IV SA/Wa 1560/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-12-12	
Data wpływu	2017-06-20	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Anna Sękowska /przewodniczący/
Łukasz Krzycki /sprawozdawca/
Przemysław Żmich	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Zagospodarowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 1874/18	
Skarżony organ	Rada Miasta	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność uchwały w części	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; art. 147 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Protokolant Piotr Iwaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność następujących postanowień części tekstowej zaskarżonej uchwały: a) § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", b) § 10 pkt 2, c) § 10 pkt 7, d) § 13 ust. 2, e) § 18 ust. 2 pkt 1 w zakresie sformułowania: "(...) w sposób i na warunkach uzgodnionych z zarządcami sieci", f) - § 21 pkt 2, g) - § 24 pkt 2 ppkt 2 lit. e, h) - § 25 pkt 2 ppkt 1 lit. f w zakresie, w jakim dotyczy on obiektów innych niż tymczasowe obiekty budowlane, i) - § 43 pkt 2 ppkt 2 lit. e, j) - § 46 pkt 2 ppkt 2 lit. c, k) - § 48 pkt 2 ppkt 2 lit. e, l) - § 54 pkt 2 ppkt 2 lit. e, m) - § 84 pkt 2 ppkt 2 lit. g, n) - § 94 pkt 2 ppkt 2 lit. e, o) - § 109 pkt 2 ppkt 2 lit. b, p) - § 111 pkt 2 ppkt 2 lit. c, q) - § 112 pkt 2 ppkt 2 lit. c, r) - § 113 pkt 2 ppkt 2 lit. c, s) - § 152 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", t) - § 153 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", u) - § 154 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", v) - § 155 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", w) - § 156 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", x) - § 157 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", y) - § 158 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", z) - § 159 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", aa) - § 160 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ab) - § 161 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ac) - § 162 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ad) - § 163 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ae) - § 164 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", af) - § 165 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ag) - § 166 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ah) - § 167 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: " (...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi"; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.	
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia, w związku z treścią art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), była uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru [...] (Dz.Urz. Woj.[...]. Nr [...] z 2011 r., poz. [...] ze zm.), zwana dalej "Planem".

Zarzucono naruszenie przepisów:

1) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), zwanej dalej "nowelą z 2010 roku", w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez ustalenia zawarte w: § 2 pkt 6, pkt 8, pkt 11 i pkt 15, § 9 pkt 2 Planu,

2) art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej "rozporządzeniem o planie", w związku z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (aktualnie opubl. w Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), zwanego dalej "rozporządzeniem o warunkach technicznych dla budynków", poprzez ustalenia zawarte w: § 24 ust. 2 pkt 2 lit. d, e, § 43 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 46 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 48 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 54 ust. 2 pkt 2 lit. e, § 109 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 112 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c Planu, w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu,

3) art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie, poprzez sprzeczne ustalenia pomiędzy:

- rysunkiem Planu a § 91 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, w związku z: § 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, d, e, f, g, h, i, j oraz § 2 pkt 5, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 3 lit. a jego tekstu, w zakresie możliwości realizacji rozbudowy budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy, na terenie oznaczonym C.4.2 UKr;

- rysunkiem Planu a § 57 ust. 2 pkt 1 lit. b, c i d jego tekstu, w zakresie możliwości inwestycyjnych na terenie oznaczonym C.1.2 ZP;

- rysunkiem Planu a § 111 ust. 2 pkt 2 lit. c, w zw. z § 111 ust. 2 pkt 1 lit. i oraz § 2 pkt 5 jego części tekstowej, w zakresie zakazu lokalizowania zabudowy na terenie oznaczonym D.1.3 MW, w zasięgu strefy potencjalnego szkodliwego oddziaływania napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV;

- rysunkiem Planu a:

- § 56 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. c, ust. 4 pkt 2 lit. a, b jego tekstu, w odniesieniu do terenu oznaczonego C.1.1 MW

- § 83 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. i, ust. 4 pkt 2 lit. a jego tekstu, w odniesieniu do terenu oznaczonego C.3.9 UO

- § 115 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. j, ust. 4 pkt 2 lit. a, b jego tekstu, w odniesieniu do terenu oznaczonego D.1.7 MW

- § 123 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. h, ust. 4 pkt 2 lit. a jego tekstu, w odniesieniu do terenu oznaczonego D.2.5 UO

w zakresie lokalizacji kubaturowych parkingów podziemnych;

- rysunkiem Planu a § 25 ust. 2 pkt 2 lit. i jego tekstu, w odniesieniu do terenu oznaczonego A.1.2 ZP, w zakresie lokalizacji okazjonalnych parkingów na potrzeby obsługi imprez masowych;

- ustaleniami, dotyczącymi lokalizacji parkingów podziemnych, a ustaleniami dotyczącymi nieprzekraczalnych linii zabudowy,

4) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia o planie, poprzez:

- brak jednoznacznego określenia na rysunku Planu linii zabudowy na terenach przeznaczonych pod zabudowę, oznaczonych: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C.1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3,7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW;

- brak określenia linii zabudowy na terenach oznaczonych: A.1.2 ZP i D.3.17 KS,

5) art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie, poprzez:

- brak określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (dalej jako "PBC") dla terenów oznaczonych: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11. KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS;

- brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych: A.2.3 KS, A.2.7 KS i C.1.2 ZP,

6) art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia o planie, poprzez ustalenia zawarte w:

- § 11 pkt 1, 2, 3, 4 i 5, § 24 ust. 2 pkt l lit. b, § 29 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 30 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 32 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 33 ust. 2 pkt 1 lit c, d, § 37 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 40 ust 2 pkt 1 lit. c, d, § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 43 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 46 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 47 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 48 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 49 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 52 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 54 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 55 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 56 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 65 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 66 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 67 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 68 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 70 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 71 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 72 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 73 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 75 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 76 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 77 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 81 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 83 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 86 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 90 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 92 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 96 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 97 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 98 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. e, § 100 ust 2 pkt 1 lit. c, d, § 101 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 102 ust. 2 pkt 1 lit b, c, § 109 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 111 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 112 ust 2 pkt 1 lit. b, c, § 113 ust. 2 pkt 1 lit a, b, § 114 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 115 ust. 2 pkt 1 lit c, d, § 116 ust. 2 pkt 1 lit b, c, § 117 ust 2 pkt 1 lit. d, e, § 119 ust. 2 pkt 1 lit d, e, § 123 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 125 ust. 2 pkt 1 lit c, d, § 126 ust 2 pkt 1 lit. c, d, § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 132 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 134 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 136 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 137 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 138 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 139 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 142 ust 2 pkt 1 lit. a, b, § 143 ust. 2 pkt 1 lit d, e, § 151 ust. 2 pkt 1 lit. b, c tekstu Planu, wobec braku podstaw do określania parametrów działek budowlanych w ramach ustaleń, dotyczących warunków zabudowy oraz zagospodarowania terenu;

- § 74 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 95 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 109 ust 2 pkt 1 lit b, § 114 ust 2 pkt 1 lit. b, § 150 ust. 2 pkt 1 lit. a tekstu Planu, w związku z brakiem podstaw do formułowania ustaleń, że cały teren stanowi jedną działkę budowlaną;

- brakiem ustalenia szerokości frontu działki, w odniesieniu do terenu oznaczonego C.4.2 UKr;

- brakiem ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów oznaczonych: A.1.4 IW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS;

7) art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 4 pkt 9 rozporządzenia o planie oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez ustalenia zawarte w: § 10 pkt 2 i pkt 7, § 13 ust. 2, ust. 3, § 18 ust. 2 pkt 1, § 21 pkt 1 i pkt 2, § 25 ust 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i, § 84 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 152 ust. 2 pkt 2 lit b, § 153 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 154 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 155 ust. 2 pkt lit. b, § 156 ust. 2 pkt 2 lit b, § 157 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 158 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 159 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 160 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 161 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 162 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 163 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 164 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 165 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 166 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 167 ust. 2 pkt 2 lit. b tekstu Planu, wykraczające poza zakres ustaleń dla planów miejscowych.

Wobec wywiedzionych zarzutów, sformułowano wniosek o stwierdzenie nieważności tekstu Planu oraz jego rysunku w stosownym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Rada [...], zwana dalej "Radą", wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie.

Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi wskazano, że Plan - po jego przyjęciu - był przedstawiony Wojewodzie dla oceny jego legalności z prawem. Organ nadzoru w piśmie z 24 stycznia 2012 r. - z przywołaniem art. 94 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym - wskazał, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa. Korzystając z tej podstawy prawnej organ nadzoru zakwalifikował wskazane tam naruszenia, jako nieistotne. Co za tym idzie nie widział podstawy do stwierdzenia nieważności w tym zakresie. Ocena Wojewody, co do stopnia naruszenia prawa, została skutecznie przedstawiona Radzie i stała się wiążąca także dla organu nadzoru. Gdyby przyjąć, że stanowisko organu nadzoru może ulec zmianie – np. z uwagi na dezaktualizację poglądów prawnych - prowadziłoby to nie tylko do chaosu w systemie badania legalności aktów, podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego, lecz także do naruszenia przepisów o postępowaniu nadzorczym. Skoro art. 110 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie opublikowany w Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, wyraża regułę związania organu decyzją, to odpowiednie stosowanie tegoż przepisu oznacza, że organ nadzoru jest także związany doręczonym rozstrzygnięciem. Uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy wiązać z bezskutecznym upływem terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Termin ten minął, biorąc pod uwagę zawiadomienie Rady przez organ nadzoru, że - w jego ocenie - doszło do naruszenia prawa, które jednak zostało zakwalifikowane w kategoriach naruszenia nieistotnego.

Nie do zaakceptowania jest stanowisko, jakoby ocena prawna zapisów planu miejscowego mogła ulec zmianie (takie stanowisko odnośnie możliwości wniesienia skargi, pomimo uprzedniego wystąpienia, wyrażono w uzasadnieniu skargi). W takim wypadku stanowiska organu nadzoru powinny być traktowana przez organ gminy za niewiążące. Skoro jednak organ nadzoru ocenił określone naruszenia jako nieistotne, rezygnując ze stwierdzenia nieważności w tym zakresie, to nie może czynić zarzutu Radzie, że - pomimo upływu kilku lat od wydania aktu nadzoru - nie poczyniła żadnych działań w celu wyeliminowania wytkniętych w nim zapisów (wobec stanowiska Wojewody w uzasadnieniu skargi). Organ nadzoru nie mógłby oczekiwać dostosowania uchwalanych planów miejscowych do aktualnego orzecznictwa nadzorczego - co do istotności (nieistotności) naruszeń, czy też nie kwestowania zapisów w ogóle - w sytuacji akceptacji poglądu, że jego stanowisko prawne może ulec w każdej chwili zmianie.

Co do sformułowanych w skardze zarzutów przedstawiono zaś następujące wyjaśnienia:

- odnosząc się do kwestii modyfikacji definicji pojęć w Planie (1. zarzut naruszenia przepisów w skardze) nie są to istotne naruszenia, które przemawiają za stwierdzeniem nieważności postanowień Planu; wywodzono także, że wprowadzenie szeregu definicji było zasadne i dopuszczalne; cześć definicji jest natomiast tożsama z zawartymi w innych aktach normatywnych,

- zapisami Planu nie uchybiono wymaganiom związanym z ochroną przed promieniowaniem elektromagnetycznym (2 zarzut naruszenia przepisów w skardze); jego zapisy są zgodne z rozporządzeniem o warunkach technicznych dla budynków; § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia dopuszcza wznoszenie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w zasięgu szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu, ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych; przywołany w skardze § 314 rozporządzenia zakazuje wznoszenia budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektroenergetycznego, określonego w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony przed oddziaływanie pól elektromagnetycznych; instytucja strefy oddziaływania obiektów, funkcjonująca bez rzeczywistego zasięgu uciążliwości (w układzie normatywnym), była rozwiązaniem, które w istotny i często nieuzasadniony sposób ograniczało wykonanie prawa własności; rzeczywisty zasięg oddziaływania linii wyznacza się po wykonaniu odpowiednich pomiarów terenowych, prowadzących do identyfikacji rozkładu pola magnetycznego; jest on zależny od całego szeregu parametrów takich jak: napięcie robocze linii, odległość przewodów fazowych od ziemi, odstępy między przewodami różnych faz, średnica przewodów, geometryczny układ przewodów fazowych, elementy otoczenia itp.; tylko takie działania mogą doprowadzić do określenia obszaru, w którym składowa pola elektrycznego jest większa od 1 kV/m, czyli gdzie nie można realizować zabudowy mieszkaniowej; nie jest to możliwe na etapie sporządzania planów miejscowych; określenie rzeczywistej szerokości obszaru w pobliżu linii, w którym możliwa byłaby lokalizacja budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, przy dotrzymaniu normatywnie określonych warunków, skutkowałoby koniecznością przeprowadzenia szczegółowych badań na całej długości przebiegu linii; zadaniem planu nie jest określanie faktycznej szerokości strefy; zaznaczona na rysunku Planu strefa potencjalnej uciążliwości, wewnątrz obszaru objętego liniami zabudowy, informuje przyszłych inwestorów o możliwości ograniczenia tej strefy do wielkości obliczonej z wartości pomiaru w konkretnym miejscu, na etapie pozwolenia na budowę; linie zabudowy nie oznaczają, że plan nakazuje w obszarze strefy lokalizację obiektów budowlanych, przeznaczonych na pobyt ludzi; ponadto, zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] (rozdz. XVII "Rozwój infrastruktury technicznej") i zapisem § 18 ust. 2 pkt 1 Planu, przewiduje się docelowe skablowanie napowietrznej linii 110 kV; będzie się to wiązać z likwidacją uciążliwości; decyzję, dotyczącą terminu skablowania linii, podejmuje zarządca sieci,

- co do zarzutu niespójności postanowień Planu (zarzut 3) wskazano:

- teren C.4.2 UKr (usługi kultu religijnego) - Plan wyraźnie wskazuje ochronę kościoła, plebanii i dzwonnicy, poprzez zakaz przebudowy, rozbudowy i wymiany; zatem pozostałe budynki, w których mieszczą się: m. in. zakrystia, [...], kancelaria nie podlegają takiej ochronie i mogą być rozbudowane w oparciu o wymienione wskaźniki w granicach linii zabudowy; określenie maksymalnej wysokości zabudowy, które było stosowane w czasie sporządzania Planu nie tylko dla terenów projektowanej, ale również istniejącej zabudowy, nie oznacza, że w każdym przypadku rozbudowa budynku jest możliwa; wywody skargi o rzekomej sprzeczności w tekście Planu są bezpodstawne; ustanowił on ochronę tylko wybranych budynków na terenie C.4.2 UKr; pozostały teren i budynki mogą być natomiast przekształcane; w związku z tym ustalono parametry dla tego terenu; nie zachodzi zatem sytuacja, w której Plan ustanawia ochronę i zakaz jakichkolwiek przekształceń wszystkich budynków (przy wyznaczeniu tak linii zabudowy, że niemożliwym jest posadowienie nowej) znajdujących się na działce a jednocześnie ustala parametry pomimo owego zakazu wszelkich działań budowlanych (w odniesieniu do zarzutów skargi); wysokość Kościoła (30 m), odpowiada jego wysokości w stanie istniejącym; zatem to ustalenie jest wyłącznie potwierdzeniem tego stanu; nie oznacza możliwości jego nadbudowy, co byłoby sprzeczne z ustanowioną ochroną; odnosząc się do zarzutu wyznaczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy tak, że miałyby one umożliwić rozbudowę istniejących budynków, wskazano, że w tekście Planu wyraźnie wskazano budynki podlegające ochronie; wobec tego nie ma, co do tego, wątpliwości; nie ma podstaw do twierdzenia, że ustalenie ochrony w tekście Planu dla określonych budynków i jednoczesne wyznaczenie linii nieprzekraczalnych dla terenu, na którym mogą być rozbudowywane inne niepodlegające ochronie obiekty, jest nieprawidłowe; stanowisko takie jest wyłącznie poglądem organu nadzoru; nie znajduje uzasadnienia w żadnej normie prawnej; tekst i rysunek należy odczytywać łącznie, jednak zgodnie z regułami logicznego rozumowania;

- podziemne parkingi kubaturowe - w związku z licznymi wnioskami mieszkańców i spółdzielni mieszkaniowych, zwracających uwagę na ogromne braki miejsc parkingowych na osiedlu, budowanym w latach 70-tych, w Planie wytypowano tereny, pod którymi możliwe byłoby zlokalizowanie parkingów podziemnych; wyznaczenie konkretnych granic takich terenów nie jest możliwe na etapie planu miejscowego, ze względu na brak szczegółowej wiedzy, dotyczącej parametrów gruntów; zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie opubl. - Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; parkingi podziemne nie spełniają powyższych warunków, w związku z czym ich lokalizacja nie wymaga wyznaczenia linii zabudowy;

- teren C.1.2 ZP - zapisy dla tego terenu, określone w § 57 ust. 2 Planu, jedynie dopuszczają zachowanie istniejącej zabudowy usług gastronomii; Plan nie nakazuje jej zachowania; co za tym idzie w miejsce istniejącej może powstać nowa zabudowa (wymiana zabudowy), przeznaczona pod funkcje usługowe gastronomii, zgodnie ze wskazaniami w § 57 ust. 1 pkt 2 lit b Planu; zakazano jedynie rozbudowy istniejącej zabudowy, lecz nie zakazano ani wymiany tej zabudowy ani nadbudowy, w związku z tym parametry dla tego terenu zostały określone prawidłowo,

- co do zarzutu braku określenia w jednoznaczny sposób na rysunku Planu linii zabudowy na terenach, przeznaczonych pod zabudowę (4 zarzut naruszenia przepisów w skardze), wskazano:

- dla terenów oznaczonych: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW - bezpodstawne jest twierdzenie, że nie można w jednoznaczny sposób określić na rysunku Planu linii zabudowy i - tym samym - terenów przeznaczonych pod zabudowę; na rysunku tereny przeznaczone pod zabudowę są ograniczone liniami zabudowy i linią strefy zieleni międzyblokowej oraz ciągów pieszych o jednorodnym charakterze, gdzie - zgodnie z tekstem planu (§ 10 pkt 5 ppk 6) - ustalony został zakaz realizacji zabudowy; ustalone - zgodnie z § 10 pkt 4 - Planu strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze, zostały oznaczone na rysunku w sposób jednoznaczny i bardzo czytelny - ograniczone i zamknięte liniami; przy tym cały teren w tej strefie jest wyróżniony graficznie, poprzez zakropkowanie, tworząc szary obszar; strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze (z zakazem realizacji zabudowy) zgodnie z § 3 ust 1 pkt 9 tekstu Planu i legendą jego rysunku są ustaleniem obowiązującym; na rysunku Planu tereny przeznaczone pod zabudowę są jednoznacznie ograniczone zamkniętymi, liniami ciągłymi - tylko linie strefy zieleni pozbawione są trójkątów; w przypadku terenu C.2.8 MW zamknięta linia zabudowy ogranicza teren pod zabudowę, nie pozostawiając wątpliwości, gdzie może się odbywać ruch budowlany;

- brak określenia linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami A.1.2 ZP i D.3.17 - zgodnie z § 25 Planu: "Dla terenu A.1.2 ZP ustala się:

1. Przeznaczenie terenu:

podstawowe: a) zieleń parkowa

uzupełniające: a) usługi sportu, rekreacji i wypoczynku realizowane jako obiekty niekubaturowe (boiska, ogrody jordanowskie, place zabaw itp.)"; zgodnie z definicją nieprzekraczalnej linii zabudowy (§ 2 ust. 5 Planu), dotyczy ona sytuowania budynków; zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; dla tego terenu w § 25 ust 1 pkt 2 ustala się usługi sportu, rekreacji i wypoczynku, realizowane jako obiekty niekubaturowe (boiska, ogrody jordanowskie, place zabaw); dla obiektów niekubaturowych nie ustala się linii zabudowy; jeśli chodzi o brzmienie § 25 ust 2 pkt f ("dopuszcza się realizację obiektu kubaturowego związanego z funkcja podstawową terenu, o maksymalnej powierzchni zabudowy do 200 m2 maksymalnej wysokości zabudowy 6 m.") to należy go odczytywać łącznie z § 22 ust. 1 tekstu Planu ("Dopuszcza się lokalizowanie tymczasowych obiektów budowlanych w granicach obszarów służących organizacji imprez masowych na terenie oznaczonym w planie symbolem A.1.2 ZP."); dla tymczasowych obiektów budowlanych, a tym bardziej służących organizacji imprez w plenerze, także nie wyznacza się linii zabudowy,

- co do zarzutu braku określenia poniższych parametrów zabudowy (5 zarzut naruszenia przepisów):

- brak wskaźnika minimalnej PBC dla terenów, oznaczonych: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C 3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11 KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D. 3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS – wskazano, że kwestie związane z brakiem PBC na określonych terenach były już przedmiotem rozpoznania - zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r. (sygn. akt II OSK 66/13 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); Plan określa minimalny wskaźnik PBC tam gdzie jego wprowadzenie było możliwe; w przypadku wymienionych w skardze terenów, dla których Plan nie określiła wskaźnika PBC wynosi on w stanie istniejącym 0%; ustalone w Planie zagospodarowanie nie daje też możliwości znacznego zwiększenia tego wskaźnika, ze względu na sposób lub intensywność zagospodarowania; wskazane tereny są w większości ustalone jako pod parkingi - na już istniejących obiektach; pozostałe tereny są w całości jedną działką budowlaną i jednym obiektem (np. C.4.10 MW); wyjątek to teren oznaczony C.4.13 UZ - istniejąca publiczna przychodnia zdrowia, oraz B.2.4 U, dla których nie została ustalona PBC; w powołanym wyroku, o sygn. akt II OSK 66/13, stwierdzono: "W zakresie braku określenia powierzchni biologicznie czynnej zarzuty skargi kasacyjnej wskazują konkretnie, których terenów ten problem dotyczy, w tym tereny o symbolu C.4.13 UZ oraz B.2.4 U. Rzeczywiście w stosunku do tych terenów plan nie określa wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jest to niewątpliwie wada planu, jednak nie mającą wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że na tych terenach obowiązują ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz szczególne zasady przy inwestowaniu i zagospodarowaniu terenów, o czym stanowią § 7 i § 10 planu. Brak wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do tych terenów ma zatem swoje uzasadnienie. Tu ochrona powierzchni biologicznie czynnej następuje poprzez ustalenie określonych nakazów, stref zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych, gdzie ochronie podlegają istniejące drzewa i zadrzewienia. Poza tym jak widać na rysunku planu teren zabudowy tych terenów nie pokrywa się z wielkością tych terenów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie postanowienia planu stanowią niezbędne minimum dla zachowania powierzchni biologicznie czynnej na gruntach o słabej nośności, czemu z reguły ma służyć określenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Jednak w stosunku do omawianych terenów planu brak takiego wskaźnika nie powoduje wady, która uzasadniałaby wyeliminowanie tej części planu z obrotu prawnego, ponieważ plan przewiduje też inne formy ochrony środowiska naturalnego.";

- brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych: A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP - wskaźniki intensywności nie zostały określone jedynie dla terenów ustalonych w Planie pod funkcje parkingów dla samochodów osobowych, ale dla tych terenów zostały bardzo dokładnie określone ograniczenia, dotyczące maksymalnej możliwości zagospodarowania terenu i maksymalnej wysokości obiektu; kwestia ta była także przedmiotem rozpoznania w sprawie gdzie zapadł wyrok o sygn. akt II OSK 66/13; Sąd uznał: "Co do wskaźnika intensywności zabudowy, to zgodnie z § 2 pkt 7 plan dotyczy tylko kondygnacji nadziemnych budynków. Jak wynika zaś z § 35 i § 39 planu, parkingi w nich wskazane nie będą posiadały kondygnacji nadziemnej, a jedynie niekubaturową przestrzeń na II poziomie. Zgodnie z tymi postanowieniami planu I poziom parkingu powinien być zagłębiony poniżej terenu rodzimego. W tym miejscu wskazania wymaga, że kondygnacja w budownictwie to część budynku zawarta pomiędzy bezpośrednio nad sobą położonymi stropami. Poziom zaś to płaszczyzna pozioma prostopadła do kierunku działania siły ciężkości na powierzchni Ziemi lub w jej pobliżu. Nie są to więc pojęcia tożsame, co oznacza, że brak wskaźnika intensywności zabudowy dla ww. terenów nie stanowi o istotnej wadzie planu, ponieważ de facto II poziom tych parkingów nie będzie kondygnacją. Parkingi te nie będą bowiem posiadały stropu nad II poziomem, bo plan wyklucza realizowanie na nich kubatur, w tym dachów. Takie stanowisko jedynie potwierdzają zapisy planu w stosunku do parkingów o jakich mowa w § 49, 60, 78, 88, które mogą posiadać kondygnację nadziemną.";

- w kwestii reguł wykorzystywania gruntów (6 zarzut naruszenia przepisów):

- brak ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granicy działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów oznaczonych: A.1.4 IW, A.2.3.KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS - w wyroku o sygn. akt II OSK 66/13, co do Planu wskazano: "W zakresie zasad scalania i podziału plan w tym zakresie nie wprowadza żadnych zasad. Paragraf 11 planu odnosi się do zasad tworzenia działek budowlanych, które nie są tożsamym pojęciem z działką ewidencyjną, o czym już wyżej była mowa. Nie chodzi tu więc o podział i scalanie, lecz jak przy inwestowaniu określić co jest działką budowlaną. Natomiast w § 11 pkt 6 plan stwierdza, że "na obszarze planu nie wyznacza się obszarów do scaleń i podziałów"; dalej odnotowano, że w stanie istniejącym chodzi o parkingi dla samochodów osobowych, które powstały w latach 70-tych ubiegłego wieku (w czasie realizacji [...]); w większości parkingi te zostały wybudowane jako zagłębione, aby w przyszłości było możliwe ich spiętrzenie (co formalnie nastąpiło w Planie); jedynie przy ul. [...] są już parkingi wielopoziomowe i zadaszone; obszary parkingów są stosunkowo niewielkie i na ogół stanowią jedną lub kilka działek ewidencyjnych; z tych powodów nie ma potrzeby scalania i podziału nieruchomości; zgodnie z wyrokiem o sygn. akt II OSK 66/13, stan faktyczny nie daje podstaw do zamieszczenia zasad scalania i podziału nieruchomości w Planie,

- bezpodstawne określenia parametrów do działki budowlanej oraz ustalenia minimalnej powierzchni działek budowlanych - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, sprzed noweli z 2010 roku, stanowił jedynie, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: "6) parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy"; uszczegółowienie tego przepisu znajdowało się w § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie; stanowi on: "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu."; zdaniem organu nadzoru w takiej sytuacji wskaźnik maksymalnej powierzchni zabudowy i wskaźnik minimalnej PBC może być określony do działki ewidencyjnej lub terenu; z argumentację taką nie można się zgodzić; wprawdzie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu na dzień podjęcia przez Radę uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania planu miejscowego, nie regulował w stosunku do czego maja być określane parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu; jednak nie można uznać, że określone w rozporządzeniu o planie pojęcie "działka" odnosi się do działki ewidencyjnej; przyjecie takiej koncepcji stanowiłoby zaprzeczenie istoty parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu - tym samym zaprzeczenie pojęcia zasad lokalizacji zabudowy; jak wskazano w skardze, dopiero nowelą z 2010 roku, wymieniono wprost w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu; doprecyzowano też maksymalną, i minimalną intensywność zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej oraz minimalny udział PBC do powierzchni działki budowlanej; jednak, przytoczona zmiana brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jedynie potwierdziła, że pojęcie "działki", w § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie, należy odnosić do działki budowlanej, a nie do jakiejkolwiek innej np. działki ewidencyjnej; za taką argumentacją przemawia również to, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnik udziału PBC został w rozporządzeniu o planie wymieniony w § 4 pkt 6, jako ustalenie dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy; gdyby przyjąć za zasadną argumentację skargi, jakoby wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnik udziału PBC miały się odnosić do działki ewidencyjnej a nie do działki budowlanej, to - w praktyce – występowałyby takie sytuacje, kiedy wielkość danej działki ewidencyjnej nie spełniałaby wymogów techniczno-budowlanych, umożliwiających wybudowanie na niej budynku pomimo tego, że dana działka ewidencyjna w planie miejscowym znajdowałaby się na terenie oznaczonym np. symbolem MN; pozbawiłoby to właściciela takiej działki ewidencyjnej faktycznie jego prawa własności w postaci uniemożliwienia mu posadowienia na jego działce ewidencyjnej budynku; argumentacja taka znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2013 r. (sygn. akt: II OSK 2570/12, opubl. Lex nr 1340244, dostępny w CBOSA); poza tym, działka ewidencyjna nie służy celom budowlanym, czyli posadowieniu budynku a jedynie dla ewidencji; uzasadnienie do interpretacji, że pojęcie "działki" wymienione w § 4 pkt 6 rozporządzenia o planie odnosi się do działki budowlanej a nie do działki ewidencyjnej ma również swoje podstawy m. in. w rozporządzeniu o warunkach technicznych dla budynków; w § 1 wskazano, że ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy - Prawo budowlane; ponadto, dział II wyżej wymienionego rozporządzenia jest zatytułowany "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej"; plany miejscowe mają określać m. in. parametry nowej zabudowy; zabudować zaś można jedynie działkę budowlaną a nie działkę ewidencyjną; tym samym określenie w Planie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy i wskaźnika udziału powierzchni biologiczne czynnej do działki budowlanej jest zasadne; pozwala przez to kształtować zabudowę na terenie objętym tym Planem;.

- regulacja działek budowlanych i określanie ich minimalnej powierzchni - Plan nie posługuje się pojęciem działka nowowydzielona, tylko ustala parametry dla działki budowlanej (§ 11 pkt 2 ustala się minimalne powierzchnie działek budowlanych); nie ma więc mowy o wkroczeniu przez Radę w cudze kompetencje i określenie zasad podziału działek; nowela z 2010 roku dotyczy literalnie nowowydzielonych działek budowlanych; określanie natomiast minimalnej powierzchni działek budowlanych następowało do tego czasu na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - był to mianowicie jeden z podstawnych parametrów zagospodarowania przestrzennego; w wyroku o sygn. akt II OSK 66/13, dotyczącym Planu, Sąd badał także kwestie ustalenia parametrów działek budowlanych - właśnie ich minimalnej powierzchni; stwierdził: "W zakresie przyjętych w planie parametrów działek budowlanych strona skarżąca kasacyjnie nie rozumie, że nie każda działka ewidencyjna może być uznana za budowlaną. Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "działka budowlana" to pojęcie, przez które należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z zapisu tego wynika, że działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa składająca się z jednej lub kilku wydzielonych geodezyjnie działek. Działka budowlana jest więc taka, które spełnia określone wymagania, w rym w zakresie minimalnej powierzchni. To właśnie w taki sposób ma być realizowana zasada ładu przestrzennego, stawiając m.in. wymóg jaka wielkość powinien mieć teren podlegający konkretnemu zagospodarowaniu. W pełni w ten sposób definiuje pojęcie działki budowlanej § 2 pkt 6 planu."

- pozostałe zakwestionowane zapisy (7 zarzut) Planu nie są istotnymi uchybieniami i za takowe zostały tez uznane przez Skarżącego w orzeczeniu nadzorczym z 24 stycznia 2012 r.

Orzekając w sprawie Sąd miał na uwadze to, że legalność zapisów Planu w stosownym zakresie była też przedmiotem oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdzie zapadły wyroki o sygn. akt II OSK 66/13 oraz 1063/13 (wyrok z 19 listopada 2014 r. – dostępny w CBOSA).

W trakcie rozprawy (k. 59) pełnomocnik Wojewody wskazywał, że legalność Planu powinna być oceniania w kontekście art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzemieniu na dzień jego uchwalania. Wnosił także o stwierdzenie nieważności § 2 pkt 10 Planu – w zakresie użycie wyrazu "budowlana".

Pełnomocnik Rady przyznał, że miejsce naniesienia tzw. "dominanty" na rysunku Planu, na terenie oznaczonym C.4.2 UKr, nie odzwierciedla położenia najwyższego punktu zabudowań kościoła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd nie doparzył się podstaw dla odrzucenia skargi, o co wnosiła Rada. Wystąpienie wojewody z [...] stycznia 2012 r., w którym określone wadliwości Planu zakwalifikowano, jako niemogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności w trybie nadzoru nie ma - w ocenie Sądu - statusu ostatecznego orzeczenia w sprawie. Nie zamyka Wojewodzie drogi do wniesienia skargi. Tego rodzaju zmiana stanowiska przez organ administracji, wykonujący władze publiczna, nie może wprawdzie w państwie praworządnym budzić pełnej aprobaty. Nie sposób jednak wywieść per analogiam, aby w aktualnym systemie prawnym wyrażenie stanowiska w stosownych formie zamykało drogę do wywiedzenie skargi dla organu nadzoru. O ile taka byłaby intencja prawodawcy, musiałbym wyrazić w tym zakresie swoje stanowisko jednoznacznie. Generalnie nie sposób wykładać przepisów tak, aby prowadziło to do ograniczenia środków eliminowania z obrotu prawnego potencjalnie wadliwych regulacji normatywnych (w tym planów miejscowych). Podstawą dla przyjęcia tego rodzaju rozumienia przepisów, skutkującego ograniczeniem możliwości wywiedzenia skargi, nie może być wyłącznie odesłanie do ogólnych zasad K.p.a. w art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym. Dotyczy ono bowiem kwestii stosowania właściwych procedur nie zaś materialnoprawnych skutków wydania orzeczeń administracyjnych (decyzji), do których nie należy wystąpienie, kierowane w myśl art. 91 ustęp 4 wskazanej ustawy.

Rozpoznając sprawę Sąd miał natomiast na względzie, że w przedmiocie zaskarżonego Planu wydano już prawomocne orzeczenia. Przedmiotem rozważań Sądu, wobec zaskarżenia konkretnych postanowień Planu, dotyczących określonych działek ewidencyjnych, były także kwestie legalności przyjętych rozwiązań w kontekście zagadnień szerszych niż dotyczące tylko naruszenia indywidualnego interesu osób wnoszący wówczas skargę. Co do wyrażonych ocen, dotyczących generalnie przyjętych w Planie reguł i rozwiązań (tzw. ustalenia dotyczące praw i obowiązków ogółu adresatów planu miejscowego), prawomocne orzeczenia, choć dotyczące faktycznie konkretnych działek, stworzyły powagę rzeczy osądzonej (analogicznie patrz wyrok NSA o sygn. akt II OSK 842/13 – dostępny w CBOSA). Nie do zaakceptowania jest bowiem w państwie praworządnym, aby - w kontekście oceny tych samych regulacji normatywnych - sądy wyrażały odmienne oceny tylko ze względu na to, że określone postanowienia danego aktu dotyczą innych nieruchomości, gdy wszelkie uwarunkowania prawne sprawy są identyczne.

Wobec powyższych uwarunkowań Sąd rozpatrzył sprawę, co do meritum, dochodząc do poniższych konstatacji.

Skarga jest tylko w części zasadna. Wobec tego uwzględniono żądania stwierdzenia nieważności poszczególnych zapisów zaskarżonego aktu jedynie w stosownej części.

Zasadne są w części zarzuty, gdzie podnoszono, że w Planie zamieszczono szereg zapisów, które wykraczają poza zakres materii, jaka może być uregulowana w tego rodzaju akcie prawa miejscowego (zarzuty naruszenia przepisów, sformułowane w pkt 7 skargi). Dotyczy to obowiązku dokonywania określonych uzgodnień, sporządzania dokumentacji, czy też określenie, kiedy jest możliwe przeprowadzenie urządzeń infrastrukturalnych przez działkę osoby trzeciej. Reguły w danym zakresie bądź są już zamieszczone bądź mogą być wyłącznie zamieszczone w regulacjach odrębnych (przekroczenie granic upoważnienia). Skutkowało to koniecznością stwierdzenia nieważności Planu w zakresie wskazanym w pkt 1. lit. b–f oraz s-hh wyroku. Nie sposób podzielić stanowiska Rady, która wywodziła, że dane wadliwości mogą być kwalifikowane, jako naruszenia nieistotne, przywołując wystąpienie organu nadzoru z [...] stycznia 2012 r. Akt prawa miejscowego jest bowiem jednym ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Nie mogą z niego wynikać żadne obowiązki lub uprawnienie, nieznajdujące stosownych podstaw w ramach systemu prawnego - wykraczające poza zakres upoważnienia do stanowienia danego aktu przez organ samorządu terytorialnego.

Niezasadne są natomiast zarzuty skargi, gdzie wywozi się wadliwości ustanowienia w danym akcie prawa miejscowego definicji pojęć dla potrzeb tego aktu normatywnego tylko dlatego, że dane wyrażenia w określonym znaczeniu wykorzystano także w aktach innego rzędu – w ustawie czy rozporządzeniu wykonawczym (zarzuty naruszenia przepisów, sformułowany w pkt 1 skargi). Wprawdzie - w świetle § 118 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 183), nie można w planie miejscowym (akcie prawa miejscowego) powtarzać przepisów zawartych w innych aktach normatywnych (np. ustawach lub rozporządzeniach). Reguły tej nie można jednak odnosić do wszelkich definicji pojęć – mających jedynie charakter techniczny, dla potrzeb danego aktu normatywnego. Nie są one w istocie przepisami, lecz następstwem skorzystania z jednej z typowych technik legislacyjnych, służących zapewnieniu skrótowości i zwięzłości tekstu. Chodzi o użycie wyrazu bądź zwięzłego wyrażenia, miast powtarzania złożonych opisów. Dla potrzeb stanowienia aktu prawa miejscowego (planu) organ samorządu terytorialnego może wykorzystywać całą gamę technik prawodawczych - także definiować, dla potrzeb określonego aktu prawnego, wyrażenia, wykorzystywane w innym znaczeniu w innych. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy skutkiem takiego zabiegu jest niejasność (wątpliwość, co do treści normatywnej określonych przepisów stanowionego aktu prawa miejscowego), bądź modyfikacja - aktem niższego rzędu - zasad ogólnych, gdy chodzi o konkretne wymagania materialnoprawne. Reasumując, jeżeli z treści aktu prawa miejscowego wynika jednoznacznie wola nadania konkretnemu pojęciu innego znaczenia, niż w aktach normatywnych innego rzędu, jest to co do zasady dopuszczalne, jeżeli nie prowadzi obiektywnie do trudności przy późniejszym stosowaniu danego zapisu (niejasności, co do jego treści normatywnej), czy modyfikacji zasad określonych przepisami aktów innego rzędu (ustaw bądź rozporządzeń). Pogląd, co do możliwości wprowadzania odrębnych definicji, choć istnieją one także w aktach innego rzędu, gdy jest to konieczne (uzasadnione potrzebą) jest zresztą podzielany także w orzecznictwie (tak wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1082/11 – dostępny w CBOSA), choć stanowisko judykatury nie jest tu jednolite.

W tym kontekście zasadny był wyłącznie zarzut, gdzie wywodzono, że wadliwa było, zamieszczona w Planie, definicji pojęcia "maksymalna wysokość zabudowy". W brzmieniu, jakie mu nadano, wysokość zabudowy odnoszona musiałaby być wyłącznie do budynków. Taka reguła nie wynika bynajmniej z treści ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bądź aktów wykonawczych do niej. Nadanie pojęciu wysokości zabudowy znaczenia zapisanego w § 2 pkt 8, oznaczałoby, że Plan ten nie określa w ogóle wymagań, co do wysokości innych obiektów budowlanych niż budynki. Nie określa więc pewnego parametru zabudowy, istotnego z punktu widzenia kształtowania ładu przestrzennego. Ponieważ intencją Rady było niewątpliwie doprecyzowanie, jak odnosić zakreślone w Planie wymagania, co do maksymalnej wysokości, gdy chodzi akurat o budynki, nie zaś odstąpienie od zakreślenia dopuszczalnej wysokości dla wszystkich obiektów budowlanych, stwierdzono nieważność danego zapisu w Planie w zakresie, w jakim przez nadanie konkretnego brzmienia danej definicji ograniczono zakres pojęcia wysokości zabudowy (pkt 1 lit. a wyroku). Wyrok, po uprawomocnieniu, będzie miał ten skutek, że sformułowaną w Planie definicję będzie można odnosić wyłącznie do budynków, zaś określone w Planie wysokości zabudowy, będą dotyczyć - zgodnie z zasadami wyznaczonymi na szczeblu ustawy i aktów wykonawczych - wszelkich obiektów budowlanych. Nie ma przeszkód, aby Plan definiował jak - do potrzeb tego aktu - należy rozumieć pojęcie wysokości budynku, pomimo zamieszczenia nieco odmiennej definicji tego wyrażenia na potrzeby rozporządzenia o warunkach technicznych dla budynków. Nie może to stanowić przeszkody dla praktycznego stosowania regulacji obu aktów normatywnych. W istocie organ nadzoru budowlanego bada na etapie wydanie pozwolenia na budowę, czy są spełnione wymagania, wynikające zarówno z planu miejscowego jak i z rozporządzenia o warunkach technicznych dla budynków (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane). Użycie odmiennych definicji będzie skutkować wyłącznie tym, że spełnienie zawartych w Planie wymagań będzie kontrolowane wedle innych kryteriów (w myśl definicji zawartej w danym akcie), zaś wynikających z rozporządzenia - wedle innych. Sąd nie dopatrzył się z urzędu, ani nie wykazano w skardze, aby mogło to prowadzić do realnych trudności przy stosowaniu postanowienia Planu. Nie skutkuje to też modyfikacją reguł materialnych, wynikających z innych aktów normatywnych.

Generalnie zarzut naruszenia przepisów, przywołanych w pkt 1 skargi okazał się wobec tego bezzasadny.

Przechodząc do oceny zarzutów, gdzie wywodzono określone niespójności Planu, w tym gdy chodzi o treść jego części graficznej, wnioskując o stwierdzenie nieważności, co do szeregu jednostek planistycznych (zarzuty naruszenia przepisów wymienionych w pkt 3 skargi, w kontekście kwestii wskazanych w tiret 1,2,4-6), wypada wskazać co następuje.

Plan, jako jeden z aktów normatywnych może podlegać stosowne interpretacji, tak aby sprecyzować intencje prawodawcy. Istotne znaczenie ma także zasada stabilności prawa przy uwzględnieniu, że dany akt normatywny obowiązuje już od około 6 lat. W końcu, intencją prawodawcy jest generalnie gospodarowanie przestrzenią w sposób zorganizowany - poprzez uchwalanie planów miejscowych. Jedynie w razie ich braku konkretne rozstrzygnięcia, co do gospodarowania przestrzenią, są dokonywane w drodze wydawania aktów indywidualnych - decyzji administracyjnych w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego rodzaju intencja prawodawcy wynika jednoznacznie ze sposobu redakcji art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika stąd, że objęcie określonych terenów postanowieniami planu miejscowego jest istotną wartością z punktu widzenia realizacji celów, wskazanych w ustawie - gospodarowanie przestrzenią z uwzględnieniem ładu przestrzennego oraz zrównoważonego rozwoju (tak art. 1 ust. 1). Eliminacja aktów wadliwych, musi więc dotyczyć sytuacji wyjątkowych. W tym świetle możliwa jest ingerencja w treść planu miejscowego przy braku jego pełnej spójności, poprzez stwierdzenie nieważności części jego tekstu bądź rysunku, tylko wówczas, gdy określonych wątpliwości nie można wyeliminować w drodze zastosowania typowych reguł wykładni.

Nie bez znaczenia dla oceny skutków prawnych ewentualnych uchybień, co do treści planu miejscowego, jest dokonana przez prawodawcę - ustawą z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. poz. 1777) - zmiana brzmienia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęto mianowicie, że sankcję nieważności powoduje wyłącznie istotne naruszenie zasad jego sporządzania. Wynika stąd, że wolę ustawodawcy jest eliminowanie z obrotu prawnego jedynie postanowień aktu prawa miejscowego dotkniętego wadliwością istotną. Wyrażono więc - pośrednio - zasadę stabilności prawa, w kontekście tych szczególnych aktów prawa miejscowego. Wbrew stanowisku Pełnomocnika wojewody (patrz protokół z rozprawy) wskazaną normę należy stosować w jej nowym brzmieniu, także, co do aktów normatywnych uchwalonych przed wejściem w ustawy o rewitalizacji. Wprawdzie możliwe byłoby także odmienne rozumienie skutków prawnych wejścia w życie nowych przepisów – w oparciu o założenie, że normy nieważnej, z świetle poprzednich regulacji, nie można niejako sanować, poprzez wprowadzenie bardziej liberalnych przepisów w kontekście oceny, czy dany akt jest nieważny. Jednakże - w ocenie Sądu - wolę prawodawcy było z pewnością złagodzenie rygoru oceny wszelkich planów miejscowych - nie tylko tych, uchwalonych po wejściu w życie ustawy o rewitalizacji. Pogląd o zasadności stosowania art. 28 ust. 1, w nowym brzmieniu do uprzednio uchwalonych planów miejscowych, był już zresztą wyrażany także w orzecznictwie (patrz prawomocny wyrok WSA o sygn. akt IV 3408/15 – dostępny w CBOSA).

Bezzasadne są w tym kontekście zarzuty skargi w zakresie istotnych niespójności zapisów Planu z następujących przyczyn:

- postanowienia dotyczące terenu oznaczonego C.4.2 UKr, choć nie całkowicie spójne, nie rodzą tego rodzaju wątpliwości, aby ustalenia danego aktu prawa miejscowego nie mogły być zastosowane, zgodnie z wyrażoną w Planie intencją Rady; jak wynika z § 91 pkt 2 ppkt 1 lit. a, gdy chodzi o istniejącą zabudowę na tym terenie, możliwa jest ich przebudowa bądź rozbudowa, z wyłączeniem konkretnych, enumeratywnie wymienionych obiektów - kościoła Plebanii i dzwonnicy; tak brzmiące zapisy; wykluczają interpretacje postanowień Planu, co do możliwości rozbudowy wymienionych obiektów; nie może tego zmienić zbędne - być może - wyznaczenie linii zabudowy od ich strony; postanowienia Planu trzeba bowiem czytać łącznie - tekst i rysunek; wprawdzie - jak wyjaśniono w trakcie rozprawy - mylnie oznaczono też na rysunku Planu lokalizację istniejącej już dominanty wysokościowej; stanowi ją bowiem obiekt kościoła, który znajduje się w innym miejscu niż graficzne oznaczenie dominanty na rysunku; jednak - skoro wedle wyjaśnień Rady - chodzi właśnie o obiekt kościoła, o wysokości, jaką przewidziano dla dominanty (30 m.), tego rodzaju oczywista omyłka nie może stanowić przeszkody dla praktycznego stosowania postanowienia Planu, gdzie wskazano dla danego terenu możliwość zabudowy generalnie jedynie do 16 m., z wyjątkiem istniejącej już obecnie dominanty (§ 91 pkt 2 ppkt 1 lit g Planu); uchybia wprawdzie zasadzie prawidłowej legislacji użycie w tej samej jednostce przepisu (§, pkt i ppkt), różnych określeń dla opisu tego samego obiektu - pod literą "a" wyrazy: budynek kościoła plebanii dzwonnicy, zaś pod literą "g" obiekt kościoła; uchybienie to jednak - w kontekście istniejącej zabudowy, w konkretnej jednostce planistycznej, co do której wprowadzono określone ograniczenia, gdy chodzi o jej przekształcanie - nie może być kwalifikowane, jako wadliwość tego rodzaju aby postanowienia Planu, dla całego terenu, musiały zostać wyeliminowane; mogłoby to mieć miejsce wyłącznie wówczas gdyby skuteczne stosowanie Plan, w obecnym brzmieniu, było niemożliwe, wobec niedających się wyjaśnić, w drodze zwykłej wykładni, wątpliwości interpretacyjnych, bądź skutkowało naruszeniem przepisów prawa powszechnie obowiązującego; uwaga ta dotyczy odpowiednio także dalszych przypadków, gdzie zarzucano sprzeczności w treści Planu.

- nie stanowią istotnej wadliwości niespójności Planu, gdy chodzi o kwestie realizacji parkingów; wprawdzie w § 3 ust. 1 nie wymieniono dopuszczonych miejsc lokalizacji parkingów podziemnych, jako postanowienia wiążącego; jednakże z jednoznacznego brzmienia tekstu Planu w dalszych fragmentach wynika, że wolą Rady było dopuszczenie realizacja parkingów podziemnych wyłącznie w obszarach wyznaczonych na rysunku; wynika to expressis verbis, z zawartych tam wypowiedzi (tak § 56 pkt 2 ppkt 1 lit. c Planu oraz następne jednostki, powołane w skardze); w takiej sytuacji brak określenia w § 3 ust. 1 danego elementu rysunku Planu, jako wiążącego należy traktować, jako oczywistą omyłkę; nie może mieć ona wpływu na możliwość wykorzystania Planu, jako aktu określającego konkretne zasady gospodarowania przestrzenią, także na obszarach, gdzie przewidziano realizację parkingów, zawierających wyłącznie kondygnacje podziemne z nakazem realizacji zieleni urządzonej na dachu; nie uchybia z kolei przepisom prawa przyjęcie, że parkingi podziemne, nietworzące kondygnacji nad powierzchnią gruntu, są zlokalizowane poza przewidywaną Planem linię zabudowy; dotyczy ona realizacji kondygnacji naziemnych; Plan nie zawiera więc w danym zakresie żadnych sprzeczności; chybiony jest też zarzut gdzie istotnej wadliwości upatrywano w zamieszczenie na rysunku Planu granic parkingu na terenie A.1.2. ZP, wyłącznie jako informacji (elementu niewiążącego); o ile teren parkingu nie ma stanowić obiektu budowlanego, miejsce jego lokalizacji może być oznaczone, jako niewiążąca informacja w Planie; nie jest to tego rodzaju wadliwość, która mogłaby przemawiać za wyeliminowanie postanowień Planu dla całej jednostki planistycznej,

- trafne jest stanowisko Rady, że nie ma sprzeczności, gdy chodzi o możliwość realizacji zabudowy na terenie oznaczonym C.1.2. ZP; jego ponowne przytaczanie byłoby bezzasadne.

Gdy chodzi o zarzuty, gdzie wadliwości Planu upatrywano w wadliwych zapisach, kształtujących zasady zagospodarowania terenu w obrębie strefy potencjalnych uciążliwości linii wysokiego napięcia, wiążąca w tym zakresie jest ocena, wyrażona wyroku o sygn. akt II OSK 1063/13. Wskazano w nim, że dla doprowadzenia do stanu zgodności z prawem niezbędne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wyłącznie norm, dotyczących zasad zagospodarowania terenu, gdzie przewidziano reguły szczególne w stosunku do określonych w § 7 ust. 3 pkt 2 Planu. W takiej sytuacji Sąd jest związany ocenę prawną, wyrażoną co do jednej z działek ewidencyjnych (nr 6/4), położonych na terenie objętym zresztą także zakresem skargi, oraz – analogicznie - w kontekście innych jednostek planistycznych. Dla wyeliminowania niezgodności Planu z prawem Sąd stwierdził nieważność stosownych postanowień, Planu, co do całego terenu oznaczonego D.1.5. MN oraz analogicznych zapisów, odnoszących się do innych terenów, objętych skargą, wobec tych samych naruszeń prawa (pkt 1 lit. g, i-o oraz q-r wyroku). Zasadny okazał się więc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, gdy chodzi o reguły ochrony przed polami elektromagnetycznymi (zarzut naruszenia przepisów w pkt 2 skargi). Dla usunięcia stosownych wadliwości wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu wyłącznie wskazanych w orzeczeniu postanowień Planu.

Wyeliminowano także wadliwy zapis, co do jednostki planistycznej, gdzie - jak trafnie wskazano w skardze (zarzut naruszenia przepisów wymienionych w pkt 3 skargi, w kontekście kwestii wskazanej w tiret 3) - jego zamieszczenie było generalnie zbędne. Teren o stosownym oznaczeniu nie znajduje się w strefie potencjalnego oddziaływania pól elektromagnetycznych z linii wysokiego napięcia (pkt 1 lit. p. wyroku).

Chybiony są z kolei w większości zarzuty skargi, gdzie wadliwości Planu upatrywano w braku określenia w nim wszelkich wymaganych wskaźników zabudowy (zarzuty naruszenia przepisów, wskazanych w pkt 4, 5 oraz 6 - w odniesieniu do kwestii wskazanej w tiret 3 skargi).

Ocena potencjalnej wadliwości Planu w tym kontekście musi się odbywać z uwzględnieniem przywołanych już reguł, odniesionych wcześniej do badania legalności planów miejscowych, co do ich niespójności. Trzeba mieć więc na uwadze, że zasady sporządzania planu miejscowego muszą być rozumiane w sposób elastyczny, tak aby ingerencja w jego treść (poprzez stwierdzenie nieważności) następowała wyłącznie, gdy jest to w istocie niezbędne - nie określono mianowicie reguł koniecznych dla właściwego kształtowania warunków zabudowy. Nie ustalenie określonych parametrów nie może być natomiast istotnym uchybieniem w sytuacjach, gdy nie odgrywają one żadnego znaczenia z punktu widzenia ochrony ładu przestrzennego, czemu służyć ma w istocie wyznaczenie poszczególnych parametrów zabudowy.

Trafne jest generalnie w tym zakresie stanowisko Rady. Wobec szczegółowego zreferowania, jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własne, z uwzględnieniem jednej, sformułowanej poniższej uwagi, dotyczącej terenu oznaczonego jako A.1.2 ZP. Dość wskazać, że obowiązek określenia wszelkich parametrów zabudowy musi być zawsze odnoszony do realnej sytuacji w obrębie jednostki planistycznej w planie miejscowym. W kontekście zarzutów nie wyznaczenia linii zabudowy, PBC, czy też gęstości zabudowy problematyka ta była zresztą przedmiotem rozważań w sprawie zakończonej wyrokiem o sygn. akt II OSK 66/13. Wyrażone tam stanowisko jest wiążące w tej sprawie, gdzie przedmiotem oceny są postanowienia także dla tych samych jednostek planistycznych (lecz nie w kontekście naruszenia interesu konkretnego podmiotu, jak w sprawie poprzedniej) ale też dla innych jednostek terenowych, gdzie sytuacja jest analogiczna.

W swoim stanowisku Rada nie odniosła się jedynie do kwestii braku wyznaczenia linie zabudowy na terenie oznaczonym D.3.17 KS. Według tekstu Planu ma być on przeznaczony pod realizację parkingu (§ 150 pkt 1). Z kolei konfiguracja terenu, gdy stanowi on wąski pas gruntu położony pomiędzy terenami, stanowiącymi ciągi komunikacyjne, pozwala przyjąć, że wolę Rady była realizacja parkingu w obrębie całego terenu, wyznaczonego liniami podziału jednostek planistycznych. W takiej sytuacji oznaczenie linii zabudowy nie znajdowały także uzasadnienia. Pokrywałyby się one z granicami terenu o danym oznaczeniu. Brak wrysowania linii nie skutkuje przy tym powstaniem tego rodzaju istotnych wątpliwości, aby uzasadniało to eliminacje postanowień Planu dla całej jednostki planistycznej.

Ocena kwestionowanych skargą zapisów Planu wykazała tylko w jednym przypadku ich wadliwość. Konieczna była więc ingerencja Sądu, w takim zakresie, aby wyeliminować zasygnalizowaną w skardze nieprawidłowość (pkt 1 lit. h wyroku). Wobec faktu, że ujawnione nieprawidłowości w postanowieniach Planu odnoszą się do terenów publicznych (tereny zieleni), orzekając o nieważności w stosownym zakresie Sąd faktycznie nadał zapisom Planu brzmienie, zgodnie z zadeklarowaną obecnie intencją Rady, która uprzednio przyjęła dany akt prawa miejscowego. Tego rodzaju ingerencja nie będzie prowadzić do naruszenia interesów osób trzecich. Skutkuje natomiast wyeliminowaniem wadliwości i - równocześnie - ukształtowaniem zasad gospodarowania terenami, należącymi do jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z jej intencją.

Jak trafnie wywiedziono w skardze, dla terenu oznaczonego A.1.2 ZP w § 25 ust. 2 pkt 1 lit. f Planu ustalono, że dopuszcza się realizację obiektu kubaturowego, związanego z funkcją podstawową terenu (o maksymalnej powierzchni zabudowy do 200 m2 i maksymalnej wysokości zabudowy 6 m), natomiast na jego rysunku nie wskazano, za pomocą linii zabudowy, dopuszczonej lokalizacji obiektu kubaturowego, o którym mowa w tych ustaleniach. Skutkuje to wadliwością Planu w kontekście obowiązku ustalenia koniecznych parametrów zabudowy. Miejsce posadowienia dopuszczonego obiektu nie jest bowiem także determinowane innymi zapisami Planu. Jednocześnie - w świetle wyjaśnień Rady, co jednak nie wynika z dotychczasowej treści Planu - intencją prawodawcy lokalnego było dopuszczenie zabudowy jedynie obiektami tymczasowymi, co wywodzono z brzmienia § 22 ust. 3 tekstu Planu. Nie stanowi z kolei istotnej wadliwości Planu nie określenie linii kształtujących zabudowę, gdy chodzi wyłącznie o realizację obiektów tymczasowych. Skoro intencją Rady było dopuszczenie realizacji wyłącznie tego rodzaju obiektów, za nieważne uznano zapisy, którymi przewidziano realizację obiektów innych niż tymczasowe. Po uprawomocnieniu tego orzeczenia będzie miało ono ten skutek, że - w świetle postanowień Planu - nie będzie dopuszczalna realizacja na danym terenie funkcjonalnym innych obiektów niż tymczasowe.

W tej sytuacji chybione są w większości zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych nią przepisów prawa materialnego, zakreślających wymagany zakres planu miejscowego.

Nie mogą zostać także uwzględnione zarzuty dotyczące wadliwości Planu, gdy chodzi o zdefiniowanie i użycie w jego tekście pojęcia działka budowlana, określenia zasad, jakie tereny mogą stanowić tego rodzaju działkę oraz co do braku wyznaczenia reguł scalania i podziału nieruchomości na działki ewidencyjne, jak również ustanowienia w Planie zasady zabudowy w całości określonych jednostek planistycznych w ramach jednego przedsięwzięcia (brak możliwości wydzielania osobnych działek budowlanych). Kwestia zastosowanych w Planie rozwiązania, opartego na zdefiniowaniu pojęcia działki budowlanej a następnie określenia warunków wydzielanie tak rozumianych działek oraz zakreślenia minimalnej powierzchni zdefiniowanej Planem działki budowlanej, była już przedmiotem rozważań Sądu w sprawie o sygn. akt II OSK 66/13. Wyrażono tam pogląd, że był to zabieg dopuszczalny dla osiągnięcia celów zakładanych Planem. Kwestia ta nie może być więc przedmiotem ponownych ocen, w kontekście legalności stosowania samego pojęcia działki budowlanej, zdefiniowanego Planem, oraz wskazania w Planie minimalnych parametrów w danym zakresie. W uzasadnieniu wskazanego orzeczenia sformułowano też ocenę, że nie jest istotnym uchybieniem brak ustalenia zasad scalenie i podziału nieruchomości, gdy w Planie nie przewiduję się objęcia określonych terenów tą procedurą ani z uwarunkowań faktycznych nie wynika konieczność jej wdrożenia. Ocena ta pozostaje wiążąca w kontekście rozpoznawania niniejszej skargi.

Gdy chodzi o zarzut wprowadzenie w pewnych przypadkach wymogu zabudowy całej jednostki planistycznej i odnoszenia do takiego terenu parametrów zabudowy, wskazać wypada, że jest to dopuszczalne, skoro możliwym jest określenie minimalnej powierzchni działki budowlanej. Ustanowienie obowiązku zabudowy całe jednostki planistycznej oznacza odniesienie normatywu działki budowlanej właśnie do całego terenu. Skoro możliwe jest ustalenie takich normatywów konkretnymi wartościami przez określenie powierzchni gruntu wartością liczbową, można to uczynić także poprzez opis, odwołując się do oznaczeń terenów, zamieszczonych na rysunku planu miejscowego. Precyzja przy określeniu wymagania jest w danym przypadku analogiczna zaś ma ono identyczny charakter, jak ustalenie normatywów zabudowy powierzchnią wyrażoną jednostkami miary.

W tej sytuacji chybione są zarzuty, co do naruszenia wymagań art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu sprzed zmiany, dokonanej nowelą w 2010 roku (zarzut 6 skargi w kwestiach wymienionych pod tiret 1,2 i 4).

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w pkt 1 sentencji, zaś – wobec treści art. 151 tej ustawy – w pkt 2.