drukuj    zapisz    Powrót do listy

6210 Dodatek mieszkaniowy, Dodatki mieszkaniowe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Oddalono skargę kasacyjną, I OSK 876/06 - Wyrok NSA z 2007-05-23, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

I OSK 876/06 - Wyrok NSA

Data orzeczenia
2007-05-23 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Janina Antosiewicz /sprawozdawca/
Małgorzata Jaśkowska /przewodniczący/
Marek Stojanowski
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Dodatki mieszkaniowe
Sygn. powiązane
II SA/Op 164/05 - Wyrok WSA w Opolu z 2006-03-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie NSA Janina Antosiewicz (spr.) Marek Stojanowski Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Op 164/05 w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą utrzymana w mocy została decyzja z dnia 25 listopada 2004 r. wydana przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego S. L. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż S. L. złożył w dniu 22 czerwca 2004 r. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2004 r. odmówiono przyznania mu żądanego dodatku, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną przez wnioskodawcę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego ustalono, iż wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, z której nie osiąga dochodu. Jego żona i syn są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, dwoma synami, córką i wnukiem, a na dochód rodziny składa się jedynie zasiłek macierzyński córki, zasiłek rodzinny na wnuka oraz kwota 300 zł., którą miesięcznie przeznacza na utrzymanie dziecka jego ojciec. Łączny dochód rodziny wynosi 1044,38 zł. miesięcznie, natomiast wydatki wykazane w dniu przeprowadzonego wywiadu wynoszą ok. 1012,92 zł. W trakcie wywiadu ustalono, iż S. L. prowadzi działalność gospodarczą i z tego tytułu nie osiągnął żadnych dochodów, a pismem Nr Z1449/51 z dnia 22 lipca 2004 r. został zawiadomiony o udzieleniu pełnomocnictwa do prowadzenia w stosunku do jego osoby postępowania windykacyjnego przez Firmę "G." w W. Ponadto, organ powołał się na oświadczenie z dnia 19 listopada 2004 r., z którego wynika, że wnioskodawca zatrudnia 2 osoby, nie zalega z opłatą ZUS i dokonuje ogłoszeń reklamowych. Oceniając sytuację rodziny wnioskodawcy, Dyrektor OPS w [...] wywodził, iż dochody podane przez S. L. w deklaracji z dnia 10 lipca 2004 r. wskazują, że istnieje znaczna dysproporcja pomiędzy wykazanym a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, co z kolei uzasadnia odmowę przyznania pomocy finansowej w postaci dodatku mieszkaniowego. Dalej organ wyjaśnił, że przy niskich dochodach i spełnieniu pozostałych ustawowych wymogów, wnioskodawca mógłby otrzymać przedmiotowy dodatek, jednak w jego przyznaniu nie działa automatyzm. Ustawa dopuszcza przeprowadzenie wywiadu środowiskowego celem ustalenia faktycznego stanu majątkowego wnioskodawcy. Zdaniem organu, porównanie kwot dochodów i wydatków zadeklarowanych przez wnioskodawcę wskazuje na brak możliwości utrzymania sześcioosobowej rodziny. Stąd oczywisty jest fakt, że rodzina ta korzysta z innych, nieujawnionych źródeł finansowania.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. L. wniósł o jej uchylenie i przyznanie dodatku mieszkaniowego. Podniósł, iż organ I instancji odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego z uzasadnieniem, że wysokość podanych dochodów jest niewystarczająca na pokrycie wydatków, tymczasem celem instytucji dodatku mieszkaniowego jest zmniejszenie lub wyeliminowanie różnicy pomiędzy dochodami a wydatkami. Zdaniem odwołującego się, wyciągnięte przez organ wnioski co do ukrytych dochodów są nieuzasadnione. Ponadto zarzucił, iż organ nie wziął pod uwagę faktu, że w równoważeniu jego budżetu domowego pomocy udzielała jego zmarła teściowa. Po jej śmierci korzystał ze środków, które pozostawiła, a nadto ze środków uzyskanych ze sprzedaży samochodu.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że fakt spełnienia przez stronę kryteriów ustawowych dla przyznania jej dodatku mieszkaniowego nie oznacza jeszcze obowiązku organu przyznania takiego dodatku. Decydującym jest bowiem całokształt okoliczności sprawy. W tym celu ustawodawca dopuszcza przeprowadzenie wywiadu środowiskowego dla ustalenia w sposób wiarygodny i obiektywny sytuacji majątkowej osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy. Według art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 23 listopada 2004r., organ uprawniony do przyznania dodatku mieszkaniowego może odmówić jego przyznania, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja miedzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy. W ocenie Kolegium, konstrukcja powołanego wyżej przepisu dopuszcza możliwość odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego w każdym przypadku, gdy organ orzekający o przyznaniu tego dodatku stwierdzi, że pomiędzy zadeklarowanymi przez stronę dochodami a stanem majątkowym zachodzi rażąca niewspółmierność, gdyż ustawodawca w analizowanym przepisie posługuje się pojęciem dysproporcji w stopniu kwalifikowanym. Organ podał, że odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego oparta została na ustaleniach wywiadu środowiskowego i postępowania wyjaśniającego. Opierając się na tych ustaleniach, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i udowodnił, że niskie dochody gospodarstwa domowego wnioskodawcy wykazane w deklaracji o dochodach z dnia 18 lipca 2004 r. pozostają w znacznej dysproporcji do jego stanu majątkowego. Podzielono argumentację zakwestionowanej decyzji, iż wnioskodawca reguluje na bieżąco wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo że prowadzone jest wobec niego postępowanie windykacyjne, a jednocześnie nie wskazuje źródła dochodu mogącego pokryć te wydatki i twierdzi, że dochód z działalności gospodarczej w zadeklarowanym okresie wyniósł zero złotych, natomiast sześcioosobowa rodzina utrzymuje się z zasiłków pobieranych przez córkę strony i pomocy pieniężnej ojca jej dziecka. Ponadto, w przekonaniu Kolegium, nie zasługują na uwzględnienie argumenty strony dotyczące rozwiązania umowy abonenckiej i zwolnienia jednego pracownika w dniu 16 października 2004 r., gdyż zdarzenia mające wpływ na sytuację majątkową strony powiązane są czasowo z okresem ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, co w niniejszej sprawie miało miejsce na przełomie lipca i sierpnia 2004r., a zatem zdarzenia, które wystąpiły po tym okresie, a na takie powołuje się strona, nie mają znaczenia dla ustaleń sytuacji majątkowej strony, dokonanych w przedmiotowej sprawie.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. L. zarzucił, iż narusza ona art. 7 i art. 77 kpa i w związku z tym wniósł o jej uchylenie. Wyjaśnił, że poza mieszkaniem nie posiada żadnych kosztowności, papierów wartościowych, nieruchomości czy wartościowych rzeczy ruchomych, a organ odwoławczy nie wskazuje, które składniki jego majątku świadczą o dysproporcji w stosunku do dochodów. Uznał też za nieporozumienie argument, iż nie wskazał źródeł dochodu mogącego pokryć wydatki działalności gospodarczej, skoro wiadomym jest, że wydatki te są pokrywane z uzyskanych przychodów. Ponadto skarżący jeszcze raz podał, że wartość obecnie posiadanego towaru wynosi 187 870 zł., zaś za przejęty towar do spłaty pozostało jeszcze 124 000 zł. Postępowanie windykacyjne było spowodowane brakiem spłaty rat za przejęty towar, a do takiej sytuacji doszło, gdyż wspólnicy nie posiadali pieniędzy. Dalej, S. L. zarzucił, iż organ nie uwzględnił okoliczności korzystania ze środków ze sprzedaży samochodu i pozostawionych przez teściową, ani też nie podał dlaczego odrzucił twierdzenia skarżącego w tym zakresie.

Rozpoznając skargę S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż stanowisko organów, wedle którego należało odmówić przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, jest – co najmniej – przedwczesne. Zgodnie z treścią stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięć przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 23 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, uprawniony organ może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego za okres trzech miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, nieuzasadniająca przyznania pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe. Z brzmienia powyższej regulacji wynika, że dla jej zastosowania niezbędne jest wcześniejsze ustalenie, w sposób niewątpliwy, dochodu gospodarstwa domowego osoby ubiegającej się o dodatek, gdyż m.in. od wysokości dochodu zależy uprawnienie żądania omawianej pomocy. Sąd podkreślił, iż Kolegium pominęło podnoszoną w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji okoliczność, iż skarżący korzystał ze środków uzyskanych ze sprzedaży samochodu oraz pieniędzy pozostawionych przez zmarłą teściową. Co prawda, organ zauważył, że zgodnie z oświadczeniem S. L., oszczędności zmarłej teściowej skończyły się w pierwszym miesiącu okresu za jaki określano wysokość dochodu wnioskodawcy, jednak nie podjął próby ustalenia wysokości kwoty, która zasiliła wówczas budżet rodzinny, a w konsekwencji nie zbadano też, czy kwota ta wpłynęłaby na stanowisko w kwestii spełnienia kryterium dochodowego. Podobnie, nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego co do wysokości środków jakie skarżący posiadał z tytułu sprzedaży samochodu. Sąd podniósł, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się na ustaleniach poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, zapominając, że postępowanie odwoławcze jest postępowaniem merytorycznym a nie kasacyjnym, a więc również na organie drugiej instancji spoczywają obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego, którego granice określa art. 136 i art. 138 § 2 kpa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego słuszny był zarzut skargi o naruszeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] art. 7 i art. 77 § 1 kpa, bowiem nie zbadano i nie rozważano kwestii ujawnionych przez stronę dodatkowych źródeł dochodu. Nadto, Sąd uznał, że należy zgodzić się ze S. L., iż w kwestionowanej decyzji – uchybiając wymogom art. 107 § 3 kpa – nie podano powodów pominięcia tych informacji, co w konsekwencji uniemożliwiło jakąkolwiek polemikę w tym zakresie.

Na uwzględnienie zasługiwały, zdaniem Sądu I instancji, również dalsze zarzuty skarżącego, dotyczące braku dostatecznego uzasadnienia zaistnienia przesłanki rażącej dysproporcji pomiędzy zadeklarowanym dochodem rodziny a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy oraz braku podstaw do przyjęcia, iż nie zostały wskazane źródła dochodu, z których pokrywane są wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak trafnie podniesiono w skardze, koszty działalności gospodarczej pokrywane są z uzyskanego przychodu, zatem argument organu mający świadczyć o nieujawnieniu wszystkich źródeł dochodu jest – w tym zakresie – nieuzasadniony.

Odnosząc się do kwestii zastosowanej przez organy podstawy prawnej, Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy nie wskazał precyzyjnie w czym dopatrzył się "rażącej dysproporcji", o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uchylając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stwierdził, iż konsekwencją ujawnienia ujawnionych uchybień prawa procesowego jest brak możliwości zbadania zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem materialnym. Ponadto Sąd wyraził wątpliwości czy w zaistniałej sytuacji obciążenia długami i brakiem dochodu organy dostatecznie rozważyły, czy w sprawie występuje przesłanka "rażącej dysproporcji" pomiędzy niskimi dochodami skarżącego a faktycznym majątkiem rodziny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], reprezentowane przez radcę prawnego A. S., opierając ją na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), domagając się jego uchylenia w całości, przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c wskazanej ustawy, przez przyjęcie, że decyzja objęta wyrokiem wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77§ 1 i art. 107 § 3 kpa, ponieważ nie zbadano i nie rozważono kwestii ujawnionych przez stronę dodatkowych źródeł dochodu oraz nie podano powodów pominięcia tych informacji w uzasadnieniu decyzji, a w konsekwencji uniemożliwiono zbadanie zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem materialnym. W ocenie Kolegium Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie wskazał przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, które zostałyby naruszone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ pierwszej i drugiej instancji, a jedynie podał, iż uchybienia procesowe uniemożliwiają zbadanie zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem materialnym. Wywody Sądu wskazują jednakże, zdaniem SKO, iż organ odwoławczy nie ustalił w sposób niewątpliwy dochodu gospodarstwa domowego strony, od wysokości którego zależy uprawnienie strony do dodatku mieszkaniowego, co należałoby rozumieć, iż organ odwoławczy naruszył przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem Kolegium twierdzenia Sądu, iż posiadane przez stronę środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży samochodu oraz pozostawione przez zmarłą teściową strona ujawniła dopiero w swoim odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy oraz że nie były one przedmiotem prowadzonego postępowania nie są uzasadnione. Opierając się na treści oświadczeń złożonych przez stronę w toku prowadzonego postępowania oraz mając na względzie zdefiniowane w art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych pojęcie dochodu, organy obu instancji nie przyjęły za podstawę ustalenia dochodów strony z okresu trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia przez stronę wniosku o dodatek mieszkaniowy środków pieniężnych pozostawionych stronie przez zmarłą teściową, i które jak twierdziła strona uległy wyczerpaniu w okresie wcześniejszym niż trzymiesięczny okres przed złożeniem wniosku.

Odnosząc się do kwestii środków pieniężnych pochodzących ze sprzedaży samochodu organ stwierdził, iż podniesiona ona została już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wydanej po raz pierwszy, albowiem strona twierdziła, że samochodu nie posiada, gdyż sprzedała go. Nie podawała natomiast, iż dysponuje środkami pieniężnymi uzyskanymi ze sprzedaży samochodu, nie przedkładała żadnych dowodów potwierdzających by takie środki posiadała, wręcz przeciwnie w swoim oświadczeniu majątkowych twierdziła, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych i jakichkolwiek oszczędności. Organ podkreślił, iż z treści art. 7 ust. 13 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika obowiązek osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy udostępnienia tych dokumentów, które potwierdzają wysokość dochodów wykazanych w deklaracji o dochodach za okres trzech miesięcy sprzed dnia złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, zaś strona składając oświadczenie o stanie majątkowym, pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, podała że na stan majątkowy członków gospodarstwa domowego składa się wyłącznie mieszkanie własnościowe o powierzchni użytkowej 80,90 m2. Nie wskazała, by poza mieszkaniem członkowie rodziny posiadali nieruchomości, ruchomości, zasoby pieniężne, przedmioty wartościowe oraz inne świadczące o stanie majątkowym. W świetle powyższego trudno uznać za zasady zarzut Sądu, iż organ odwoławczy obowiązany był do przeprowadzenia w trybie art. 136 kpa postępowania zmierzającego do ustalenia wysokości dochodów strony ze wskazywanych przez niego w odwołaniu źródeł dochodu.

Zdaniem Kolegium Sąd w wywodach wyroku nie wskazuje na czym polega uchybienie wymogom art. 107 § 3 kpa ograniczając się do twierdzenia, iż Kolegium niedostatecznie uzasadniło zaistnienie przesłanki rażącej dysproporcji pomiędzy zadeklarowanym dochodem rodziny a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy. Tymczasem w obszernym uzasadnieniu Kolegium odniosło się do tej kwestii, podzielając w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji. Również nie znajduje uzasadnienia zarzut uchybienia obowiązkom organu wynikającym z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, a z całą pewnością brak podstaw do stwierdzenia, iż ewentualne uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co, zdaniem organu, prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd II instancji związany jest przy rozpoznaniu sprawy zakresem zarzutów jakie postawione zostaną w skardze kasacyjnej.

Art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy, na naruszenie którego wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w swojej skardze kasacyjnej stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla tę decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Oplu stwierdził, iż organ ten naruszył przy wydawaniu swojego orzeczenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3, oraz art. 136 i art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji organ zaniechał badania kwestii ujawnionych przez stronę dodatkowych źródeł dochodu.

Stanowisko Sądu uznać należy za uzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się bowiem jedynie na ustaleniach dokonanych przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], który działał w sprawie jako organ I instancji. Organ odwoławczy pominął, iż strona powołała się w odwołaniu od decyzji Dyrektora OPS na okoliczności, które nie były badane przez ten organ, a mianowicie na kwestię środków pozostawionych przez zmarłą teściową skarżącego oraz środki uzyskane ze sprzedaży samochodu. Wprawdzie skarżący oświadczył, iż nie dysponuje już tymi środkami z uwagi na ich wyczerpanie, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno było – co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny – ustalić ich wysokość, czas ich pozyskania, a w konsekwencji w jaki sposób wpłynęły one na stan majątkowy rodziny strony, szczególnie, iż ich wyczerpanie nastąpiło już w okresie, który stanowi podstawę dla ustalenia, czy strona spełnia ustawowe wymogi dla przyznania jej świadczenia. Z uwagi na źródło uzyskania środków finansowych istnieje możliwość ustalenia w sposób obiektywny zarówno dat ich uzyskania jak i wielkości, co pozwoli na ocenę wiarygodności oświadczeń strony.

Za zasadne również uznać trzeba stanowisko Sądu, iż organ, powołując się na – jego zdaniem – ukryte źródła dochodu, na które miała wskazywać płynność finansowa przedsiębiorstwa prowadzonego przez stronę, nie wyjaśnił w żaden sposób, czy zobowiązania firmy mogły być pokrywane z jej środków bieżących. Okoliczność ta mogła mieć zasadnicze znaczenie dla oceny rzeczywistego stanu majątkowego i finansowego strony. Nie znajdującym uzasadnienia jest więc twierdzenie organu, iż nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, gdyż niezbędne informacje zawarte były w oświadczeniach strony, które złożone były w toku postępowania przed organami administracji.

Także twierdzenie skargi kasacyjnej, iż nie został naruszony art. 107 § 3 kpa nie może być uznane za słuszne. Jak podniósł to Wojewódzki Sąd Administracyjny organ nie uzasadnił w sposób dostateczny swojego stanowiska, iż zachodzi rażąca dysproporcja pomiędzy dochodami strony a jej rzeczywistymi wydatkami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się w istocie jedynie do stwierdzenia, że dysproporcja taka występuje, nie wskazując przy tym okoliczności, które stanowiłyby potwierdzenie tej tezy.

Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przywołanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem uchybienia, których dopuścił się organ w tym zakresie w sposób istotny ograniczało możliwość prawidłowej oceny rzeczywistego stanu majątkowego strony jak i wywoływało wątpliwości co do przyjętej przez organ rażącej dysproporcji pomiędzy wykazanymi dochodami a faktycznymi zasobami rodziny. Szczególnie zaś nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, a stąd także niewystarczające uzasadnienie twierdzeń SKO mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji było zgodne z prawem.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.



Powered by SoftProdukt