Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. ze skargi Zakładu [...] "Z." Spółka z o.o. w G. na bezczynność Ministra Polityki Społecznej w przedmiocie nierozpatrzenia spraw dotyczących opłacenia składek na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1) zobowiązuje Ministra Polityki Społecznej do wydania aktu w trybie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm. ) w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych, 2) zasądza od Ministra Polityki Społecznej na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

III SAB/Wa 57/05

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 listopada 2003 r. Zakład [...] "Z." Sp. z o.o. w G. wystąpił do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z ponagleniem na niezałatwienie we właściwym terminie przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, sprawy zaliczenia nadpłaty na poczet składek za wrzesień i październik 2002 r. Ponieważ organ właściwy do rozpatrzenia ponaglenia nie załatwił tej sprawy przez okres ok. półtora roku - Zakład [...] wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą. Skarga dotyczyła bezczynności również w innych sprawach, które zostały wyłączone do odrębnego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie z powodu braku bezczynności. Jako dowód załączył kopie decyzji i postanowień wydanych w sprawach wyłączonych, nie ustosunkował się jednak do sprawy będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi na bezczynność czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

Z analizy przepisów art. 139-141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm) wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 140 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Mimo, że od doręczenia organowi przedmiotowego ponaglenia upłynęły 2 lata, nie zostało ono załatwione do tej pory, co oznacza, że Minister Polityki Społecznej (wcześniej Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej) pozostaje w zwłoce, a skarga na jego bezczynność jest zasadna.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu (...) w określonym terminie - art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przy tym, Sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego - por. postanowienie NSA z 16 października 1996 r. (II SAB/Wr 13/96), niepublikowane.

Skoro więc Minister Polityki Społecznej pozostaje w zwłoce, to skargę należało uwzględnić. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono według art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.