieść skutku.

Trzeba zgodzić się z Wojewodą, że zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organu obu instancji obowiązki te wykonały, a szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi odzwierciedlenie wykonanych czynności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami techniczno – budowlanymi. Odniesiono się do licznych zarzutów postepowania odwoławczego. Argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie budzą wątpliwości. Sąd nie dostrzegł również naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uchylenie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wszechstronnie, szczegółowo i prawidłowo odpowiedział na zarzuty odwoławcze.

Odnosząc się do zarzutów obu jednobrzmiących skarg trzeba wskazać, podzielając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że :

Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 12 grudnia 2013 r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S. w jego granicach administracyjnych (Dz. Urz. Woj. poz. [...] z 16 stycznia 2014 r.) Teren objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej (§ 11 ust. 2 pkt 1 lit. a planu). Projekt budowlany w zakresie kubatury, formy dachu, elewacji i kolorystyki został pozytywnie uzgodniony z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w K. pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r., znak: [...] (k - 13) . Wskazano w nim jednoznacznie i wystarczająco, że Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków akceptuje i uzgadnia skorygowane zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami urzędu rysunki projektowe elewacji ww. budynku autorstwa arch. A.W. z kwietnia 2017 r. To uzgodnienie było wystarczające dla prowadzonego postępowania administracyjnego, wydane po szczegółowych wytycznych konserwatorskich i pod nadzorem służb ochrony zabytków.

Jednocześnie prawidłowe jest stanowisko ego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. zawarte w piśmie z dnia 9 kwietnia 2020 r. (k - 39), w którym stwierdzono: W sprawie uzgodnienia projektu elewacji budynku została wydana opinia konserwatorska, ponieważ nie istnieją żadne inne przesłanki prawne do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Budynek objęty wnioskiem nie podlega ochronie konserwatorskiej, a lokalizacja w której się znajduje objęta jest strefą ochrony konserwatorskiej, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. To stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń, a organ zajął stosowne stanowisko uzgadniając we właściwym zakresie projekt budowalny.

W rozpatrywanej sprawie nie znajdowały zastosowania powołany przez skarżących art. 39 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) - Prawo budowlane, gdyż zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie obejmuje robót budowlanych przy obiekcie budowlanym lub obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a w konsekwencji nie wymagał on uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, ani powołane przez skarżących art. 39 ust 3 i 4 tej ustawy, gdyż projekt budowlany nie obejmuje robót przy obiekcie lub na obszarze ujętym w gminnej ewidencji zabytków, a w konsekwencji nie wymagał on uzgodnienia w tym trybie w zw. z art. 106 k.p.a.

Stosownie do art. 30 § 4 k.p.a. w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Organ zobowiązany jest do wezwania w toczącym się postępowaniu następców prawnych zmarłej strony, a w przypadku braku takiej możliwości (trudności w ich ustaleniu lub wezwaniu) należy zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Jeżeli wezwanie spadkobierców jest możliwe, nie ma podstaw do zawieszenia postępowania. Wezwanie spadkobierców jest zaś możliwe, gdy spadkobiercy są znani oraz znane są ich adresy. Wbrew zarzutom obu skarg nie ma podstaw do twierdzenia, że dopiero stwierdzenie nabycia spadku lub poświadczenie dziedziczenia jest warunkiem, od którego zależy możliwość wezwania spadkobierców zmarłej strony i kontynuowania postępowania administracyjnego. Krąg spadkobierców ustawowych jest określony przez art. 931-940 kodeksu cywilnego. Dziedziczenie następuje z chwilą śmierci spadkodawcy (art. 922 § 1 k.c). Dlatego też wykazanie, że strona postępowania zmarła oraz wskazanie jej spadkobierców w taki sposób, że jest możliwe zawiadomienie ich o toczącym się postępowaniu, jest wystarczające. Skarżący nie powołują się na dziedziczenie testamentowe, a spadkobiercy ustaleni zostali w wyniku dziedziczenia ustawowego. Nie istnieje żaden spór, co do kręgu spadkobierców po A.C.. Skarżący nie zgłosili żadnych zarzutów kwestionujących ustalony przez sąd krąg spadkobierców ustawowych. Śmierć strony w świetle postanowień art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. nie nakłada na organ administracyjny bezwzględnego obowiązku zawieszenia postępowania w każdym przypadku. Można odnieść wrażenie, że skarżącej, jednocześnie należącej do kręgu spadkobierców ustawowych po A.C. nie zależało na szybkim ustaleniu stwierdzenia nabycia spadku po zmarłym, skoro w braku odebranego zapewnienia spadkowego sąd spadku obowiązany był dokonać ogłoszenia (art. 672 k.p.c) a wniosek o stwierdzenie nabycia spadku złożyła S. spółka z o.o.

W aktach sprawy organu I instancji (karta nr 235) znajduje się postanowienie Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że spadek po A.C., synu K. i A. zmarłym 20 kwietnia 2017 roku w S., ostatnio stale zamieszkałym w S., na podstawie ustawy nabyli z dobrodziejstwem inwentarza: żona spadkodawcy J.C., córka B. i K., oraz dzieci spadkodawcy J.C. i G.C.- dzieci A. i J. - po 1/3 części każdy. Te osoby zostały prawidłowo wezwane do udziału w postępowaniu administracyjnym w miejsce zmarłej strony. Postępowanie organu administracyjnego nie budzi wątpliwości i zgodne jest z obowiązującymi przepisami.

Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skarg dotyczące art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 10 § 1 i art. 138 k.p.a.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skarg są bezzasadne. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a i w sposób bardzo wnikliwy wyjaśnia przesłanki, jakimi kierował się organ utrzymując w mocy decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę.

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.