Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 stycznia 2017r. sygn. akt II SA/Ol 1386/16 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 13 września 2016 r., nr SKO.73.290.2016 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2017r., sygn. akt II SA/Ol 1386/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy z wniosku Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 13 września 2016r., nr ... w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanowił odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał, że w dniu 28 października 2016r. (data nadania pocztowego) Fundacji P. T. P. O. Ś. i K. d. w R., zw. dalej skarżącą lub Fundacją, wywiodła bezpośrednio do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 13 września 2016r., w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 2 listopada 2016r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 listopada 2016r., skarga została przekazana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. w dniu 4 listopada 2016r., o czym poinformowano Fundację. Pismo w tym przedmiocie doręczone zostało skarżącej w dniu 8 listopada 2016r. W dniu 15 listopada 2016r. (data nadania pocztowego) Prezes Zarządu Fundacji W. W. wystąpiła, za pośrednictwem organu, o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że skarga została przez nią przekazane do wysłania z poprawnymi danymi organu i adresem na jaki ma zostać wysłana. Niestety pracownik, który otrzymał pismo do wysłania uległ wypadkowi i trafił do szpitala, ale przekazał je do wysłania innej osobie, która wysłała pismo bezpośrednio do Sądu. O tym, iż pismo zostało wysłane na adres Sądu, a nie organu, dowiedziała się dopiero po otrzymaniu korespondencji z Sądu.

Rozpoznając wniosek Sąd I instancji uznał, że wniosek Fundacji nie jest zasadny. W ocenie Sądu, Fundacja uchybiła terminowi do wniesienia skargi, gdyż mimo wyraźnego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji o trybie wniesienia skargi za pośrednictwem organu, nadała skargę w przedostatnim dniu ustawowego terminu do jej wniesienia bezpośrednio do Sądu. W takiej sytuacji za datę wniesienia skargi można uznać dopiero dzień, w którym tutejszy Sąd przekazał skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O., które wydało zaskarżoną decyzję, tj. w dniu 4 listopada 2016r. W ocenie Sądu, ten dzień należy przyjąć jako datę wniesienia skargi, a nie - jak to wskazuje organ - dzień 15 listopada 2016r., kiedy to skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ponawiając uchybioną czynność. Sąd wywiódł, że dla oceny zachowania terminu do złożenia skargi nie można przyjąć daty wniesienia skargi bezpośrednio do sądu, bowiem na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 23), zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.

Sąd argumentował, że na podstawie wyjaśnień podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu, Prezes Zarządu Fundacji miała świadomość skutków nadania skargi bezpośrednio do Sądu. Jednak nie miała świadomości, że przesyłka została źle zaadresowana. Wskazała, że nadanie skargi zleciła pracownikowi, podając mu prawidłowe dane adresowe organu, a w treści skargi wskazała, że skarga jest skierowana do WSA w Olsztynie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Natomiast pracownik w związku z wypadkiem przekazał skargę do wysłania innej osobie, która nieprawidłowo wysłała pismo bezpośrednio do Sądu.

W ocenie Sądu I instancji, przytoczone argumenty nie pozwalały na uznanie, że skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do złożenia skargi. Autor skargi wprawdzie prawidłowo zredagował ją, wskazując, że wnosi ją za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., jednak wbrew temu, skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, a eksponowana okoliczność, że wysłanie przesyłki zostało zlecone "innej osobie", która źle ją zaadresowała, nie zwalnia skarżącej z odpowiedzialności za zaniedbanie lub niewiedzę swoich pracowników.

Sąd podkreślił, że termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Sąd uznał, że w warunkach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić wystąpienia okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W zażaleniu Fundacja P. T. P. O. Ś. i K. d. w R. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadne uznanie, że nie dotrzymała terminu ze swojej winy.

W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pismo ze skargą przygotowane zostało i przekazane w terminie pracownikowi P. P. Pismo zawierało dane organu z adresem, na który ma zostać wysłane. P. P. uległ jednak wypadkowi, był operowany w szpitalu i nie był w stanie wysłać pisma. Mimo swojego stanu przekazał jednak pismo do wysłania swojej mamie, która nie jest pracownikiem fundacji i to ona zaadresowała i wysłała błędnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zamiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. kopertę z pismem. Skarżąca wywiodła, że pismo rzeczywiście zostało błędnie wysłane do niewłaściwej instytucji, jednak nie ma w tym żadnej winy Fundacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy uznać, że jako brak winy nie może zostać zakwalifikowana nieuwaga bądź zaniedbanie leżące nie tylko bezpośrednio po stronie skarżącej bądź reprezentującego ją pracownika, ale także zaniedbanie osoby, którą pracownik posłużył się przy dokonywaniu czynności nadania skargi. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że należy podzielić pogląd reprezentowany w doktrynie, że nawet lekkie niedbalstwo powinno prowadzić do odmowy przywrócenia terminu. Wskazywanie na omyłkę osoby, którą posłużył się pracownik fundacji (jego matki) świadczy o tym, że gdyby osoba ta dołożyła należytej staranności w wykonywaniu powierzonych jej czynności, uchybienia terminu można było uniknąć.

Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi, o którym mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. obejmuje swym zakresem nie tylko działania bądź zaniechania pracownika fundacji, ale również działania osób trzecich upoważnionych przez tegoż pracownika do dokonywania czynności o charakterze czysto technicznym, tj. nadania listu. To bowiem na pracowniku, któremu powierzono nadanie przesyłki spoczywał obowiązek sprawowania nadzoru nad wykonaniem tej czynnościami. Prezes Fundacji, jak i jej pracownik mieli świadomość tego, że ciąży na nich szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg sprawy zasadnym jest wymaganie od pracownika maksimum staranności, w tym również staranności przy wyborze osoby, której powierza nadanie przesyłki. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekłada się bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw. W sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy przedstawiciele fundacji mieli świadomość, że merytoryczne rozpoznanie skargi zależy od terminowego jej wniesienia, pracownik dochowując należytej staranności powinien był trzymać pieczę i skontrolować dokonaną przez osobę trzecią czynność, tj. sprawdzić prawidłowość nadania przesyłki. W ocenie Sądu, pomimo że P. P. w dniu 27 października 2016r. został przyjęty do szpitala z powodu otwartego złamania paliczka podstawnego wskaziciela lewego z uszkodzeniem ścięgien prostowników, mógł podać osobie, której powierzył nadanie przesyłki właściwy adres, jak również następczo skontrolować potwierdzenie nadania przesyłki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie ma podstaw do uznania, że Fundacja nie ponosi winy w uchybieniu termu do wniesienia skargi nadanej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a, oddalił zażalenie.

-----------------------

4